Vrijdag 12/08/2022

UitkijkpostJoël De Ceulaer

Beste Bart Versluys, het polshorloge is voorbijgestreefd: de olielamp van de 21ste eeuw

null Beeld Studio Caro
Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een licht satirisch getinte brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen. Door een technische storing is er deze week helaas geen audioversie.

Joël De Ceulaer

Beste Bart Versluys,

Behalve de voorhoofdstatoeage en eikelpiercing zijn er weinig ornamenten waar ik minder behoefte aan heb dan aan een polshorloge. Het is lelijk, hinderlijk en nutteloos. Kijk maar eens rond, waar u ook bent – de klok in de keuken, op de oven, de magnetron, de laptop, tablet en smartphone, het dashboard van de automobiel en het eindeloze aantal kerken en apothekers waar wij constant voorbij zoeven: je moet jezelf hermetisch laten inmetselen of geblinddoekt leven om niet aldoor te worden geconfronteerd met het genadeloze verstrijken van de tijd.

Het is een kwelling. Altijd en overal moet en zul je weten hoe laat het is. Mijn vraag luidt derhalve: waarom zou je dan nog eens een apparaat om je arm gespen waarop je het tijdstip kunt lezen? Zo voorbijgestreefd! Het polshorloge is de olielamp van de 21ste eeuw.

Toch heeft uw recente wedervaren mij sterk aangegrepen. Heel Vlaanderen heeft ondertussen het filmpje gezien waarop twee schoften u pepperspray in de ogen spuiten en vervolgens het horloge van uw arm rukken. Niet alleen leven wij collectief met u mee, het kleinood dat u zo bruut ontstolen werd, vormt al een week het voorwerp van een intens maatschappelijk debat. Het lijkt wel alsof in dat ene criminele feit een paar grote vraagstukken van deze tijd zichtbaar worden gemaakt.

Voor de pers kwam de roof op het ideale moment in de wereldgeschiedenis. Het nieuws is louter duisternis deze dagen en dan is een lichter onderwerp goed voor de mix, zoals dat heet. En dan gaat het niet over de misdaad, die verwerpelijk is, maar over het horloge, dat toch nogal prijzig is. Op redacties buitelden de invalshoeken over elkaar heen – horloges ter waarde van een kloeke gezinswoning: what the fuck, waarom kosten die dingen zoveel, kan het nog duurder, wie draagt ze en wat drijft hen?

Uw exemplaar – een Richard Mille, schrijf ik er voor de kenners even bij – is met die geschatte 350.000 euro niet eens bij de duurste, maar toch moest ik naar adem happen bij het vernemen van dat bedrag. Mocht het nu nog met diamanten bestrooid zijn – zelfs zo’n potloodstompje van de Ikea wordt onbetaalbaar als je het met diamanten inlegt – maar dat is dus niet zo. Ik ben nochtans niet wereldvreemd. Ik weet dat decadentie bestaat. Maar nu weet ik ondertussen dat Rafaël Nadal tennist met een horloge van 900.000 knotsen aan zijn arm. Mijn eerste reactie was: ja, zo kan ik het ook. Maar dat slaat nergens op. Eerst het tennis op topniveau, dan pas het uurwerk.

Dat brengt ons bij het eerste grote vraagstuk waarmee men dagenlang de krantenkolommen heeft gevuld: zijn wij jaloers op u? Sommige waarnemers dachten van wel en veroordeelden dat met kracht. In De Standaard kregen wij zelfs een ouderwetse donderpreek van commentator Bart Sturtewagen. Jaloezie is ongepast! En leedvermaak is schandelijk! Nu ben ik een fanatiek gebruiker van sociale media – maar leedvermaak? Nauwelijks gezien. Zelfs jaloezie viel amper te detecteren. Wel verbazing. Verrassing. Verwondering. Hele normale, menselijke reacties op iets dat behoorlijk uitzonderlijk is.

En wat als? Wat als wij stiekem jaloers op u zouden zijn? Zou u dat dan erg vinden? Ik zal in uw plaats antwoorden: natuurlijk niet. Iedereen wordt graag benijd. Alfamannetjes omdat ze een prachtige vrouw hebben. Intellectuelen omdat ze veel boeken lezen. Gutmenschen omdat ze alle correcte meningen hebben. Ondernemers omdat ze succes oogsten en dat lekker kunnen tonen. De ene is deugpronker, de andere horlogepronker. Maar pronken doen we allemaal. Benijd worden is goed voor het zelfbeeld.

Het tweede vraagstuk dat het debat beheerste, is dat van de dankbaarheid. Zijn wij ondernemers zoals u wel dankbaar genoeg, omdat u zoveel welvaart teweegbrengt en mensen tewerkstelt? Ook daarop ben ik zo vrij om zelf het antwoord te bieden: wij hoeven u helemaal niet dankbaar te zijn. De ware kapitalist weet: de bakker bakt geen lekkere broodjes omdat hij ons zo graag ziet, maar omdat hij een goed leven wil. Het is de succesvolle bakker die zélf dankbaar moet zijn, omdat hij geboren is in een vrij en welvarend land, waar hij mag bakken wat hij wil en mensen centjes genoeg hebben om broodjes te kopen. Jawel, de kern van het kapitalisme staat vandaag in De Morgen.

Blijft over: de strafmaat voor het gespuis dat u overviel, het derde vraagstuk dat tegelijk tijdloos en actueel is. Hier vrees ik het ergste. Als de man die een zwangere vrouw beestachtig verkracht door zijn advocaat ‘een doodgewone jongen’ wordt genoemd en er met een lichte straf vanaf komt, dan bestaat de kans dat uw overvallers slechts een blaadje papier moeten nemen en tien keer schrijven: “Ik mag geen mensen pijn doen en horloges van 350.000 euro stelen.” Waarna nog een saflet tegen hun oren en zonder eten naar bed.

En zo zullen die gangsters natuurlijk nooit leren – komt-ie! – hoe laat het is.

Ik wens u alle goeds

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234