Zondag 22/09/2019
Julie Cafmeyer. Beeld rv

Column

Bestaat er een manier van bewegen die ons bevrijdt in plaats van ketent?

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik lunch met mijn vriend Vos op een terras aan de Antwerpse Vrijdagmarkt. Een oude kennis, Marie, passeert aan ons tafeltje. “Wat zie je er stralend uit!”, zegt Vos. Hij bekijkt Marie van top tot teen en zegt: “Jij hebt ook zo’n goed lijf! Sport je nog? Ik heb je al even niet op de fitnessclub gezien.”

Marie gaat aan ons tafeltje zitten en zegt: “Ik heb altijd gedacht dat de fitnessclub het walhalla voor het lichaam was. Een community vol mensen die hun lichaam vieren. Ik schreef me in, begon te trainen en verloor veel gewicht. Vrienden begonnen me plots complimenten te geven omdat ik mager was. Ik dacht: dus mager is goed? En wat als ik dan niet meer mager ben? Het sporten werd een obsessie. Loopband, squats, deadlifts. Ik kon niet meer stoppen. Als ik niet in de club was, werd ik onrustig. Als ik in de club was, geraakte ik daar niet meer weg. Altijd maar meer. Die fitnessclub bleek voor mij geen walhalla, maar een oord van verderf. Mij zie je daar dus niet meer. Ik wil op een andere manier bewegen.”

Ze vertrekt en het lijkt alsof ze zich ergens van heeft bevrijd.

Ik herken het verlangen naar het perfecte lichaam en de dwang die daarmee gepaard gaat. Niet dat ik per se het perfecte lichaam wil, maar iets wat de perfectie benadert zou mooi zijn. Dat ambitieuze verlangen brengt me ook naar de sportclub. Dan zit ik daar te pompen en hoor ik de sportleraar dingen schreeuwen als: “Weg met al die calorieën! Burn, burn them! Deze oefening is de pijn waard!”

Op een dag schreeuwde hij zo hard “burn, burn” in mijn oor dat ik hem onderbrak. “Hoe kan ik mijn lichaam graag zien als ik ertegen moet vechten? Ik wil niet geloven dat mijn lichaam pijn moet hebben om er goed uit te zien.” Hij zei dat ik te veel nadacht en gewoon verder moest pompen.

Dus pomp ik, spurt op de loopband, krijg pijn aan mijn heup, ga naar de kinesist, schrijf me in bij de yoga, eet een dame blanche, bestel een cola zero (ter compensatie), terug op de loopband, twee keer per dag op de weegschaal, nog een bananasplit (tegen de stress), weer op de weegschaal, enzovoort.

Vorige week ben ik midden in de nacht naar de nachtwinkel gelopen om nieuwe batterijen voor de weegschaal te kopen. Ik wilde niet geloven dat mijn gewicht klopte. Onderweg hoopte ik Marie tegen te komen, misschien had ze ondertussen een manier van bewegen gevonden die ons bevrijdt in plaats van ketent. Misschien zou ze mij naar het walhalla kunnen brengen, een plek waar we ons lichaam kunnen vieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234