Woensdag 16/06/2021

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Frank Vandenbroucke, u vertelde bij Linda De Win een leugentje uit hoffelijkheid

null Beeld Studio Caro
Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een licht satirisch getinte brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Frank Vandenbroucke

Niet alleen een virus, ook de politieke leugen bestaat in vele varianten en mutaties. Er is de koude, gewetenloze, staalharde leugen die ervan uitgaat dat de kiezer een idiote duts is die je alles kunt wijsmaken. Dat is de dominante variant, die bij alle partijen voorkomt en van alle tijden is – en die we vandaag gemakshalve de Weyts-versie noemen. Er is de doorzichtige, compleet lachwekkende leugen die even doortrapt is, maar tenminste nog tot enig vermaak kan leiden. Die is erg populair bij burgemeesters die vaccins plunderen voor de eigen clan, en blijven volhouden dat het om overschotjes ging, of – om het eens op een hoger politiek echelon te bekijken – bij presidenten die zeggen dat ze “geen seks” hadden met deze of gene omdat de manoeuvres beperkt bleven tot de verstrekking van een snelle, sobere fellatio. Er is de domme, strategische leugen, die paniek wil vermijden maar dood en verderf zaait – ik denk nu aan uw liberale voorgangster. Maar is er ook, zo weten we sinds deze week, het leugentje uit hoffelijkheid. Zo hebt u er eentje verteld bij Linda De Win in Villa Politica, toen u zei dat u de persconferentie van het Overlegcomité had overgeslagen omdat u naar een commissievergadering moest.

Ballenkanon

Onzin, natuurlijk. U was niet op die persconferentie omdat u zich niet geroepen voelde om samen met uw collega’s het Rijk van de Mogelijke Superverspreiding in te luiden. Uw partijvoorzitter vergeleek u onlangs met een keeper die strafschoppen uit het doel moet houden: iedereen wil versoepelingen scoren voor de eigen achterban, en u gaat daar dan voorliggen. Dat lukte lang vrij aardig, maar dinsdag was er geen houden meer aan: alle ballen moesten erin. En zo stond u daar, als de politieke uitvoering van Jean-Marie Pfaff, die allicht nog wel één penalty kan stoppen, maar machteloos is tegen een ballenkanon – u kunt ‘Ik heb geprobeerd’ op uw hemdsboorden laten zetten. Zelfs premier Alexander De Croo, met wie u aanvankelijk een herenakkoord had om samen in de goal te staan, liet u tijdens het Overlegcomité vallen – een beetje zoals een president een stagiaire kan laten vallen alsof hij een sigaar uitduwt. De Croo heeft u verraden, en dat pikte u niet. Vandaar uw afwezigheid, en dat leugentje uit hoffelijkheid.

De week stond ook voor anderen helemaal in het teken van de hoffelijkheid. Voor Theo Francken, bijvoorbeeld, die van meet af aan beloofde om het als oppositielid hoofs en beschaafd te houden. Na uw afwezigheid op de persconferentie en de bezorgdheid die u uitte in Het Journaal, noemde Francken u een “kleuter” en “moppersmurf”. Eerst vond ik dat een beetje goor, maar bij nader inzien valt het reuze mee. Voor een man die bekendstaat om zijn haatzaaierij en ontmenselijking, is die terminologie zelfs opvallend rijp en doordacht en volwassen. Maar compleet onnozel, dat wel. Francken die u een kleuter noemt, dat is zoiets als een vluchteling die hallucineert van honger en dorst en met een rubberbootje een vliegdekschip probeert te rammen. Of een Palestijnse jongen die met keitjes gooit naar een Israëlische tank. Ik neem aan dat u het gejengel van die stakker – die na zijn degradatie bij N-VA de trappers volledig kwijt is – vlotjes hebt genegeerd. Net zoals de droeve sneer die Jan Jambon u naar verluidt tijdens het Overlegcomité toebeet: “We weten dat je de slimste bent, Frank”. In de Vlaamse politiek is ‘slim’ een scheldwoord en kun je de zakes en de dinges maar beter niet té goed begrijpen.

William Shakespeare

Om elke zweem van partijdigheid de kop in te drukken – straks denkt iemand nog dat ik het gemunt heb op liberalen en Vlaams-nationalisten – breng ik nog even ten berde dat ik ook de andere partijen, waaronder de uwe, uit principe pleeg te wantrouwen. Ook uw heiligverklaring lijkt mij nog niet aan de orde. Het is niet omdat u een academicus bent, dat u per se gelijk hebt – onfeilbaar zijn alleen de paus en zijn kerkjuristen. Maar in deze crisis hebt u levens gered, dat staat vast. En toch eindigt u eenzaam aan de kant.

Het is jammer, mijnheer de minister, dat u nooit uw memoires zult schrijven. De tragiek van uw loopbaan zou zelfs William Shakespeare doen duizelen. U moest in 1995 ontslag nemen als minister omdat u eerder als socialistisch voorzitter gillend was weggelopen bij de aanblik van een stapel smeergeld. U kwam terug als sterkhouder van het federale paars, tot u naar het Vlaamse niveau werd verbannen, waar u finaal door uw voorzitster Caroline Gennez in opdracht van de oude krokodillen uit het raam werd gegooid. Na een tweede verblijf in de academische woestijn ging u toch in op het voorstel van Conner Rousseau om de bitches nog eens te tonen wat u in uw mars hebt. Dinsdag kwam daar een einde aan. Het zorgpersoneel zal voor u blijven applaudisseren, vele anderen vinden u een zagevent. Als ik een tip mag geven: misschien moet u wat minder hoffelijk zijn.

Hebt u het genre van de Open Brief al overwogen?

Beleefde groeten

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234