Woensdag 22/05/2019

Uitkijkpost

Beste Corneel, u bent het product van de Siegfried Bracke-doctrine

Beeld Caroline Vermeir

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Beste Corneel van Oosterweel

Ik mag, als forse vijftiger toch al, niet mopperen over de hoeveelheid genotsmiddelen die het leven mij tot dusver heeft toegeworpen – het weze op legale dan wel illegale wijze. Ik ken de weldadige roes, de zoete geestesverruiming en licht hallucinogene effecten die op de vrije markt zoal verkrijgbaar zijn. Maar toen ik ú afgelopen week zag opduiken en mij probeerde voor te stellen hoe een team van creatieve lieden u heeft ontworpen, dacht ik toch meteen: de drugs die zij hebben genomen, die drugs wil ik ook proberen! Ik neem aan dat hun hersenen zich na intraveneuze toediening van het bewuste wondermiddel een paar weken in een baan om de aarde hebben bevonden, waar elk zinvol contact met de bewoonde wereld uitgesloten was. Van die trip bent u het verbluffende product.

Diezelfde verwondering was mij eerder al eens te beurt gevallen, toen ik met open mond moest vaststellen dat allerlei N-VA-kopstukken zich hadden laten verpakken in wat een levensgrote schuimrubberen hand bleek te zijn – de zogenaamde #helfie, die het meteen ook tot politieke hashtag schopte. Alleen betrof het toen wel een filosofisch gefundeerde constructie, waarvoor het werk van de negentiende-eeuwse Franse historicus Alexis de Tocqueville als inspiratie had gediend. Die had tijdens een reis door de Verenigde Staten gezien hoe burgers – als er ergens pakweg een boom op de weg valt – zélf de handen uit de mouwen steken, in plaats van te wachten tot de overheid brandweer of politie stuurt. Dat vond Tocqueville inspirerend, en de N-VA dus ook: die zelfredzame #helfie was een ludieke omweg om de sloop van de welvaartsstaat te bepleiten.

Ik heb mij deze week lang het hoofd gebroken over de vraag welke filosofische inspiratie aan úw conceptie ten grondslag kan hebben gelegen. Dagenlang plukte ik boekenkasten leeg, op zoek naar een aanknopingspunt. Welke grote denker heeft ooit geschreven dat de burger moet worden beschouwd en behandeld als een volstrekt zwakzinnige kleuter? Even dacht ik dat Vlaams bouwmeester Leo Van Broeck, de Xi Jinping van de ruimtelijke ordening – die mensen die graag rustig wonen, vergelijkt met kinderen die graag frietjes en snoep eten – misschien een filosoof als voorouder had, maar dat is niet zo. Ook in de oeuvres van Hume, Kant en Heidegger vond ik geen spoor van de kleuterdoctrine.

Op de hurken met een tutje

Donderdagavond, terwijl ik mij na weer een dag vergeefs gezoek naar de Denker achter Corneel murw ter bedstede begaf, schoot zijn naam mij ineens te binnen: het is Siegfried Bracke! De wijsgerige denkpiste die tot uw bestaan heeft geleid, is de Bracke-doctrine! Toen onze Kamervoorzitter nog in de cockpit van de VRT-nieuwsdienst zat, moesten journalisten aldoor op hun hurken gaan zitten om het publiek toe te spreken – een trend die uitmondde in programma’s zoals Bracke & Crabbé. Die geringschatting van de burger treft men nu alleen nog aan in de wereld van het Vlaamse entertainment, vooral bij Gert Verhulst, de Xi Jinping van het kindervertier, die in Knack pas zei dat sommige burgers wel capabel zijn om hun geld in zijn zakken te mikken, maar niet om te gaan stemmen. Ooit moeten die bouwmeester en die Verhulst samen iets doen, maar bij voorkeur niet in de politiek – als we tenminste de democratie intact willen houden.

Behalve van de Bracke-doctrine bent u tevens de belichaming van een griezelige tendens die dit jaar officieel vijftien jaar oud is. De tutoyeertendens. In 2004, bij de vernieuwing van Radio 1, kregen presentatoren van stijlnazi Luc Janssen te horen dat ze de luisteraar voortaan met ‘je’ en ‘jij’ en ‘jou’ moesten aanspreken, zulks allicht om knusse nabijheid te creëren. Sinds dat getutoyeer heb ik bij het afstemmen op Radio 1 altijd het gevoel dat iemand voor mij op zijn hurken komt zitten en een tutje in mijn mond duwt. Toen ik u daar zag staan, naast minister Ben Weyts, met die twee verschillende laarsjes, had ik dat dus ook. Kennelijk denkt de Vlaamse overheid dat je volwassen mensen die in de file staan het beste kunt laten aanspreken door iets wat eruit ziet als het product van een gangbang van de Teletubbies met Mijnheer de Uil – in dat verband: mocht Weyts denken aan merchandising, dan zie ik voor u ook een fijne toekomst in de branche der erotische hulpstukken: “Het wordt nooit te veel voor Corneel!” Genderneutraal en al!

De Tiger Woods van de televisie

Maar ernstig. Er is één scenario dat de barre werkelijkheid weer draaglijk kan maken. En dat is als het geen jobstudent was, maar Bart De Pauw die dinsdag als het ware ín u zat – na het versturen van 1000 sms’jes (grapje!). Dat die hele vertoning dus kaderde in de comeback van De Pauw als de Tiger Woods van het Vlaamse televisiegebeuren. En dat hij tijdens de eerste aflevering van zijn nieuwe show uit Corneel van Oosterweel, als was u een taart, tevoorschijn gewipt zal komen. Ik hoop het, eerlijk gezegd. Niet zozeer voor Bart De Pauw, maar voor ons aller zelfrespect.

Beleefde groet,

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.