Dinsdag 21/05/2019

Opinie

Ben ik egoïstisch omdat ik niet inzit met mijn onbestaande kinderen?

Robin Broos. Beeld rv

Robin Broos is journalist voor deze krant.

"En jullie? Al kinderen?"
- "Nee."
Pijnlijke stilte.

Eerst is er medelijden. Dan zie je de vraagsteller denken: 'Ocharme, die mensen kunnen niet zwanger geraken.' En meestal duurt het niet lang eer die oprechte empathie omslaat in totaal onbegrip. Want bewust geen kinderen willen, dat kan niet.

Wat begint als onschuldige smalltalk, wordt plots een
big issue. Een discussie over de essentie van het leven. Een vraagstuk dat de mensheid al eeuwenlang in de ban houdt, maar waarvoor niemand een eenduidig antwoord heeft. Ook geen mensen met kinderen, trouwens.

Een kinderwens heb ik nooit gehad. Veel aandacht heb ik daar nooit aan besteed. Het is een gevoel als een ander. Zo hou ik erg van katten, maar niet van honden. Waarom, dat is moeilijk uit te leggen. Ik vind dat honden stinken en veel aandacht vragen. Ik haat ze niet, maar zou er nooit een in huis halen. Maar zeg je hetzelfde over een kind, dan ben je een zielloze kinderhater. Dan ben je een onmens.

Een op de tien Belgen tussen 25 en 35 jaar is zo'n onmens, blijkt uit onderzoek van de VUB. En dat is iets waarmee de meerderheid moeilijk om kan. Vorig jaar publiceerde de Amerikaanse psychologe Leslie Ashburn-Nardo een studie waarvoor ze proefpersonen liet kennismaken met fictieve personages. Mensen die ofwel geen, ofwel twee kinderen hadden. Achteraf werd de respondenten gevraagd om hun gevoel bij deze verzonnen individuen te delen. Bij de kinderloze personen werd vooral afkeer en afkeuring opgetekend. Onmensen, dus.

Een gezin stichten is dus iets wat de maatschappij van ons verwacht. Iets waarvan mensen-met-kinderen ons 'onmensen' ook graag overtuigen. Alsof ze ons met woorden op andere gedachten zullen kunnen brengen.

"Die kinderwens zal nog komen", zeggen ze dan. Maar hoe kan je dat met zekerheid weten? Is niet elke mens verschillend?

"Nu ik kinderen heb, heeft mijn leven pas echt betekenis." Dus al die jaren daarvoor waren zinloos? Sta me toe dat wat zielig te vinden. Ik weiger te geloven dat 10 procent van de Belgen een minderwaardig, zinloos bestaan leidt. Of per definitie nooit gelukkig zal worden.

"Maar wie gaat er dan voor je zorgen als je oud bent?" Ik geef toe, dat is ook voor mij een oprechte bekommernis. Maar niet een waarvoor kinderen de zaligmakende oplossing zijn. Iedereen kent situaties waarin kinderen amper naar hun ouders omkijken. Of nog erger: ouders die hun kinderen verstoten.

En wanneer alle argumenten op zijn, komt dat vreselijke, beschuldigende vingertje. "Je bent egoïstisch." Waarom? Omdat ik niet inzit met mijn onbestaande kinderen?

Voor mij is het simpel. Van nature ben ik redelijk angstig en onrustig, durf ik de wereld al eens als een sombere plek te ervaren. Lastig maar leefbaar, dankzij ouders die de boel altijd wisten te rationaliseren. Dankzij een vrouw die begrijpt hoe ik het leven beleef.

Maar wat als die kleine Robin wat op mij lijkt? Wie gaat hem geruststellen? Wie gaat hem ervan overtuigen dat de aarde best een mooie plek is om te wonen? Ik niet. Ik heb er zelf te veel moeite mee om dat te geloven.

Het ouderschap vraagt veel van een mens. En dan heb ik het niet over slaaptekorten of de dagelijkse beslommeringen als eten maken, kleren wassen en het voortdurend chauffeur spelen. Wel over de mentale, fulltime job die erbovenop komt. Het kost heel wat geduld, inzicht en consistentie om een kind op te voeden. Eigenschappen die ik lang niet in elke ouder zie. Maar in mezelf dus evenmin.

Het laatste taboe is al vaak uitgeroepen. En los van die ongemakkelijke smalltalk zoals hierboven valt het leven best te dragen als lid van deze ongewone minderheidsgroep. Maar is het niet gek dat we als zelfverklaarde verlichte samenleving elke 'andere' proberen te omarmen? Desnoods met een uitgekiende verhaallijn in Thuis? Of een aflevering in het vakantiehuis van Philippe Geubels? Maar mensen die bewust geen kinderen willen? Ho maar!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.