Vrijdag 06/12/2019

Opinie

Beste Wouter Beke, als pleegouders voelen we ons in de steek gelaten door de maatschappij. En door u

Saskia Clinckemaillie. Beeld Kristof Ghyselinck

Saskia Clinckemaillie is moeder van twee pleegkinderen en van vier biologische kinderen.

Geachte Wouter Beke,

Het is Week van de Pleegzorg, maar ik zie weinig reden tot vieren. Als pleegmama heb ik twee pleegkinderen onder mijn hoede. Kinderen van wie de ouders in de verste verte niet in staat zijn om voor hen te zorgen. Cru gesteld: als pleegouders kuisen wij de hoopjes ellende van andere mensen op, maar we doen dat met hart en ziel. Alleen voelen we ons in de steek gelaten door de maatschappij. En door u, als minister van Welzijn.

Mijn pleegzoon Noah* is het vierde kind van een zwaar verslaafde moeder, die na zijn geboorte nog drie drugsbaby’s heeft gebaard. Noah is krijsend en trekkebenend van de pijn ter wereld gekomen, met opiaten, antidepressiva, alcohol en slaapmiddelen in zijn bloed. Beschadigd in de baarmoeder, verminkt voor het leven. Hij woog amper twee kilo en was abnormaal klein. Zijn eerste opdracht was afkicken in de couveuse. 

“Dit kind had niet geboren mogen worden”, concludeerde de kinderarts van het Cerebral Palsy Referentiecentrum van het UZ Gent. Dat oordeel was een hamer op mijn hoofd, maar hoe graag ik mijn pleegkind ook zie: de man had gelijk. Noem een stoornis en Noah heeft ze. Hechtingsstoornissen. Gedragsstoornissen. Ontwikkelingsstoornissen. Noem een therapie, en hij heeft ze nodig. Kine, ergo, logo.

Waarheen?

Vandaag is hij elf jaar, waarvan hij er tienenhalf bij ons is. Het gaat almaar slechter met hem. In het multifunctionele centrum waar hij tijdens de week verblijft, kunnen ze hem niet meer aan. Hij valt voortdurend begeleiders en andere kinderen aan. Om hem kalm te houden, krijgt hij ’s morgens vijf pillen, in de namiddag vier en voor het slapengaan nog één. Rilatine. Kalmeermiddelen. Pillen om de spierspasmen te bestrijden die door andere pillen worden veroorzaakt. Bij zware agressie-uitbarstingen dienen ze hem zelfs valium toe. Aan een kind van elf.

(CD&V) Wouter Beke. Beeld BELGA

De laatste weken wordt hij afgezonderd van zijn leefgroep op zijn kamer. Dat ervaart hij als een straf, maar hij begrijpt de reden niet. Noah heeft een IQ van 65, en dat gaat steeds verder achteruit. Lezen en kleuren lukt steeds moeilijker. Schrijven doet hij in spiegelschrift. Die achteruitgang van zijn vaardigheden toont aan dat hij niet op de juiste plaats zit. Van de instelling moet hij weg. Maar waarheen?

Noah heeft zo’n cocktail van problematieken dat hij in geen enkel kokertje past. Overal valt hij tussen de plooien. Voor de ene instelling is zijn agressie een probleem, voor de andere is zijn IQ nog niet laag genoeg, in nog een andere zijn er wachtlijsten van meer dan een jaar. 

Die wachtlijsten gaan al decennia mee, maar het wordt steeds erger. Zelfs in crisissituaties krijgen kinderen de boodschap dat er pas over enkele maanden een plaats is. Het gebrek aan middelen is schrijnend. In de instelling waar Noah nu zit, zijn er soms maar twee opvoeders voor een leefgroep van acht à negen kinderen, terwijl Noah bijna een één-op-éénbegeleiding nodig heeft. Ik bewonder die mensen, ze doen wat ze kunnen, maar zijn zwaar onderbemand.

Frustraties

Begin dit jaar verklaarde John Crombez (sp.a) dat sommige ouders verhinderd moeten worden om nog kinderen te krijgen. Hij oogstte een storm van kritiek, vooral van mensen die onze kant van de realiteit niet kennen. Die criticasters mogen eens komen kijken als Noah bij ons thuis is. We durven hem niet meer alleen te laten met onze andere kinderen, uit schrik dat hij hen iets zou aandoen. 

Het leven van Noah is een opeenstapeling van frustraties. Omdat dingen niet lukken. Omdat dingen niet mogen. Omdat hij dingen anders ziet. De onmacht stuurt zijn gedrag: hij vernielt speelgoedauto’s en trekt al zijn kleren kapot. Het moet heel zwaar zijn om in zijn hoofd te zitten. 

Uw partij, meneer Beke, schermt graag met het recht op leven, en het recht op ongebóren leven. Maar Noah heeft geen menswaardig leven. Dat is hem afgenomen door zijn moeder, voor zijn geboorte. En het wordt hem verder ontzegd door een maatschappij die er niet in slaagt een geschikt kader voor hem te voorzien.

De vraag waartoe dit zal leiden, houdt me al wekenlang uit mijn slaap. In de talloze diagnoses over hem komt telkens één woord terug: psychotisch. Mensen die aan psychoses lijden, kunnen drama’s veroorzaken. Ik durf het hier bijna niet te schrijven, maar doe het toch: Kim De Gelder was zo iemand. Als Noah ooit iets ergs aanricht, zullen we allemaal terugdenken aan de woorden van de kinderarts: “Dit kind had nooit geboren mogen worden.”

Het wordt tijd dat de bescherming van het kind voorrang krijgt op het recht op ouderschap. Indien u dat taboe, ondanks alles, toch in stand zou willen houden, moet u ook maar voldoende middelen voorzien om deze kinderen een menswaardig bestaan te geven. En met alle respect: momenteel doet u dat níét.

Noah* is een schuilnaam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234