Woensdag 23/10/2019

Column

Big brother isn't watching us, of hij niet alleen, dat doen we met zijn allen bij elkaar, continu

Beeld Karin De Bruyn

Guido Everaert is blogger, columnist en consultant.

De vakantie is voorbij. Twee lange zomermaanden (sic). Kinderen, adolescenten pubers, ze vertrekken weer naar school. Ik weet dat ik dat vroeger altijd ongemeen leuk vond. De eerste schooldag, het weerzien met je vrienden, het vertellen van verhalen en vakantie avonturen, het uitwisselen van nieuwtjes. Spannend en plezant. Nieuwe leerkrachten en lespakketten, dat was een bijkomstigheid.

Het terugzien van je lief ook. Ik zat op een gemengde school, een atheneum. Dat bleek een vruchtbare voedingsbodem voor ontluikende romances. Je had dan uiteraard ook een cadeautje mee, vanop de vakantiebestemming. Om te bewijzen dat je aan haar gedacht had, tijdens die periode, en dat het 'voor serieus' was.

Menigmaal stond ik op de speelplaats met dat prul te drentelen, om vast te stellen dat mijn liefje van toen tijdens de vakantie een heuse groeischeut gekregen had. Dat het meisje van vorig jaar ineens een jonge vrouw geworden was, en dat haar leven tijdens die vakantieperiode ook niet stilgestaan had.

Jonge Andreassen of Giorgio's uit Mediterrane streken hadden haar schoonheid in gebrekkig engels bezongen, en ze was ervoor bezweken. Daar sta je dan. De dag waar je - ondanks leerkrachten en onderwijsgezever - al twee maand naar uitkeek, veranderde in één klap van hemel naar hel. Gedaan was het met de liefde. Twee maand, zonder al te veel contact, dat was het enige wat nodig was om het meisje van je leven kwijt te spelen aan een bronstige beunhaas. Opgroeien kan hard zijn voor romantische pubers.

En dan zie ik het zoontje van mijn vriendin en zijn vriendjes, en ik besef dat ze dat nooit meer op die manier zullen meemaken. Er zijn immers geen onderbrekingen meer. Er zijn geen verhalen meer te vertellen, foto's te tonen of ervaringen uit te wisselen. Een stukje verwondering of verbazing is weg gevallen. In de plaats daarvan komt de stroom foto's, status updates en instagrammetjes, die quasi permanent getoond worden en op iedereen losgelaten via facebook, twitter en meer van dat.

Weg de verwondering. Weg de verrassingen. Weg de ontgoochelingen ook. De plaatselijke Casanova of de occasionele blonde Duitse Matthias of Nederlandse Joop hebben hun vakantieverovering al lang getagd op Facebook, en het bekent niet zoveel voor hen. Wel voor de verliezer in het verhaal. Als zij het al niet gedaan hebben, dan zullen de liefjes van vorig schooljaar het wellicht al zelf gedaan hebben.

Harder, directer, en onontkoombaar.

Logischer ook, wegens erg transparant. Je slaagt er niet meteen in om stukjes van je leven af te schermen. Als je't niet zelf doet, dan allicht omdat iemand anders het voor je gaat doen.

In het verleden heb ik me daar al eens druk over gemaakt, en vond ik dat er een soort etiquette moet zijn, die dat soort ongewenste omstandigheden of vermeldingen vermijdt. Dat je niet meteen moet gaan schreeuwen dat je deze of degene hebt gezien in dat stadsdeel, vergezeld van zus of zo.

Dat is uiteindelijk ene foute redenering. Je kunt je beter bewust zijn van het feit dat je altijd en overal zichtbaar bent, en dat het een bijzonder kortzichtige instelling is om te denken dat je daar nog mee weg geraakt. Openheid heet zoiets.

Big brother isn't watching us - of hij niet alleen, dat doen we met zijn allen bij elkaar, continu. En daar is niet meteen een oplossing voor, als dat al wenselijk zou zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234