Dinsdag 14/07/2020

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Sihame El Kaouakibi, ik krijg het benauwd bij de gedachte dat Vlaanderen A-burgers en B-burgers telt

Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Sihame El Kaouakibi

Wat was dat een mooie, kordate tussenkomst van u, afgelopen woensdag in het Vlaams Parlement. Na de dood van George Floyd en het wereldwijde protest dat daarop volgde, vroeg u de Vlaamse regering wat zij “concreet” van plan is te doen aan het institutionele racisme dat ook bij ons nog altijd een enorm probleem is. Ook hier hebben velen het nog altijd moeilijk om te ademen, zei u. Ook bij ons maakt de lucht niet iedereen vrij, ook bij ons heeft niet iedereen evenveel rechten. Een klein minuutje – meer had u niet nodig om dat punt er beleefd, maar standvastig in te rammen. Mijn dank daarvoor.

Het antwoord op uw vraag aan de Bende van Jan Jambon is helaas al bekend: niets, nihil, nul. De Vlaamse regering zal heel concreet niets doen om het institutionele racisme in Vlaanderen aan te pakken. Dat heeft nog geen enkele Vlaamse regering ooit gedaan. Dit graafschap is daartoe niet in staat. Elke millimeter vooruitgang wordt geboekt ondanks, en niet dankzij het beleid. Het Vlaamse beleid ligt roerloos op de grond, met de knie van de xenofobe kiezer op de nek geduwd. Ook ik krijg het daar benauwd van.

Benauwd

Ik krijg het benauwd als ik terugdenk aan die Zwarte Zondagavond 24 november 1991, toen ik mij in het hoofdkwartier van het Vlaams Blok bevond, waar een menigte die elke Vlaming met migratieachtergrond wilde deporteren de sfeer van een ouderwetse Duitse bierkelder tamelijk nauwkeurig wist op te roepen. Ik krijg het benauwd als ik nog maar eens besef dat precies die kiezer sindsdien het kompas is waarop zoveel politici varen – het was die witte, hatende, brullende en soms licht genocidair georiënteerde kiezer die per se moest worden beluisterd en begrepen en gepamperd en vertroeteld. Ik krijg het benauwd als ik bedenk hoe het ene na het andere voorstel uit het 70-puntenplan van Filip Dewinter door andere partijen ten uitvoer is gebracht. Ik krijg het benauwd als ik terugdenk aan Ben Crabbé die in 2003 in Bracke & Crabbé aan die Dewinter vroeg of hij nog een goede Marokkanenmop kende.

Ik krijg het benauwd bij de herinnering aan wat rond die periode Dyab Abou Jahjah en zijn Arabisch Europese Liga overkwam, na een krachtige, niet door subsidies gesmoorde oproep om een einde te maken aan de structurele discriminatie in het onderwijs, op de huurmarkt en de werkvloer – precies wat u woensdag, bijna twintig jaar later, opnieuw en voor de zoveelste keer aankaartte. Ik krijg het benauwd als ik politici en journalisten die toen van Abou Jahjah een crimineel maakten, vandaag zie uitpakken met tweets om de schandalige toestanden in de Verenigde Staten aan te klagen.

Privilege

Ik krijg het benauwd als ik bedenk dat mensen zoals Youssef Kobo en Rachida Lamrabet wellicht nooit ontslagen zouden zijn bij respectievelijk CD&V-minister Bianca Debaets en Unia mochten zij geen migratieachtergrond hebben gehad. Ik krijg het benauwd als ik bedenk dat ik zonder mijn witte privilege op dit moment nooit zou kunnen doen wat ik nu doe – ik stuiter al dertig jaar van de ene hagelwitte redactie naar de andere.

Ik krijg het benauwd als ik zie hoe Hendrik Bogaert voor de zoveelste keer moet worden teruggefloten door zijn partij omdat hij het totalitarisme genegen blijkt te zijn, maar toch nooit wordt buitengezet omdat ook deze CD&V-voorzitter op dat punt geen ruggengraat heeft – euthanasie is het einde van de beschaving, VB-praat een detail.

Ik krijg het benauwd als ik merk hoe geen enkele N-VA-mandataris zelfs maar bereid is om te begrijpen wat structureel racisme precies is. Ik krijg het benauwd als ik zie hoe de erfenis van de immer inclusieve Geert Bourgeois op deze manier wordt verkwanseld. Ik krijg het benauwd als ik zie hoe Theo Francken en Jan Jambon bijna snakken naar een coalitie met Vlaams Belang. Ik krijg het benauwd als ik terugdenk aan Bart De Wever die een sneer uitdeelde aan de ouders van Mawda, vlak nadat hun kindje bij een schietpartij om het leven was gekomen. Ik krijg het benauwd als ik na alle verhalen die ik erover las, besef dat we over de dood van Adil en Mehdi nooit het fijne zullen weten.

Frisse lucht

Ik krijg het benauwd bij de gedachte dat Vlaanderen, precies zoals de Verenigde Staten, nog altijd A-burgers en B-burgers telt – en dat het debat over gelijke rechten voor alle mensen ook in Vlaanderen om de zoveel tijd helemaal opnieuw op gang moet worden getrokken – als betrof het, zoals schrijver en columnist Mohamed Ouaamari op Twitter schreef, een soort eeuwige herhaling van F.C. De Kampioenen.

Om maar te zeggen, mevrouw El Kaouakibi: ik zit weleens naar adem te happen als ik de krant lees of de journaals bekijk. U zorgde deze week voor een stevige bries frisse lucht, en daarvoor verdient u ons aller diepe erkentelijkheid. Open Vld heeft nu een waterkans om een echte liberale partij te worden, die elk individu dezelfde rechten wil garanderen. Pak uw partij bij het nekvel en help haar deze kans met beide handen te grijpen.

Nog eens bedankt,

en veel succes!

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234