Maandag 19/04/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Bleek dat er te allen tijde een soort Ivan Sonck in mijn broekzak zit

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Wij hebben geen wekker. Ook geen klokje naast het bed. Het is volstrekt zinloos om te weten dat het half vier is. Het is nacht buiten en je bent moe.

Je ontwikkelt snel vanzelf een goed slaapritme. Dat verschilt van seizoen tot seizoen. In de zomer maakt het oude lijf me vroeger wakker, het wil niets van de zon missen. In de winter slapen wij tot het licht wordt — je hebt er niets aan om nog een paar uur in het ochtenddonker te zitten staren, vooraleer je aan de dag begint.

Wij hebben natuurlijk gemakkelijk ­praten, wij hebben geen kinderen. Alleen een hond, maar die wordt wakker als wij vinden dat het tijd is om op te staan. Het zou kunnen dat hij daar een eigen mening over heeft maar hij slaapt in een kamer aan de andere kant van het huis, waar enkel de muren hem ­horen.

Als er eens gevideochat moet worden, gebeurt het weleens dat een onwetende half tien suggereert, maar dat hevelen wij met zachte hand over naar een menselijker uur, bij voorkeur na de middag. Zo houden wij de ochtenden vrij voor denkwerk.

Wij hebben onze smartphones, en de oven heeft een timer, maar meer tellertjes komen er niet in. Mijn fietscomputer is al vijf jaar kapot, ik heb geen idee hoeveel kilometers er op de teller staan. Toen de batterij van onze weegschaal leeg was, hebben wij het toestel in Sankt Vith naar Dabei gebracht, de plaatselijke kringwinkel. Wij voelen wel hoe dik we zijn, of hoe dun, want sinds Boef zijn er nogal wat kilo’s afgegaan. Mijn vrouw lijkt elke dag wat meer op Tia Hellebaut, dat schreef ik al.

Vroeger ging ik elk jaar naar de dokter om mijn bloedwaarden te laten controleren, nu ga ik alleen nog als ik het gevoel heb dat er iets scheelt.

Van meten word je alleen maar onrustig en ongelukkig. Weten hoe ver, hoe lang, hoe zwaar, hoe laat of hoe gezond iets is, is waardeloos. Het dient alleen de wedijver en de ongerustheid. Het leven is geen wedstrijd, er is geen finish en er worden al zeker geen bekers uitgereikt, al helemaal niet door pittige bloemenmeisjes.

Nu is er tóch een geniepig metertje mijn leven binnengeslopen. Op mijn iPhone staat een stappenteller, die hoe je het ook draait of keert mijn stappen telt. Ik had het eerst niet in de gaten, tot het hartje mijn aandacht trok en bleek dat er te allen tijde een soort Ivan Sonck in mijn broekzak zit, die elke dag keurig mijn statistieken bijhoudt.

Dat voelt wat onkies, zei ik. Als ik iets wil bijhouden, zal ik er zelf wel een app voor installeren. Het geeft je het gevoel dat je ongevraagd gemonitord wordt, ook al is het maar door een plak ijzer.

Het is wel grappig dat je exact kunt zien wanneer Boef ons leven is binnengestapt. Van de ene week op de andere zijn wij van gemiddeld vijf kilometer per dag naar gemiddeld elf gegaan. Wij zijn in een jaar tijd, met hond en al, helemaal tot in Jekaterinenburg gewandeld.

Dat moeten we eens doen, zei mijn vrouw.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234