Vrijdag 14/05/2021

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Meghan Markle, een acteercursus voor Oprah zou een goede investering zijn

null Beeld Studio Caro
Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een licht satirisch getinte brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Meghan Markle

Ik weet niet of zo’n compliment in deze hypersensitieve tijden nog geoorloofd is, maar dat uw glanzende, hemelse blik nooit deze brief zal doen oplichten, verleent dit epistel een tragische lading, die ik voor één keer graag bereid ben te dragen. Na uw passage bij Oprah zijn de gemoederen zo hoog opgelopen dat het tijd is voor enige nuance. Iemand moet liefde brengen waar haat is, eenheid waar verdeeldheid heerst, licht in het duister. Altijd weer die nodeloze polarisering maakt de wereld helemaal kapot. U bent vast niet de engel die velen in u zien, doch evenmin bent u de duivel in vermomming.

Jawel, ik heb gekeken. Drie keer ondertussen – om zeker geen overhaaste conclusies te trekken. Gehuld in een vleermuisonesie, mijn favoriete lockdownoutfit, met de popcorn bij de hand en fanatiek gefocust op elk detail van uw mimiek en elke trilling in uw stem. Omdat ik niet zeker was dat de vertaler wel over de gepaste levenservaring en trauma’s beschikte om uw verhaal op correcte wijze over te brengen, had ik de ondertiteling met plakband weggemoffeld. Ook ik kleefde anderhalf uur lang aan het scherm.

Bruidsmeisjes

Ik zal u niet verhelen dat ik bij het begin van het gesprek meteen een schok ervoer. Het incident met uw schoonzus in de aanloop naar uw huwelijk sneed mij haast de adem af. Zelf noemde u het een Kantelpunt in uw relatie met de Britse royals: het moment dat de tabloids schreven dat u Kate Middleton had doen huilen – zulks naar aanleiding van een discussie die u met haar zou hebben gehad nopens de outfit van de bruidsmeisjes. Zeer begrijpelijk, uiteraard – zo’n discussie, bedoel ik. Dat luistert allemaal immers gewéldig nauw: men zal verdorie maar in het huwelijk moeten treden geflankeerd door meisjes met een kanten lint in de haardos als men eigenlijk liever de zijden sjaaltjes had gezien. Een mens zou voor minder haar schoonzus, desnoods tot tranen toe, willen overtuigen van de eigen voorkeur. Terwijl u vertelde over dat verhaal in de tabloids, zat ik dan ook begripvol te knikken: laat die Kate maar eens een potje janken, hoor – zij moet toch niet zeuren over de outfit van úw bruidsmeisjes.

Maar wat blijkt, en wat raakte mij tot in het diepste van mijn wezen? Het was niet u die Kate had doen huilen, het was juist andersom: Kate had u doen huilen! Jawel, de tabloids hadden volgens u gewoon gelogen! Wat toch wel een nieuw licht werpt op deze zaak. In afwachting van een finaal verdict door professionele historici kies ik voor de nuance en hou ik rekening met de mogelijkheid dat u allebei een traantje hebt weggepinkt. Wat het niet minder traumatiserend maakt, natuurlijk. Begrijp me niet verkeerd.

Open mond

Dat ik aangaande de huilbui liever geen partij kies, komt doordat ik Oprah Winfrey niet de meest geloofwaardige interviewer vind – bemerk opnieuw de nuance in mijn oordeel. Een acteercursus zou in haar geval een waardevolle investering zijn. Dat besefte ik toen ze, nadat u de racismebom had gedropt, vier volle seconden met open mond bleef zitten, om dán pas – op diep geschokte wijze, als hoorde ze het op dat moment voor het eerst – de meest pathetische en tenenkrommende ‘What?’ uit de Amerikaanse tv-geschiedenis voort te brengen. Daar werd ik treurig van: vóór het gesprek zei ze dat u niet wist wat ze zou vragen, maar dat was dus – om het weer zo genuanceerd mogelijk uit te drukken – de grootste complete and utter load of crap die wij dit jaar al op onze openbare omroep hebben mogen horen – en geloof me, de concurrentie is moordend. U wilde dat van die ‘bezorgdheid’ over de huidkleur van uw zoon zeker kwijt, maar op een elegante wijze, wat verdedigbaar is, en dus moest Oprah u een voorzet geven. Had beter gekund.

Elvis Presley

Wat geen nuance verdient, is uw getuigenis over de nare gedachten die uw hoofd lang in een houdgreep hadden. Over de authenticiteit van de bijbehorende, nauwelijks zichtbare traan moet een microscopisch onderzoek te zijner tijd maar eens uitsluitsel brengen, die getuigenis is moedig. Roem en rijkdom behoeden een mens niet voor de demonen van de geest, soms zeer integendeel. Ik noem dat, ik ben al oud, het Elvis Presley-syndroom: je moet aldoor met de glimlach presteren, maar vanbinnen ga je dood. Het is goed dat u zich uit die koninklijke dwangbuis hebt weten te bevrijden. Dat uw schoonvader ermee kan leven dat kranten telefoongesprekken citeren waarin hij smacht dat hij de tampon van zijn minnares wil zijn, is zijn keuze. Ik zou uw voorbeeld volgen, en weggaan.

Prijs u trouwens gelukkig dat u deze brief, en de rest van de Vlaamse pers, niet kunt lezen. In De Standaard schreef Mia Doornaert – de barones, u kent haar vast van horen zeggen – dat u moet opletten dat uw ‘brandbom’ geen ‘boemerang’ wordt. Ze citeerde de Bijbel, met een verwijzing naar het lot van de moeder uwer echtgenoot: “Wie het zwaard bemint, zal erdoor vergaan.” Hopla, nóg een nuance: dan vallen die tabloids wel mee.

Doe de groeten aan Harry!

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234