Dinsdag 11/05/2021

OpinieEwoud Ceulemans

Bij elk digitaal evenement verlang ik meer en meer naar ‘the real deal’

Zwangere Guy in de Nouvelle Belgique, een virtuele kopie van de concertzaal.  Beeld AB
Zwangere Guy in de Nouvelle Belgique, een virtuele kopie van de concertzaal.Beeld AB

Ewoud Ceulemans is cultuurjournalist bij deze krant.

Ergens tussen Brussel-Centraal en de Anspachlaan staat een verkeerspaaltje. Op 13 februari 2008 begon een vriend van mij uit pure frustratie tegen dat paaltje te schoppen, toen hij besefte dat we de tickets voor het AB-concert van Bloc Party bij hem thuis vergeten waren – dat was nog in de tijd dat tickets, op hard papier, naar je thuis werden opgestuurd. Lang verhaal kort: heen en weer naar Berchem-Station, en omdat we al ruim op tijd voor het voorprogramma wilden komen, leidde onze vergeetachtige vertraging ertoe dat we slechts de eerste twee of drie nummers van Bloc Party misten.

Maandagavond beleefde ik het hedendaagse, digitale equivalent van die episode: de geschiedenis herhaalt zich, maar niet op dezelfde manier, weet u wel. De AB had me een ticket voor het digitale concert van Zwangere Guy in de Nouvelle Belgique – een virtuele kopie van de concertzaal – aangeboden, omdat ik al tickets had gekocht voor zijn concert dat een jaar geleden had moeten plaatsvinden. Ik had zondag een avatar aangemaakt, maar die avatar bleef een dag later in de virtuele wachtrij staan om toegang te verkrijgen tot een server. Zonder succes, uiteindelijk. Mijn avatar was nochtans geen relschopper.

No hard feelings, echter. Kinderziektes bij zo’n immense operatie verdienen begrip, en de AB had ook een uitstekende livestream voorzien op YouTube. Daar mocht ik zien hoe avatars die wel binnen raakten door de ruimte zweefden en zich lieten gaan in de comment-sectie. Zwangere Guy bezit naast opzwepende beats en rhymes ook over de nodige gevatheid om zo’n bizarre situatie het hoofd te bieden. “Aan al de servers die blokkeren, kust mijn kloten”, aldus de Brusselse woordsmid, die ons ook om een beetje begrip vroeg, want “in technologie zit nog steeds het woord ‘Guy’, vergeet dat niet”. Zijn set van een uurtje was kort genoeg om me bij de les te houden, en als ‘Wie is Guy?’, ‘Beter Leven’ en ‘R.A.F.’ door de boxen schallen, heb ik eigenlijk weinig reden tot klagen. Ik heb het afgelopen jaar al saaiere avonden beleefd.

Ewoud Ceulemans Beeld RV
Ewoud CeulemansBeeld RV

En toch wringt er iets. Op een klein, glorieus stukje zomer na, heeft het gros van mijn cultuurbeleving zich sinds maart 2020 online afgespeeld: ik ging naar onlinefeestjes van Studio Brussel, ik was digitaal aanwezig bij onlinefestivals, ik bezocht onlinemuseumexpo’s. Films die ik moest recenseren, bekeek ik in mijn living, en hetzelfde gold voor theater- en dansvoorstellingen. Ik heb zelfs sterk overwogen om een zetel in rode pluche aan te schaffen, maar bij elke onlinevoorstelling, -film- of -concert kletste de werkelijkheid me genadeloos in mijn gezicht.

Mijn living heeft niet de allures van een cinemazaal, en al zeker niet die van een theater of van een concerthal. (Die criteria beperken ook nogal de zoekresultaten op Immoweb.) Het is helaas eenvoudiger om van je eetkamer een kantoor te maken dan je living om te bouwen tot schouwburg.

Echte shit

Er is een reden waarom de belevingsvorm van theater en livemuziek al jaren, eeuwen, millennia dezelfde is: met z’n allen samenkomen in een speciaal daarvoor ontworpen gebouw om er een ervaring te delen, is een redelijk waterdicht concept. Het enige zwakke punt is dat veel mensen die samenkomen, pandemische risico’s met zich meebrengen. Al toonde Nederlands onderzoek deze week aan dat die risico’s redelijk beperkt kunnen blijven.

Elk initiatief om cultuur tot in mijn en uw huiskamer te brengen – van het streamingplatform KVS 24/7 tot de Nouvelle Belgique – verdient applaus en steun. Maar in die initiatieven schuilt ook een paradox. Ze stillen de honger naar cultuur niet: ze vergroten die alleen maar. Want bij elk digitaal evenement verlang ik meer en meer naar the real deal. En toen Zwangere Guy gisteren “Zijn jullie klaar voor the real deal?”, vroeg, had hij het niet over hetzelfde als ik. Hij had het over puike en goudeerlijke hiphop, ik over een concert waar ik het zweet op Guys ‘golden sixpack’ had kunnen ruiken. Klinkt weerzinwekkend, ik weet het, maar dát is hoe ver we in deze pandemie zijn gekomen.

“Fuck corona, we komen terug met echte shit”, beloofde Zwangere Guy nog, voor hij het bisnummer ‘U ma is u pa’ inzette. In afwachting van die ‘echte shit’ merk ik dat mijn frustratie elke dag toeneemt: de digitale pleisters die kunstenorganisaties met de beste wil van de wereld op mijn gemoed plakken, doen de wonde enkel harder jeuken. Ik overweeg inmiddels sterk om die frustratie te gaan botvieren op hetzelfde paaltje dat mijn kameraad dertien jaar geleden bijna in gruzelementen trapte.

Zo kan ik meteen ook nog eens herinneringen ophalen aan een liveconcert in de AB.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234