Woensdag 29/01/2020
FN-voorzitster Marine Le Pen. Beeld AFP

Camps

Bind Marine vleugeltjes aan, en ze is weer maagd

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag. 

De een spreekt van een Grieks drama, een ander haalt er Shakespeare bij, maar zou het niet gewoon genetische vulgariteit kunnen zijn van Le Pen père et fille? Wat ook kan, is dat de openlijke familiale guerrilla is voorgekookt. Tenslotte bedienen Jean-Marie en Marine hun publiek wel met stijlverschillen en retorische gradaties, maar aan hun nationalistische canon wordt niet gemorreld. Het komt de op electorale salonfähigkeit azende dochter misschien wel goed uit dat ze haar 86-jarige vader even kan wegzetten voor zijn antisemitische uitspraken, perfide grapjes over gaskamers en andere losse flodders van extreemrechtse getuigenispolitiek.

Bind Marine vleugeltjes aan, en ze is weer maagd - die oplichterij.

Intussen blijft de voorzitter van het Front National ongeremd flirten met Filip Dewinter en zul je haar niet horen zeggen dat de Gouden Dageraad een criminele organisatie is. Met de gecamoufleerde beeldenstormer tegen de Europese instellingen, Nigel Farage, mag ze ook graag tafelen. Prettig is het niet dat pa zich schaamt dat de voorzitter van het Front National zijn naam draagt, maar anderzijds couronneert het haar ook in de rol van martelaar-weeskind. En Fransen houden van leed.

Nee dus, geen medelijden met Marine Le Pen.

Dat vaders hun kinderen niet het hoge halogeenlicht in de ogen gunnen, en omgekeerd, kom je ook in zogenaamde fatsoenlijke kringen tegen. Herinner u koning Albert, van wie laatst nog gezegd werd dat hij zoon Filip zoveel mogelijk probeerde te boycotten. Terwijl het hier om erfelijke opvolging gaat. Genereus afstand nemen van macht en prestige is niet iedereen gegeven. In andere koningshuizen zijn ook symptomen van sluipmoorden gesignaleerd. Vaak zijn het de vrouwen die het mes hanteren. Koningin Paola wordt ook enige handigheid toegedicht in het betere snijwerk.

Democratieën fragmentariseren en moderniseren, maar het verschijnsel politieke dynastie blijft springlevend. De clans Bush en Clinton in Amerika voorop. Gezond kun je het niet noemen, maar ook in foute of toch bedenkelijke keuzes is de kiezer soeverein.

Dynastieke bloedlijnen in de Belgische politiek zijn legio. Ze leiden niet tot noemenswaardige verontwaardiging. Vader en zoon Van Acker, vader en zoon Eyskens, de families Tobback, Michel, Anciaux, De Croo, Van Rompuy. Ze hebben nooit veel last gehad met bloedeigen dubbele bezetting van mandaten. Mark Eyskens mocht pas aan een leidende positie denken wanneer vader Gaston zich uit de actieve politiek had teruggetrokken. Schriftelijk genoteerd bevel van mama.

De Tobbacks en De Croos verhouden zich in publieke commentaren en gezelschapsspelen als vreemden tot elkaar. Louis en Charles Michel zitten elkaar dichter op de politieke huid, maar dat is vooral het tomeloze temperament van de zorgzame vader. En ze hebben een gemeenschappelijke vijand in huis: Didier Reynders.

Hinderen politieke dynastieën het soortelijk gewicht van onze democratie? Ik zou het niet weten, al begrijp ik dat er een onkies randje aan zit. Anderzijds: talent is autonoom.

De zoon van een fietsenmaker wil laten zien dat hij slimmer en handiger is dan zijn vader. Ambitie mag altijd. Dan kun je kinderen van politici niet doctrinair dumpen achter de vuilniskar.

Hugo Camps. Beeld Stephan Vanfleteren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234