Maandag 23/09/2019
Phara de Aguirre. Beeld Franky Verdickt

Brief van Jules

Beste Phara, als er iemand kleur en schwung kan geven aan 'De zevende dag' dan ben jij het wel

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Geachte mevrouw de Aguirre, beste Phara,

Het nieuws dat jij na de zomer het gezicht wordt van De zevende dag klonk me als muziek in de oren. Die vaak te rustig voortkabbelende zondagse praatbarak kan immers best wat extra pit gebruiken, en zowel de charmante Ishane Chioua Lekhli als de enigmatische Tim Pauwels lijken na jaren trouwe dienst stilaan aan een nieuwe uitdaging toe.

Jules Hanot. Beeld Karoly Effenberger

Ze kunnen met opgeheven hoofd en gerust geweten plaatsmaken voor een grande dame die door de vorige machthebbers stiefmoederlijk werd behandeld en nooit echt loon naar werken kreeg. Eindelijk in ere hersteld door een daadkrachtige nieuwe hoofdredactie, die kordaat komaf maakte met de erfenis van besluiteloze slapjanussen die er niet voor terugschrokken om hun ondergeschikten publiekelijk te schofferen in plaats van sluimerende conflicten middels een goed gesprek te ontmijnen. Een net op tijd uit het zadel gelicht ancien régime dat bang was voor de eigen schaduw en de kritische journalistiek slechts genegen was als die in hun kraam paste. De arme Bart Schols belandde zelfs aan de rand van een depressie nadat hij in De afspraak een paar keer op de lange tenen trapte van luid toeterende politieke schoonmoeders, en op de koop toe door zijn eigen ‘leiding­gevenden’ met pek en veren werd besmeurd. Het deed de nieuwsdienst van de openbare omroep op den duur meer op een krabbenmand dan op een oninneembaar nieuwsbastion lijken.

Precies daarom doet het dubbel zoveel plezier dat jij weer helemaal terug bent. De zoveelste comeback van een taaie tante die haar tegenstanders altijd met open vizier tegemoet trad, zich nooit liet intimideren en meer wilde zijn dan een simpel doorgeefluik van andermans meningen. Ik weet nog dat ik nieuwsgierig opkeek toen ik voor het eerst je naam hoorde. Geen oer-Vlaams ‘Mieke’ of ‘Goedele’, maar een exotisch klinkende ‘Phara’. Met dank aan een Baskische vader die tijdens de Spaanse Burgeroorlog als een van de vele niños de la guerra van zijn vaderland naar veiliger oorden werd gedeporteerd. In Vlaanderen opgevangen door zuster Pharaïlde, naar wie hij uit erkentelijkheid zijn dochter vernoemde. De derde uit een kroostrijk gezin van negen. Ooit een gewoon meisje uit Aalst, dat pas na haar studies pedagogiek, een assistentschap aan de Leuvense universiteit en een passage op het kabinet van migrantencommissaris Paula D’Hondt haar journalistieke roeping ontdekte. Via Radio Donna bij Terzake beland om door legendarische leermeesters als Dirk Tieleman, Bavo Claes en Walter Zinzen omgeschoold te worden tot een messcherp interviewster en een gedreven reportagemaakster. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, merkte ik meteen. Spijkerhard en van de duivel niet bang. Altijd beducht voor een valstrik en gezegend met ogen als karbonkels die haar gesprekspartners waarschuwden dat ze van hen ‘de waarheid en niets dan de waarheid’ verwachtte.

Als fan van het eerste uur was ik er dan ook kapot van dat je zo’n tien jaar geleden noodgedwongen van het scherm verdween om een strijd op leven en dood te leveren èn te winnen tegen de massamoordenaar die kanker heet. Ook toen de vechtjas die weigerde zich te laten knechten, en als stichtend lid van ‘de tettenclub’ openhartig durfde te getuigen over de beproevingen van chemo, amputatie, reconstructie en bestralingen. Gepokt, gemazeld en gemarteld door leven en werk. Helemaal ontbolsterd als het boegbeeld van de spraakmakende talkshow Phara die wat mij betreft ook gerust Furie had mogen heten. Een dagelijkse portie verbaal vuurwerk afgestoken door een journalistieke pitbull die een kwelgeest werd voor alle politici en hoogwaardigheidsbekleders die het vertikten het achterste van hun tong te tonen.

Ik hoorde ook wel dat sommigen van je slachtoffers je als een “nijdige bitch” of “gelijkhebberige slang” probeerden te demoniseren. Slechte verliezers. Niet opgewassen tegen een vrouw met ballen die met haar geëngageerde rechtdoorzeese aanpak zowel twee Vlaamse Televisiesterren als mijn onvoorwaardelijke steun verdiende. Niet voldoende, zo bleek toen je besloot om een tijdje te verdwijnen en je op je gezin met vier kinderen terug te plooien. Ondanks de dure beloftes dat je nadien probleemloos weer de draad zou mogen oppikken werd je bij je terugkeer genadeloos afgeserveerd. Tijdens je afwezigheid werden immers openstaande rekeningen op schandalige wijze vereffend en bleek er, dixit een vorige hoofdredacteur, “Voor Phara geen programma meer in de pijplijn te zitten”. Terwijl Lieven Van Gils – destijds je gezagsgetrouwe sidekick – onstuitbaar voortgestuwd werd in de vaart der volkeren, moest jij binnen het ‘huis van vertrouwen’ om werk bedelen. Als een veredelde meid voor alle werk heen en weer geslingerd tussen Terzake, Panorama, Het journaal en Pano. Tot er – beter laat dan nooit – eindelijk iemand inzag dat een sterspeler voor volle tribunes moet schitteren in plaats van verbitterd te verkommeren op de bank.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Af en toe kwamen we elkaar tegen op Uitgelezen. Jij als – “lezen is eten en drinken voor mij” – fervente boekenwurm die ooit de vakjury van de Gouden Boekenuil voorzat, ik als literaire analfabeet. Tijdens Theater aan Zee heb je me zelfs ooit op een onverwachte vluchtige kus getrakteerd waardoor ik nog meer onder de indruk geraakte van een zelfbewuste nononsense persoonlijkheid die ‘in het echt’ niet anders was dan op het scherm. Ik herinner me dat ik het niet droog hield bij de aangrijpende reportage Kom mij maar halen, waarin je het zelfgekozen einde van de door terminale botkanker geteisterde Bart Verbeeck registreerde. Een zeldzaam en sereen pareltje dat lang aan de ribben bleef kleven en waarin je zelfs van een kies onderwerp als de dood iets moois wist te maken. Ik heb genoten van Mijn moeder en Mijn vader, waarin je de ouder-kindrelatie van tien bekende Vlamingen probeerde te doorgronden, en van het beklijvende Liefde in tijden van kanker.

Door de grote poort

Je merkt dat ik je altijd ben blijven volgen en dat zal ik met groot genoegen blijven doen. We zijn immers samen oud(er) geworden en dat schept een hechte band. Wat telt, is dat je weer door de grote poort binnenmarcheert terwijl van diegenen die je probeerden kalt te stellen allang geen sprake meer is.

Gerechtigheid is geschied. Als er iemand kleur en schwung kan geven aan De zevende dag dan ben jij het wel en ik ben er zeker van dat er binnenkort van indommelen op de luie zondagvoormiddag geen sprake meer zal zijn. Van harte welkom terug, Phara. Ik hoop dat je nog lang je onverschrokken zelf mag blijven en kijk nu al reikhalzend uit naar de eerste gezagsdrager die door jou wordt gefileerd.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234