Donderdag 27/06/2019

Uitkijkpost Joël De Ceulaer

Beste Ben Weyts, dat was geen flipflop, maar een achterwaartse salto met anderhalve schroef

Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Beste Ben Weyts

Van al uw talenten, die toch niet gering in aantal zijn, vind ik dat gespierde geheugen het indrukwekkendst. Uw vermogen om debatfiches van de N-VA-propaganda-afdeling tot op de komma af te dreunen, is ongeëvenaard. Deze week bleek dat u zelfs in staat bent om ze meteen te memoriseren als ze gehakt maken van een maatregel waar u als Vlaams minister jaren aan hebt gewerkt. Ineens zat u overal te verkondigen dat u rekeningrijden niet door onze strot zult rammen, omdat er geen draagvlak voor bestaat. Dat was geen flipflop meer, maar een achterwaartse salto met anderhalve schroef.

Het verbaast mij niet dat u CD&V-collega Servais Verherstraeten ooit een zielsverwant noemde. Ook hij is een gedecoreerd lid van de Orde der Debatfiches. Als zijn voorzitter beweert dat het elke dag sneeuwt en vriest in de Sahara, dan zal Verherstraeten naar het spreekgestoelte schrijden om die bewering vurig te verdedigen – ook al valt op datzelfde moment in de Kamer een livestream uit de Sahara te zien waarop men de koperen ploert hoog in de lucht ziet staan. Zegt de voorzitter wit, dan is het wit. Zegt hij zwart, dan is het zwart. Zo is dat ook bij u. Dat is, hoe gek het ook klinkt, zielig én heldhaftig tegelijk. Heel soms, mijnheer Weyts, doen Verherstraeten en u mij denken aan de betreurde bard Paul Severs: harde werkers die hitjes scoren, maar nooit doorstoten naar de echte top.

Wat uw haarspeldbocht over de kilometerheffing dubbel zo pijnlijk maakt, is dat niet alleen Vlaams Belang, maar ook Jean-Marie Dedecker uw plan heeft getorpedeerd – hij is nog maar pas lijstduwer, maar staat qua free speech al ver bóven u in de pikorde. Dat is de belediging bovenop de blessure: Dedecker mag tekeergaan, u moet doen alsof u nooit een eigen mening hebt gehad. Ik kan mij voorstellen dat u ’s nachts soms in uw kussen ligt te bijten, terwijl u snikkend De Vlaamse Leeuw neuriet.

Een draagvlak voor dieren

Over uw palmares mag de N-VA nochtans niet mopperen. U hebt vijf jaar lang zowat elke zondag het middagnieuws gehaald. Was het niet omdat u de eerste spadesteek van een fietspad ging verrichten, dan wel omdat u een dolfinarium ging sluiten, een hondenasiel moest openen of schapen kwam behoeden voor de onverdoofde slacht. Vooral met de beestjes hebt u gescoord. U had – het moet gezegd – een Draagvlak voor Dieren.

Uw gevoeligheid voor onrecht jegens dieren is volkomen authentiek. Iedereen herinnert zich uw twee appelflauwtes op het spreekgestoelte van het Vlaams parlement, toen u zo onsamenhangend begon te klinken – zelfs de debatfiches was u vergeten – dat u net niet per draagberrie moest worden afgevoerd. Mocht iemand toen via neus of gehoorgang een cameraatje tot in uw hersenen hebben kunnen manoeuvreren, dan had men daar de állereerste foto van een zwart gat kunnen maken. Er is nooit opheldering verschaft over de oorzaak van die inzinkingen, maar ik denk dat u toen al de hele dag aan het piekeren was over al het dierenleed dat u nog moet bestrijden en dat het u plotseling te veel werd. Velen grijpen naar de fles bij zoveel machteloosheid, of gooien cynisch en sarcastisch de armen in de lucht. U niet. U trekt zich dat aan. U wordt als het ware één met het leed.

De middenklasse op wielen

Dat brengt ons bij het rekeningrijden. Op zich: prima idee. De vervuiler betaalt! Eureka! Met het enthousiasme van alle krantencommentatoren bij elkaar opgeteld, had men een kleine gemeente een jaar lang van energie kunnen voorzien. Toch ben ik zo vrij om de afgelasting van uw plan een goede zaak te vinden. Om twee redenen.

Eén: de alternatieven deugen voor geen meter. U had het zo druk met dierenleed dat u vergat om De Lijn betrouwbaar en aantrekkelijk te maken. Twee: mensen die elke dag in de file staan, doen dat niet voor de lol, maar om te gaan werken. Het is de middenklasse op wielen, die – zo leerden we deze week – 76 procent van alle overheidsinkomsten betaalt en dus dokt voor zowat alles in dit land. De redding van de banken. De miljoenen waarmee uw partij in vastgoed belegt. Het pensioen van Jan Peumans. De studie die u over rekeningrijden liet uitvoeren door consultants die al 1.000 euro factureren als ze de telefoon moeten opnemen. Subsidies voor lieden die zich een Tesla kunnen veroorloven. Enzovoorts. En die mensen, plus de minder gegoeden die niet eens tot de middenklasse behoren, zou u óók nog eens laten betalen om in de file te staan? Nou. Voelt u hún leed niet? Nog geen appelflauwte op komst? De mens is ook een diersoort, hoor.

Neem een debatfiche en noteer: pas als de bussen vlot bollen en vermogenden even geestdriftig bijdragen als werkenden, zult u een draagvlak hebben voor rekeningrijden. En als u ons wilt foppen, door nu tégen en na 26 mei weer vóór te zijn, deze tip: geef de portefeuille mobiliteit aan een andere partij. Ze zullen in de file staan om te mogen meeregeren, dus u kunt hen laten betalen. Noem het een vorm van politiek rekeningrijden.

Mobiele groet,

Joël De Ceulaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden