Donderdag 09/07/2020

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Conner Rousseau, die vuile woorden van u hebben mij verrast

Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Conner Rousseau,

Wat etiquette betreft, houden wij er bij
De Morgen strakke richtlijnen op na. Ook voor het taalgebruik in onze kolommen ligt de lat erg hoog. Elegantie, fatsoen, beleefdheid en terughoudendheid zijn waarden waaraan wij enorm verkleefd zijn. Wij schrijven altijd met de kin trots in de lucht en de linkerpink lichtjes opgeheven. De hoofdredactie komt op gezette tijden een blik over onze schouder werpen om te controleren of alles wel op oorbare wijze wordt geformuleerd. Maar sinds ik uw laatste interview in De Zondag heb gelezen, en uw recente doortocht bij Terzake heb gezien, heb ik beslist om voortaan uw vocabularium over te nemen: het kan mij godverdomme geen kloten meer schelen.

Dat gevloek en die vuile woorden van u hebben mij wel verrast, moet ik zeggen – het is toch iets anders dan die matekes waarmee u ons aanvankelijk om de oren sloeg. Ook uw reputatie heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Keken irritante zeurpieten zoals uw dienaar aanvankelijk nog wat op u neer, dan wordt u nu alom ingehaald als redder van de sociaaldemocratie in het bijzonder en van het vaderland in het algemeen. Van Knack over De Standaard tot en met deze eigenste krant: overal heft men de loftrompet. U zou, zo voorspelde Bart Eeckhout al in zijn zaterdagse Wetstraat-rubriek Lopende Zaken, bij de socialisten weleens het grootste talent kunnen zijn sinds Steve Stevaert.

Stagiair

Ik ben geneigd om het daar, mede om contractuele redenen, volmondig mee eens te zijn. Vooral omdat het niet bepaald erg moeilijk is om bij de socialisten het grootste talent te zijn sinds Steve Stevaert. Laten we eens overlopen met wie u allemaal moet concurreren voor die benijdenswaardige titel: Caroline Gennez, Bruno Tobback en John Crombez – ik wil maar zeggen: met dat compliment van mijn collega bént u er toch nog niet helemaal. U kunt het, in vergelijking met dat treurige trio, geweldig goed uitleggen, dat wel. U lijkt bovendien een beetje te begrijpen wat het socialisme ongeveer inhoudt – ook dat is een pluspunt. Maar als ik toch even mag: dat het lot van een politieke partij, en eigenlijk het hele land, momenteel op de schouders rust van een man van 27, daar verstaat de burger – om het met uw woorden te zeggen – godverdomme toch geen kloten van.

Een 27-jarige knaap die het land redt, dat is zoiets als een stagiair bij Johnson & Johnson die ineens het coronavaccin uitvindt, of de poetshulp in het virologenlabo die het recept voor een werkzaam medicijn in de vuilnisemmer aantreft – een medicijn dat men liever niet wilde lanceren om de mensen geen vals gevoel van veiligheid te geven. In elk geval: de collectieve bewondering waaraan u ten prooi valt, doet een mens nadenken. Het moet zijn dat er iets scheelt met die andere politici.

Cyaankali

En jawel, dat is ook zo. Denk aan Ben Weyts, die als minister van Onderwijs een enorm experiment gaat uitvoeren met onze kinderen. Denk aan Maggie De Block, die zich als minister van Volksgezondheid niet wil verontschuldigen omdat ze een wetenschapper die tijdig waarschuwde een ‘dramaqueen’ noemde – maar die na meer dan 9.000 doden wel lekker gaat zitten schuddebuiken op de boot bij Gert Late Night. Of denk aan Willem-Frederik Schiltz, die namens de meerderheid en met de broek op de enkels verklaart dat er in het Vlaams Parlement geen onderzoekscommissie komt.

In België en Vlaanderen, mijnheer Rousseau, kom je er als politicus zelfs mee weg als je een tankwagen vol cyaankali laat leeglopen in de waterleiding. Men zal het relativerend weglachen. De kans is groot dat die politicus het gezelschap krijgt van een journalist die een handje komt toesteken omdat we in tijden van gevaar toch allemaal aan hetzelfde zeel moeten trekken, nietwaar – als het oorlog is: de rangen sluiten!

Ik heb ooit in deze kolommen geschreven dat Els Ampe met kop en schouders boven alle andere politici uitsteekt, en heel wat lezers geloofden oprecht dat ik dat meende. Laat ik hen bij dezen geruststellen: niet mevrouw Ampe, maar ú bent volgens mij op weg om de belangrijkste Europese politicus van de eenentwintigste eeuw te worden. Uw retoriek is goed, u kunt de tegenstander kleineren met grapjes (de ‘rechtse traantjes’ van Tom Van Grieken in Terzake), u gaat cool en hip gekleed en geeft de indruk dat u zelf gelooft wat u allemaal vertelt. Op de BDW-index levert dat al een puike score op.

De curve

Er zijn maar twee details die voorlopig nog ontbreken, twee puntjes die toch thuishoren op het palmares van een politicus die echt het verschil wil maken. Eén: een resultaat, in uw geval de geslaagde vorming van een regering. Twee: een stevige stap vooruit bij de verkiezingen. En de kans is groot dat het eerste vanzelf zal leiden tot het tweede.

Als daarentegen uw voornemen om ‘op een andere manier aan politiek te doen’ niets oplevert, dan zult u voor de sp.a doen wat uw voorgangers al deden: flatten the curve. Marc Van Ranst en de PVDA zullen blij zijn.

Beleefde groet,

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234