Dinsdag 23/04/2019

Column Julie Cafmeyer

Beste Anna, ik ben zo benieuwd naar alles wat jou nog te wachten staat

Beeld RV Jitske Nap

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen. 

Beste Anna,

Enkele weken geleden hoorde ik je woorden weerklinken bij de psycholoog tijdens het tv-programma Therapie. Ik zag je niet, ik hoorde zelfs je echte stem niet, je stem werd gedubd om je anonimiteit te garanderen. Je zei dat je man is gestorven maar dat je niet om hem rouwt. Je hebt wel verdriet. Je merkt dat je af en toe weent op onverwachte momenten. Je bent nu 82 en je weent om alle dingen die je gemist hebt in je leven. Er hadden zoveel mooie dingen kunnen gebeuren.

Je vertelde dat je je gehandicapte zoon ter wereld bracht en dat je man je sindsdien nooit meer heeft aangeraakt. Ik dacht aan alle momenten dat je in je bed lag. Dat je naar het plafond keek, wachtend op een aanraking. Misschien heb je wel gebeden. Ik dacht aan alle momenten dat ik naar het plafond keek. En dan dacht ik aan alle mensen over de hele wereld, allemaal kijkend naar het plafond.

Je vroeg de therapeut: “Hoe komt het dat ik nooit gereageerd heb?” De therapeut had – zoals wel vaker – geen antwoord en staarde een beetje terug. Ik had je op dat moment willen zeggen: “Na zovele jaren in stilte naast je man te liggen, besluit je nu om je verlangen uit te spreken. Je zou het een revolutie kunnen noemen: ik wil beminnen.” Je klonk resoluut, helder, krachtig. Je zei de therapeut: “Ik heb verdriet en nu verwacht ik dat u me hieruit helpt.”

Maar er kwam niets, geen antwoord, geen kant-en-klare oplossing. Je zei: “Ik ben veel aan het woord geweest, maar ik heb dus nog geen respons gehad.” En toen gebeurde er iets belangrijks: je stond op. Je had hier niets meer te halen. Eén ding werd nu duidelijk: als het niet genoeg is, vertrek je. Het zal je geen tweede keer overkomen: wachten op iets dat toch nooit komt.

Wie weet wat je nu te wachten staat. Op een moment dat je het totaal niet verwacht, starend naar het plafond. Of misschien staar je niet meer naar het plafond. Kijk je naar het bloeien van een boom en denk je: er is verdriet. Maar het is goed geweest. Dit is mijn leven. Ik hoop dat deze brief bij jou terechtkomt. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat lezers die jou kennen, de brief aan je zullen bezorgen. Of misschien lees je deze column wel toevallig, ligt deze brief nu wel op je keukentafel terwijl je koffie zet. Hopelijk schrijf je me dan terug. Mijn e-mailadres is juliecafmeyer@hotmail.com. 

Ik ben zo benieuwd naar alles wat jou nog te wachten staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.