Maandag 24/06/2019

Uitkijkpost

“Beste Jean-Claude Juncker, carnaval is een vrijplaats waar alles kan en mag”

Jean-Claude Juncker. Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Beste Jean-Claude Juncker,

Als voorzitter van de Europese Commissie bent u al wereldberoemd, maar volgend jaar rond deze tijd komt daar nog een schepje bovenop. In Aalst, dat kleine stadje waar een handvol dappere feestneuzen zich blijft verzetten tegen de gestaag oprukkende politieke correctheid, dreigt men u tijdens de volgende carnavalsstoet geweldig hard uit te lachen.

Schrik niet als u dan ergens een stijf mannetje – met een bezemsteel in het achterwerk –
 ziet rondwankelen terwijl het aldoor klaagt over rugpijn. Bedenk dan dat u het over uzelf hebt afgeroepen door uw woordvoerder deze week zo te laten uithalen in de kwetsende kwestie van de joodse praalwagen.

Let wel, we waren blij dat íémand het tenminste deed. Normaal gesproken is het Michaël Freilich die zijn duivels ontbindt als de joodse gemeenschap zich op welkdanige wijze dan ook gekrenkt voelt. Maar Freilich is verhuisd van Joods Actueel naar de N-VA. En de burgemeester van Aalst, die de carnavalisten vurig verdedigt, is nu een partijgenoot van hem – en met partijtucht wordt bij de N-VA niet gespot, nog minder dan met joden.

Des burgemeesters reactie was overigens de juiste: carnaval is een vrijplaats, beperkt in tijd en ruimte, waar met alles kan en mag worden gegekscheerd, zelfs als dat smakeloos en onwelvoeglijk is. Carnaval is het satirische equivalent van wat vroeger kerkasiel was: een gebruik dat beschutting biedt tegen de wet. Dat u de Belgische overheid aanspoorde om hard op te treden was dan ook ongepast. Men kan van Aalstenaars veel zeggen – dat ze met carnaval toch maar een bende vetzakken zijn, bijvoorbeeld – maar niet dat ze een genocide op het joodse volk voor ogen hebben. In die streek is het veeleer de moslim die gevaar loopt.

De ‘King of Pedofilie’

Eigenlijk, mijnheer Juncker, zou carnaval niet eens een rimpeling mogen veroorzaken in het publieke debat, laat staan in de schoot van uw achtbare Commissie. We hébben het al zo druk met alle doordeweekse verontwaardiging. Ik overloop met u de oogst van een paar dagen debat in Vlaanderen. Volgens de collega’s van Het Laatste Nieuws kreeg VRT-journaliste Fatma Taspinar “een storm van kritiek” over zich heen omdat ze vijftigplussers “oudere mannen” had genoemd. In de literaire sector, las ik elders, is het tegenwoordig de gewoonte om manuscripten te laten nalezen door een sensitivity reader, die passages of woorden die gevoelig kunnen liggen bij deze of gene doelgroep uit de tekst filtert. En dan is er uiteraard nog wijlen Michael Jackson. Kan men, na de gruwelijke getuigenissen over misbruik, ’s mans muziek nog draaien? En zo ja, moet daar dan geen tekst en uitleg bij? De VRT vindt alvast van wel. Vóór elke song die men van de ‘King of Pedofilie’ nog ten berde zal brengen, zullen we voortaan een stichtende boodschap horen, om te vermijden – neem ik aan – dat we het nietsvermoedend op een dansen zouden zetten.

De consequenties van deze ingreep zijn niet te overzien. Wat moeten we nu aanvangen met het werk van pakweg Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Roman Polanski, Woody Allen en Walter Capiau? Kunnen we Louis-Ferdinand Céline nog ter beschikking stellen in de bibliotheek? Wat met Hugo Claus en Günter Grass, die in hun jeugd toch ook fout waren? Mogen we alleen nog genieten van kunst gemaakt door lieden wier persoonlijkheid zo opwindend en pikant is als een glas karnemelk? Moeten wij, mijnheer Juncker, het straks stellen met de muziek van Yevgueni en de films van Jan Verheyen?

Wereldleider en zotskap

Tussen haakjes: ook het omgekeerde komt voor. Soms is de sociale druk van dien aard dat je wansmaak goed moet vinden, dat je zelfs kinderen een dikke duim moet geven als ze gore praat uitslaan. Ik denk nu aan de jongerenhit ‘Hou je bek en bef me!’ van Merol, en de plakkaten waarop 15-jarige meisjes ons verzoeken om hun pussy te destroyen in plaats van the earth. Wat was er mis met ‘Heal the world, make it a better place’ – of wacht, laat maar. U snapt wat ik bedoel: wat kan, wat niet – niemand weet het nog.

Vandaar dit voorstel. Wat wij nodig hebben, mijnheer Juncker, is een smaakintendant. Iemand die wij in deze barre tijden het roer kunnen toevertrouwen. Iemand die knopen kan doorhakken als wij ons weer eens radeloos afvragen wat nog geoorloofd is. Ik zie maar drie mensen die dat kunnen: Mia Doornaert, Rik Torfs en uzelf. U combineert, nog meer dan de andere twee, de ernst van het wereldleiderschap met de frivoliteit van de zotskap – u durft Guy Verhofstadt al eens door de haarbos te roefelen en het zou mij niet verbazen mocht u ooit een protkussen op de stoel van Angela Merkel hebben gelegd. U bent streng, maar er mag nog eens gelachen worden – ú hebben we nodig. Van carnaval blijft u af, maar de rest van het jaar zegt u hoe het hoort.

Tot slot nog even over dat rugprobleem van u. Daar zal volgend jaar in Aalst dus duchtig mee worden gespot. Wees dan niet boos, en probeer uzelf intussen goed te verzorgen. Ik heb mij laten vertellen dat een borrel wonderen kan doen.

Gezondheid en olijke groet,

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden