Vrijdag 14/08/2020

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Joachim Coens, ik ben het: Wouter Beke. Dit is mijn ontslagbrief

Joachim CoensBeeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Joachim Coens

Piep! Niet schrikken, maar ik ben het: Wouter Beke, uw minister voor Welzijn in de Vlaamse regering. Ja, ik weet het, normaal gesproken staat hier elke week een onnozel epistel van die zagevent van een Joël De Ceulaer, maar de hoofdredactie is ingegaan op mijn aanbod om hem eens een weekje te vervangen – zo krijgen zij immers de primeur van deze brief. Alles voor de commerce, u kent die kranten.

Ik heb, mijnheer de voorzitter, deze week veel gerust en nagedacht. Ik heb elke ochtend een kaarsje aangestoken en mijzelf gebaad in wijwater, met een kalmerend muziekje van Dana Winner op de achtergrond. Des avonds voor het slapengaan heb ik altijd eens goed in ’t eigen hart gekeken, om na te gaan of ik geen ander hart had pijn gedaan of ogen had doen schreien. Het antwoord dat ik donderdagavond ineens hoorde – het was alsof Onze Lieve Heer zich tot mij richtte – was vernietigend en deed mij op de knieën vallen. Ik heb gefaald. Ik heb er enerzijds een totale puinhoop, en anderzijds een complete rotzooi van gemaakt. Er is geen andere conclusie meer mogelijk: ik neem ontslag als minister.

Met de fiets

U leest dat goed. Iedereen mag zich al eens een frivoliteitje veroorloven. Georges-Louis Bouchez staat vol tatoeages, Conner Rousseau stelt zich permanent aan op Instagram, u gaat onderhandelen in een bermudashort, en ik – ik neem formeel ontslag met een brief in de lekkerste en meest impactvolle krant van Vlaanderen. Zaterdagochtend maak ik mijn kantoor leeg, geef ik mijn chauffeur nog een knuffel (hij zit in mijn bubbel) en rijd dan met de fiets naar Leopoldsburg, waar ik tevens ontslag zal nemen als titelvoerend burgemeester – CD&V is dan ineens van mij verlost. U hebt al genoeg aan uw hoofd. U hoeft mij niet nóg eens maanden-, laat staan jarenlang, mee te sleuren.

Ik had dit natuurlijk al eerder moeten doen. Net zoals die mondmaskers al eerder verplicht hadden moeten zijn. Nadat eerst ook experts en daarna alleen nog politici hun hoofden koppig en metersdiep in het zand bleven steken, hebben ze de voorbije dagen eindelijk het licht gezien. Zelf had ik al direct moeten opstappen toen bleek dat woon-zorgcentra sterfhuizen waren geworden.

Als ik metéén de eer aan mijzelf had gehouden, was er nog een latere terugkeer mogelijk geweest – zoals dat voor staatslieden van het kaliber Louis Tobback, Stefaan De Clerck en Frank Vandenbroucke ooit is gelukt. Ik verdwijn van het toneel als een bange wezel die zich vastklampte aan de macht. Ik heb mijzelf vorig jaar tot minister gebombardeerd, maar ben totaal ongeschikt voor het ambt. Een debatfiche afdreunen kan ik als de beste, een stapel papier van de ene kant van mijn bureau naar de andere verplaatsen lukt ook al vrij goed – maar verder ben ik qua bestuurskracht nooit geraakt.

Biechtvader

Uiteraard is het onrechtvaardig dat Maggie De Block, die minstens zo incompetent was, doodleuk blijft zitten. Zij bleef wekenlang zélf weg uit tv-studio’s, om haar eigen hachje te beschermen, terwijl het personeel in onze supermarkten haar ijskoud liet – als waren het 18-jarige asielzoekers die ze zonder pardon in Kaboel liet droppen. Maar nu klink ik al bijna even vilein als die De Ceulaer hier elke week, dus laat ik naar mijzelf kijken.

Ik weet, mijnheer de voorzitter, dat u een bijzonder godvruchtig man bent. In een ander leven zou u misschien de beslotenheid van het klooster hebben opgezocht. Terwijl ik het reeds geboren leven verwaarloosde, nam u het al op voor het óngeboren leven. Uw wat mystiek getinte blik verraadt soms weliswaar een peilloze verveling, maar vaak ook een diepe, haast erotische connectie met Jezus onze Heer. Ik ben dan ook zo vrij om u bij dezen niet alleen als voorzitter, maar ook als biechtvader te zien. Ik wil de Wetstraat met een proper geweten en opgeheven hoofd verlaten.

Penitentie

Vergeef mij, vader, want ik heb gezondigd. Ik heb deze week nog op televisie gezegd dat ik inzake de terugkeer uit vakantie een beroep deed op ieders burgerplicht, maar ik heb mijn eigen burgerplicht verzaakt. Ik was minister – letterlijk: een ‘dienaar’ van het volk – maar ik heb dat volk in de steek gelaten. Ik ga door het stof en vraag nederig vergiffenis aan de nabestaanden van alle Vlamingen die zijn gestorven in de woon-zorgcentra die ik onder mijn hoede had. Moge de Heer mij genadig zijn.

Wat betreft penitentie wil ik zelf een voorstel doen. Uiteraard dénk ik er nog niet aan om gouverneur van Limburg te worden – zoals sommigen suggereren. Ook een ander lekker postje hoeft u mij niet toe te werpen. Ik kap met de macht en zal de rest van mijn leven bejaarden verzorgen in een woon-zorgcentrum. Bij gevaar zal ik mij opofferen. Ik treed in de voetsporen van de grootste Belg aller tijden. Ik word pater Damiaan 2.0.

Over mijn opvolging hoeft u niet te twijfelen: kies Jan Vermeulen, de burgemeester van Deinze, een CD&V’er met visie, ruggengraat en daadkracht. Jawel, hij bestaat. Een mens kijkt echt nérgens meer van op.

Christelijke groeten

Wouter Beke, ex-minister van Welzijn

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234