Zondag 15/09/2019

Uitkijkpost

Beste Meyrem Almaci, u moet kiezen

Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week

Beste Meyrem Almaci

Omdat ik op deze plek tot dusver nog nooit een groene politicus heb aangeschreven, ben ik onlangs door een lezer in verdenking gesteld van schaamteloze partijdigheid. In een mail vertolkte de betrokkene het vermoeden dat ik een trouwe kiezer ben van uw partij, en daarom nooit een onvertogen woord over u en de uwen te berde zal brengen. Dat verwijt deed mij even naar adem happen. Ik heb, na dertig jaar in dit vak, een behoorlijk incasseringsvermogen, maar er zijn grenzen. Vandaar deze brief, het laatste epistel voor de zomerstop – om het evenwicht in deze correspondentie te herstellen.

Dat komt overigens goed uit, want u liep de voorbije dagen flink in de kijker – een hele prestatie in de week van Dries Van Langenhove, die zo populair wordt in de media dat het nog maar een kwestie van tijd kan zijn voor Studio 100 T-shirts, boterhamworst en schoolkaften met zijn beeltenis erop in de handel brengt.

Gemiste kans

Het begon met uw eedaflegging in het Vlaams Parlement. Dat was, laten we eerlijk zijn, een gemiste kans. U wilde de aandacht trekken door niet simpelweg te zweren dat u de grondwet wil nakomen, maar door er nog iets aan te breien: ‘Ik zweer de grondwet na te komen en op te komen voor de universele rechten van de mens.’ Wellicht hoopte u zo de frontpagina’s te halen, maar dat viel tegen. U kreeg een standje van tijdelijk voorzitter Herman De Croo en moest de eed opnieuw afleggen, maar dan zoals het hoort.

Ik vond het een typisch geval van willen-maar-niet-kunnen. Als u echt de aandacht had willen trekken, dan had u moeten dóórpakken. Het is met provoceren zoals met zwanger zijn – een beetje bestaat niet. U had bijvoorbeeld kunnen zeggen: ‘Ik zweer de grondwet na te komen, op te komen voor de rechten van de mens, en ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn man te melden dat hij straks in de BioShop de yoghurt, quinoa en tofuboterhamworst niet mag vergeten.’ Kijk, dán had u de frontpagina’s gehaald.

Nu was het wachten op donderdag, toen De Standaard stevig uitpakte met de aanval van Wouter Van Besien, die de kern van uw programma accuraat samenvatte met de slogan: ‘Heb je poen, stem dan Groen.’ Het rapport waarin Van Besien de campagne fileerde, was zogezegd ‘via de Vlaamse fractie’ bij onze collega’s beland, maar journalisten weten dat zoiets vaak codetaal is voor: hij gaf het ons zelf, maar vroeg om zijn sporen uit te wissen. Jazeker, wij lachen soms wat af als we elkaars stukken lezen, in dit vak – bijna zoveel als wanneer we nog maar eens getuige zijn van de zelfverminking op links: hoe u elkaar de nek afbijt – socialisten doen dat nu zelfs live in De afspraak – is echt topamusement.

Verkiezingskater

Van Besien heeft natuurlijk gelijk. U hebt zich het hoofd zo op hol laten brengen door die klimaatspijbelaars – en het haast hysterische enthousiasme in de media – dat u dacht dat de buit al binnen was. Wat u vergat, is dat een groen en een sociaal beleid tot bewijs van het tegendeel niet met elkaar te verzoenen zijn. Groen kost poen. U moet dus, zoals Van Besien zegt, kiezen: wilt u de klimaatpartij worden, of wilt u de leidende kracht worden op links, met een programma dat focust op diversiteit en sociale rechtvaardigheid.

Joël De Ceulaer. Beeld Eric de Mildt

Behalve aan het eigen gezwalp over salariswagens hebt u uw overwinningsnederlaag – u groeit, maar bent toch afgegaan – mede te danken aan de Vlaamse bouwmeester. Hij is – voor één keer citeer ik Rik Torfs met nederige instemming – ‘de extremist die Groen een verkiezingskater bezorgde’. Als we die man de teugels ooit in handen geven, komen er collectieve deportaties, waarbij alle plattelandsbewoners met een Mobiscore onder de 7 bijeengedreven worden in woontorens in de stad, waar iedereen – zoals in sommige Japanse hotels – een eigen slaapcapsule krijgt, met één toilet per honderd bewoners. Uit ecologisch oogmerk, alsmede omdat intimiteit de solidariteit bevordert, zal elke tiende gebruiker van dat sanitair ook daadwerkelijk mogen doorspoelen.

Ik wil maar zeggen: als u echt verkiezingen wil winnen, moet u niet alleen journalisten, megalomane architecten en andere welgestelde stedelingen aanspreken.

Genoeg voedsel

Tot slot, voor ik u een fijne zomer wens, nog even iets anders. Journalisten hebben ook een grondwet die ze moeten zweren na te komen, die van de waarheid. En die waarheid luidt als volgt: uw partij moet haar antiwetenschappelijke houding laten varen. Dat u de klimaatconsensus aanvaardt, komt niet omdat u wetenschap omarmt, maar omdat die consensus in uw kraam past. Als u écht bekommerd bent om de honger in de wereld en de moordende impact van het klimaat op de landbouw in het Zuiden, dan stopt u met uw verzet tegen genetisch gewijzigde organismen. Niemand in uw partij heeft dat dossier ooit echt bekeken, omdat Bart Staes het dichtmetselde. Nu hij niet meer verkozen is, ligt de weg open voor een nieuwe visie die vele levens kan redden. Of is genoeg voedsel ook alleen iets voor mensen met poen?

Hoopvolle groet

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234