Woensdag 08/07/2020
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Billy was moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, zus, vriendin, tante. Ze was geen statistiek

Mark Coenen is columnist. 

Elke dag om 11 uur start het piepende bombardement van breaking news op mijn gsm, die, omdat ik aangesloten ben op alle mogelijke breaking news, zeker een halve minuut aan een stuk piept, als een muis in het nauw. 

De nieuwe viruscijfers komen rechtstreeks van bij het Nationale Crisiscentrum, gebracht door vier aimabele doch ernstig kijkende heren: Benoît Ramacker, Steven Van Gucht, Emmanuel André en Yves Stevens. Ze lijken op een kruising van de vier ruiters van de Apocalyps en de vier musketiers. Eén voor allen, allen tegen één (virus).

Naast hen staat de tolk die voor doven en slechthorenden optreedt en de uitleg met handen en voeten herhaalt. De heren brengen bedaagd en overlegd, elk woord gewikt en gewogen, verslag uit van de stand van het land. Mensen luisteren immers beter dan ooit tevoren.

Een bijna poëtische zinsnede als “Het virus wordt moe” wordt op een gouden weegschaaltje gelegd, gedissecteerd, becommentarieerd en geïnterpreteerd. Dikwijls door mensen die tot eind vorige maand dachten dat epidemiologie de behandeling was voor mensen met te veel eelt op hun voeten, maar dit terzijde.

Het moet geleden zijn van de eerste lezing van de evangeliën dat er zoveel waarde werd gehecht aan elk woord dat wordt uitgebracht en elke gelaatsuitdrukking die daarbij wordt gehanteerd. Het is allemaal zo droog als een mispel, maar wat een verademing als je er de verbijsterende communicatie van over de plas naast legt: Donald ‘Tangerine Wankmaggot’ Trump is definitief voorbij alle goed en kwaad en gaat – het is nu wel zeker – de geschiedenis in als de Caligula van onze tijd. En iedereen stond erbij en keek ernaar.

De dood is een statistiek geworden: als je overlijdt aan het virus sta je ook nog in een Excel-tabel die voorgelezen wordt en als grafiek in de krant wordt gepubliceerd. Dat is hard voor zij die achterblijven.

Rose ‘Billy’ Mitchell stierf op 4 april in een verpleeghuis in Londen aan de gevolgen van het virus. Haar zus Dorothy schreef een gedicht over haar dat gisteren in de Irish Times stond. Verdriet zorgt voor prachtige lyriek. “Mijn zus was geen statistiek.” 

Dorothy verzet zich tegen de normalisering en de platitudes die zo’n lijst onvermijdelijk meebrengt: na een tijd word je alles gewoon, zolang het allemaal niet te dichtbij komt. Billy was 81 en was niet meer van de gezondsten, maar haar onderliggende aandoeningen waren liefde, vriendelijkheid en een groot geloof in de fundamentele goedheid van de mens. Aanstekelijk was haar lach, groot haar vermogen om te vergeven. Ze was moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, zus, vriendin, tante. Ze was geen statistiek.

Net zoals de papa van Hilde en de papa van Kris en de vaders en moeders van zovelen geen statistieken zijn. Het virus doodt vele goede mensen. Rot toch op.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234