Vrijdag 18/10/2019

Open brief

Beste Vlaamse vrienden, ik begrijp jullie

Vlaams Belang. Beeld ID Franky Verdickt

Olivier Mouton is politiek redacteur bij Le Vif/L’Express. Hij woont in Jodoigne/Geldenaken.

Beste Vlaamse vrienden, 

Na een verkiezingsuitslag die het land heeft geschokt – en terwijl de voorzitters van de N-VA en de PS niet met elkaar praten – richt ik mij tot jullie. Woensdag heeft de koning de voorzitter van het Vlaams Belang ontvangen – een primeur sinds 1936, wat alles zegt over het nieuwe van deze situatie. Er is openlijk sprake van confederalisme, Bart De Wever (N-VA) achterna. Het geeft niet of de politieke crisis zo lang zal duren als in 2010/11 en of er uiteindelijk wel of geen nieuwe verkiezingen komen: dit is hoe dan ook een keerpunt voor ons land.

Olivier Mouton. Beeld Photo News

Beste Vlaamse vrienden, jullie hebben massaal op partijen gestemd die onafhankelijkheid en minder immigratie willen. Is mijn analyse van dat signaal juist? Jullie zijn duidelijk bang. Een collega en vriend vertelde me dat zijn moeder, die toch ruimdenkend is en op Groen stemt, vreest dat ze ooit een sluier zal moeten dragen. Iedereen heeft het recht om bang te zijn, daar bestaan in deze complexe wereld redenen genoeg voor. Gedegen onderzoek zegt trouwens dat ook de Franstaligen zich zorgen maken. In deze tijd van technologische globalisatie verschansen de gemeenschappen zich en verdedigt men zijn identiteit. Bart De Wever bouwt zijn betoog op het belang van de gemeenschap. In feite wil hij jullie geruststellen, net zoals Elio Di Rupo (PS) dat bij ons met zijn socialistisch cliëntelisme doet.

Beste Vlaamse vrienden, ik begrijp jullie angst, hoewel ik me ook afvraag in welke mate die met politieke bedoelingen wordt geïnstrumentaliseerd. Zoals alle Franstaligen verbaast het mij trouwens dat jullie angst groter is dan die andere en toch existentiële angst voor het einde van de mensheid, die impliceert dat we dringend moeten ingrijpen om de klimaatverandering te stoppen. Jullie hadden toch een hele beweging van de jeugd voor het klimaat? Tijdens de campagne hoorde ik dat jullie meer geloven in de vooruitzichten van de wetenschappelijke vooruitgang. We verschillen van mening over een al dan niet snelle nucleaire uitstap. Of over de noodzaak om anders te gaan leven. Maar laten we eerlijk zijn, vereist die strijd geen gemeenschappelijk en zelfs Europees antwoord?

Beste Vlaamse kiezers, ik begrijp dat jullie het beu zijn. Jullie hebben genoeg van die arrogante en moraliserende Franstaligen. Ik heb het er dikwijls ook moeilijk mee. Ik begrijp niet waarom men de meerderheid van het land niet respecteert en beweert van België te houden zonder begrip voor jullie op te brengen. Ik erger me als ik de voorzitter van de PS op een delicaat ogenblik de mogelijkheid van een regering zonder Vlaamse meerderheid hoor opperen – al vind ik jullie verontwaardiging nogal overdreven, na een regering met de MR in de absolute minderheid. Willen jullie niet langer voor Wallonië betalen en een chaotisch Brussel als hoofdstad hebben? Ik word ook boos als ik zie hoe lang het duurt om onze economie te vernieuwen en onze instellingen op orde te brengen. Maar de karikatuur van “de Walen in hun hangmat” waarmee Jan Jambon (N-VA) uitpakt, is ver van de waarheid. Wallonië moet dringend welvarend worden. Als jullie even zouden nadenken, zouden jullie begrijpen dat de heel linkse stem van de Franstaligen net als die van jullie een angst vertolkt. Zij zijn het misprijzen beu.

Beste Vlaamse vrienden, ik begrijp jullie. En ik denk niet dat jullie stem van zondag betekent dat Vlaanderen onafhankelijkheid wil. Toch niet expliciet. Eigenlijk zou ik jullie graag vertellen dat we weer een dialoog tot stand moeten brengen en voor een federale kieskring moeten ijveren, zodat de politici tot de twee publieke opinies zouden kunnen spreken. Maar ik denk dat het daar te laat voor is, dat jullie niet zouden luisteren en we de realiteit onder ogen moeten zien. Maar laat dit geen scheiding worden. Laten we een gemeenschappelijke band behouden, een staat die we desnoods ‘confederaal’ kunnen noemen, met Brussel als de schakel die ons verbindt. Laten we een andere manier van samenleven vinden, eenvoudiger, duidelijker, begrijpelijker. Laten we verder gaan op de weg naar de autonomie, door de staat op basis van eenvoudige criteria en waarden te hervormen: meer democratie, meer leesbaarheid, meer efficiëntie. Geloof me, ik verlang geen Waalse ‘eco-communistische’ staat. Maar ik denk dat we door duidelijkheid te scheppen ons lot in eigen handen kunnen nemen. Paradoxaal genoeg zullen we dan weer leren om elkaar te respecteren. En zullen we samen antwoorden vinden op problemen die dringender zijn dan het lijkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234