Vrijdag 14/08/2020
Beeld DM

OpinieHugo Camps

Bij Cathy Berx is de ijdelheid van virologen compleet afwezig

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag. 

Een paar jaar geleden schreef ik dat gouverneurs wegwerpvolk zullen zijn bij een nieuwe staatshervorming. Creaturen van overbodigheid, in nutteloosheid de ouwe dag tegemoet. Cathy Berx stuurde daarop een brief op hoge poten. De ridiculisering van de rol van gouverneurs noemde ze institutioneel vandalisme. Not done. Maar ze was vergevingsgezind: we zouden samen een hapje eten.

Cathy Berx is blijven hangen in mijn leven. Deze week verscheen ze in de vuurtoren van de strijd tegen het coronavirus. Ze vulde de Nationale Veiligheidsraad aan met enkele straffe maatregelen voor Antwerpen. Inclusief een avondklok. Dubieus instrument voor een gouverneur in tijden van vrede. Een drastische ingreep was nodig, zei ze droog.

Cathy Berx was ooit politica voor CD&V. Een dialectisch orgel, niet bedacht op sentimenten en koketterie. Aan verpakking deed ze niet. Aan wollig taalgebruik evenmin. Ze communiceerde in stadhuistaal, anders dan de uitlopers van haar baas Yves Leterme. Ze diende de christendemocratie een dosis eigenzinnigheid toe die later verprutst werd door de huurlingenmoraal van Wouter Beke en Joachim Coens, aanhangwagens van de N-VA.

De Antwerpse gouverneur is een eminent juriste, maar nog meer gepassioneerd door gezondheidszorg, voor haarzelf en voor de burgers van dit land. In de lagere regionen van de partij was zij de favoriete nieuwe voorzitter, maar ze beheerste het gekonkel van de CD&V-bonzen niet. Er zat ook te weinig franje aan Cathy die als gouverneur graag sporadisch voor oorlogsburgemeester speelt. En er was het verdriet van een verloren kind dat haar ver hield van politieke rococo en onzin.

Het is toeval, maar daarom niet minder betekenisvol: twee vrouwen staan in de hitte van de strijd tegen het coronavirus, eerste minister Sophie Wilmès en gouverneur Cathy Berx. Geen van beiden zijn kermisklanten, de een alert met knokige gelaatsuitdrukking, de ander met ingetogen hoofd boven opblaasbare wangen.

Op haar bezwerende persconferentie zei Cathy Berx wel vijftig keer “alsjeblieft”. Het stopwoord deed haar speech geen goed. Een bewindsvoerder bedelt niet. Verder bleef ze emotieloos bij de opsomming van diverse maatregelen. Ook bij de afkondiging van de avondklok, en dat verbaasde me zeer. Het klonk misschien stoer en paste allicht in de bek van Bart De Wever, maar de mond van deze gouverneur hunkert niet naar een apocalyps. 

Haar gemiddelde alledaagsheid, zowel fysiek als geestelijk, heeft meer een mobiliserend effect. Het helpt ook dat ze klein van gestalte is. Als ze tussen Bart De Wever en Jan Jambon gaat staan, zakt ze weg tot een luciferdoosje. In de krimp krijgt de kracht van het woord een voorschot in geloofwaardigheid. De ijdelheid van de virologen is compleet afwezig. Wilmès en Berx kijken niet eens in de camera.

De gouverneur heeft zelf niet de rillingen in huis voor een avondklok. Laat deze vloek dan ook over aan een door nostalgie verteerde Pieter De Crem, mevrouw. Of haal er Trump bij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234