Donderdag 23/05/2019

opinie

Bij twijfel is het veilig om aan te nemen dat niemand je fluit wil zien

Charlotte Wollaert Beeld Sara Stragier

Charlotte Wollaert  is studente Journalistiek aan Thomas More in Mechelen en redactice bij Charlie Magazine.

Ik ben een jaar of 17. Op Snapchat zie ik een melding binnenkomen van een kerel die bij mij op school zit. Echt goed ken ik hem niet, maar ik krijg wel vaker berichtjes van hem. Ik open de foto en tot mijn verbazing zie ik deze keer geen sfeerbeeld van een voetbaltraining of een avondje uit, maar een foto van zijn penis. Ik stuur hem een tekstbericht terug: ‘Oeps, die was volgens mij voor iemand anders bedoeld.’ Het antwoord komt binnen een paar minuten in de vorm van diezelfde erectie uit een ander standpunt. ‘Nee hoor.’

Als jonge vrouw met een internetverbinding lijk je er moeilijk aan te ontsnappen. Weinig van mijn vriendinnen kregen nog nooit een unsollicited dick pic, zoals dat op het internet genoemd wordt. Het aantal penissen dat ik zag zonder daar zelf om gevraagd te hebben, is exponentieel groter dan het aantal gewenste piemels. De meeste daarvan kwamen in de vorm van pixels en kon ik gelukkig snel wegklikken. Maar liever had ik ze helemaal nooit hoeven zien.

Ik zou niet zeggen dat ongewenste dick pics me nog shockeren. Meestal klik ik ze snel weg en reageer met een gevatte opmerking (‘best eens mee naar de dokter gaan’ of een Simon Cowell-gewijze 'it’s a no from me') of door de hobbyfotograaf van dienst gewoon te blokkeren. Maar ze irriteren me wel en geven me een vies gevoel. De pixels tussen ons in veranderen niets aan het feit dat iemand me net zonder mijn toestemming zijn geslachtsorgaan liet zien. En dat is seksueel grensoverschrijdend gedrag en nooit oké. Zelfs in een relatief onschuldige vorm, maakt het deel uit van een cultuur die consent meer ziet als een suggestie dan een noodzaak.

Die allereerste unsollicited dick pic staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Ik herinner me die penis beter dan de leerstof van mijn laatste examen. Hij had zo het kleinere broertje van de toren van Pisa kunnen zijn: wit, scheef en geen enkele foto kan me overtuigen om er eens een bezoekje aan te gaan brengen. Met andere woorden: echt niet spectaculair genoeg om naar een relatief onbekende te sturen.

Ik snap de motivatie achter dat soort foto’s niet zo goed. Aan de mannen (of eerder aan de puberende kerels) die denken dat hun penis de Chris Hemsworth van de penissen is: ik kan je garanderen dat dat niet het geval is. Bij twijfel is het veilig om aan te nemen dat niemand je fluit wil zien. Zelfs de meest fotogenieke, goed belichte penis is eigenlijk best wel lelijk. In eender welke houding. Ik bedoel, ik zie wel dat je je best hebt gedaan en zo, maar het voelt een beetje zoals toen Blake Shelton door People werd verkozen tot sexiest man alive. Ik wil niet grof doen, maar ik zie het niet.

Even voor de duidelijkheid: stuur zo veel naaktfoto’s als je wil zolang beide partijen daar fan van zijn. Daar heb ik geen probleem mee. Maar misschien kan je toch even aftoetsen of de andere persoon daar wel zin in heeft voor je op verzenden drukt. Want zomaar zoiets op je scherm zien verschijnen, is op zijn minst gezegd verrassend. En dan heb ik het niet over een verrassingsfeestje dat je vrienden organiseerden voor je verjaardag maar over een brooddoos die je na 3 weken terugvindt om te ontdekken dat er nog een boterham inzat.

Lees ook: Dick pics, vaak ongewenst, soms wel fijn. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.