Maandag 24/02/2020
Philippe Geubels.Beeld Andreas Terlaak/Lumen

Brief van Jules

Beste Philippe Geubels, ik hoop vurig dat je je exclusiviteit aan de juiste hebt verkocht

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur.

Geachte heer Geubels, beste Philippe,

"Hoe moet het nu verder met De slimste mens ter wereld?” was het eerste wat ik me afvroeg toen ik hoorde dat je voortaan je kunsten exclusief op de openbare omroep zou vertonen. Mijn favoriete tv-spelletje zal immers nooit meer hetzelfde zijn zonder de vaste hofnar die er voor comic relief zorgde als gortdroge moppentapper en eeuwige kwelgeest van quizmaster Erik Van Looy. Een briljant geënsceneerd schaduwgevecht tussen twee vrienden, die elkaars plaag­stoten op zo’n hilarische wijze pareerden dat geen van beiden ooit echt knock-out werd geslagen. Het leek zo’n gelukkig huwelijk dat ik nooit had verwacht dat je VIER en Woestijn­vis de rug zou toekeren. Ze hebben je de stiel geleerd, mee groot gemaakt en je geduldig bijgeschaafd tot een gevierde Vlaamse superster en een trendy merk dat zichzelf als zoete broodjes verkoopt. Ik weet nog dat je netjes in smoking en samen met Steven Van Herreweghe hun lanceringsfeestje mocht opluisteren. Gepromoveerd tot het nieuwe boegbeeld van een destijds zwalpende zender die voor de kijkcijfers steeds meer afhankelijk van je werd. 

Hoewel onderweg talloze bemanningsleden in paniek overboord sprongen, bleef jij onverstoorbaar op post. De trouwe matroos die het tot kapitein zou schoppen. Tot nog maar eens bleek dat niets voor eeuwig is en dat zelfs de beste vrienden vroeg of laat op elkaar uitgekeken raken.

Natuurlijk besef ik dat de ‘slimste mens-machine’ ook zonder jou op volle toeren zal blijven draaien. Al wordt het toch even wennen omdat ik nu al weet dat je afwezigheid zal voelen als een amputatie die nog lang voor een zeurende – “Met ‘de Geub’ was het toch plezanter” – fantoompijn zal zorgen. Maar een mens moet nu eenmaal vooruit in het leven en in de concurrentiële mediawereld is geen plaats voor sentiment.

Hoe dan ook: de handtekening is gezet en omdat gedane zaken geen keer nemen, wil ik je graag feliciteren met de zoveelste ‘grote sprong voorwaarts’ in je waanzinnig succesvolle carrière. Een megatransfer die herinneringen oproept aan de destijds ondenkbaar gewaande verhuis van VRT-coryfeeën Luc Appermont en Jacques Vermeire naar VTM.

Ook zij probeerden te doen geloven dat hun ‘carrièreswitch’ eerder met een nieuwe creatieve uitdaging en inhoud dan met geld te maken had. Jij en ik weten wel beter. Van een ‘loonplafond’ is aan de Reyerslaan plots geen sprake meer en iedereen weet dat –”Zo’n klepper mag wat kosten” – er bijzonder diep in de buidel werd getast om je met belastinggeld vier jaar lang een riante pree te bezorgen. Merkwaardig toch, voor een openbare omroep die meer dan ooit op de kleintjes moet letten en zelfs niet genoeg centen heeft om de Italiaanse wielerkoersen of de grandslamtoernooien in het tennis aan te bieden. Liever Philippe Geubels dan Milaan-Sanremo of Wimbledon...

Hoeveel je gaat verdienen zijn mijn zaken niet, maar het feit dat je vrouw meteen besloot om haar kattenhotel Snoes op te doeken, doet vermoeden dat het niet weinig zal zijn. Het moet trouwens een fantastisch gevoel zijn te weten dat alle media­bonzen zich zwaaiend met dikke contracten verdringen om het goudhaantje te strikken dat binnen het televisionele ‘kiekenkot’ zo’n onaantastbare status heeft bereikt dat alle kippetjes aan zijn voeten liggen. 

Het is je van harte gegund, Philippe, en ik ben vol­gaarne bereid om zelfs in deze ‘transparante’ tijden een deeltje van je welstand mee te financieren. Ook al omdat komieken bij mij meer dan één potje kunnen breken. Het zijn de masochisten onder de entertainers. Artiesten met een dikke eeltlaag op hun komische ziel. Stuk voor stuk begonnen in het vagevuur van groezelige zaaltjes om er voor drie man en de spreekwoordelijke paardenkop hun grappig bedoelde boodschap te slijten. Bedelend om een lach die er vaak niet komt en met vallen en opstaan immuun geworden voor boegeroep, dronkenmansgelal en pijnlijke stiltes.

Mijn bewondering voor jou kent dan ook amper grenzen, Philippe. Amper tien jaar geleden nog aan de slag als rekkenvuller in de Kontichse Colruyt en na het beluisteren van een dvd van de grote Hans Teeuwen besmet met de onweerstaanbare drang de medemens te amuseren. Nu de trotse zaakvoerder van een florerende humorhandel die ook in Nederland gouden zaken doet. Een onwaarschijnlijk huzarenstukje voor een schriel, kaal, gebrild en schuchter ventje dat ook nog eens geteisterd werd door een bizar nasaal stemgeluid, pleinvrees, panische angst voor oneven getallen en tal van andere fobieën. Een indrukwekkende verzameling menselijke onvolkomenheden die op onweerstaanbaar grappige wijze omgeturnd werden tot een unique selling proposition die van jou de onbetwiste koning van de goedlachse meerwaardezoeker maakt. Chapeau!

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Op uitnodiging van de ons helaas veel te vroeg ontvallen Patrick ‘pdw’ De Witte heb ik zelfs live je debuut meegemaakt in de Comedy Cup. Je had toen nog, een beetje, haar en hoewel je de overwinning aan Xander De Rycke moest laten, vond ik jou veruit de plezantste van de hoop. En dat vind ik nog steeds. Ik heb tranen gelachen bij je laatste zaalshow Bedankt voor alles en ontdekte in de Arenbergschouwburg een geboren performer die zichzelf en de kleine kantjes van de mensheid magistraal op flessen trekt. Niet zomaar een neuzelende onnozelaar, maar een slimme en talentrijke potsenmaker die inspiratie zocht en vond in het eigen en het dagelijkse leven.

Op het scherm zag ik je voor het eerst als de mislukte macho die in het van de pot gerukte M!LF met Jan Van Looveren en met ludiek bedoeld seksisme de lachers op de hand probeerde te krijgen. Niet echt een hoogvlieger, maar iedereen moet leren. En dat deed jij razendsnel. Als het met voorsprong grappigste jurylid in De slimste mens natuurlijk, maar ook als de atypische reiziger die naar Afrika werd gestuurd om er in het fijne reisprogramma Dr. Livingstone de aan de andere kant van het continent vertrokken Martin Heylen te ontmoeten.

Ik heb genoten van Geubels en de Belgen en jammer genoeg iets minder van het infantiele Geubels en de idioten, dat je gelukkig snel overliet aan de echte idioten Sarah Vandeursen en Pedro Elias. In Het huis zag ik hoe je doorgaans ondoorgrondelijke typetje even emotioneel werd gesloopt toen je over de dood van je moeder vertelde. En ik kijk reikhalzend uit naar Taboe, je eerste klus voor de nieuwe werkgever, waarin je van plan bent de draak te steken met minderheden waarmee niet gelachen mag worden. Een even gedurfde als delicate opdracht voor iemand die Mama’s Jasje beter durft te vinden dan The Beatles en er – als een zot die al lachend de waarheid zegt – niet voor terugschrikt de zaken te benoemen zoals ze zijn.

Hoewel ik je zal missen bij De slimste mens, wens ik je veel succes binnen ‘het huis van vertrouwen’, waar de druk om te scoren een stuk hoger zal liggen dan bij het vriendenclubje dat Woestijn­vis ooit was. Doe de groeten aan Leen, de kleine Hanna en de chihuahua en weet dat ik je – ongeacht de zender – trouw zal blijven volgen. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen en ik hoop vurig dat je je exclusiviteit aan de juiste hebt verkocht, zodat ik nooit spijt hoef te krijgen van mijn bescheiden ‘investering’ in je nieuwe toekomst.

Met hartelijke groeten,
je vriend Jules      

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234