Maandag 17/02/2020

OpinieKristof Calvo

‘België is een sterk merk, ook in Vlaanderen’

Kristof Calvo.Beeld Aurélie Geurts

Kristof Calvo is federaal fractieleider van Ecolo/Groen. 

We wisten al dat Franstalige muzikanten zoals Roméo Elvis en Angèle applaus oogsten op podia in Vlaanderen. Sinds de voorbije week weten we dat het ook geldt voor Franstalige partijvoorzitters. Voorlopig nog niet op de wei van Werchter en Pukkelpop, wel bij de leden van hun Vlaamse zusterpartijen. Een dansende Paul Magnette (PS) kreeg de handen stevig op elkaar bij de nieuwjaarsdrink van sp.a. Zijn MR-collega George-Louis Bouchez was volgens de recensenten de meest gesmaakte act op de nieuwjaarsdrink van Open Vld. Diezelfde Bouchez droomt nu zelfs openlijk over een unitair België.

De nauwe samenwerking tussen Ecolo en Groen was lang een rariteit. Maar dit jaar vieren ook andere politieke families het nieuwe jaar veel meer samen. Terwijl volgens sommigen ons land op splitsen staat, kleuren de politieke nieuwjaarsrecepties tricolore. Uiteraard speelt net de aanspelende formatie een rol. Maar het heeft niet alleen te maken met het geschaak van de regeringsvorming.

De gemeenschappelijke cava en fruitsap staan niet op zich. De weg is nog lang, maar je ziet in de Belgische politiek steeds vaker pleidooien voor meer samenwerking. Onlangs hebben verkozenen van vijf politieke families en negen partijen zich aangesloten bij het Pact voor België van B Plus. En steeds meer Vlaamse politici pleiten openlijk voor het herfederaliseren van bepaalde bevoegdheden.

Georges-Louis Bouchez (MR) is een gesmaakte gast op de nieuwjaarsreceptie van Open Vld.Beeld OPENVLD

In onze hoofdstad zie je al enige tijd minder communautaire strijd. Er zijn de Brusselse burgemeesters die met overtuiging meer investeren in Nederlandstalige cultuur, daar waar de ‘eigen’ Vlaamse regering erop bespaart. De Brusselse gewestregering, waar Nederlandstaligen en Franstaligen ook een akkoord moeten zien te vinden, was al rond in de zomer. Ook al in Brussel zie je steeds meer lokale lijsten waar Nederlandstalige en Franstalige politici zich complexloos verenigen. Na Ecolo-Groen in 2014, de eerste verkiezingen na de splitsing van B-H-V, koos in 2019 ook de socialistische familie voor een gemeenschappelijke lijst voor de Kamer in Brussel.

Sterk merk

Het is wat mij betreft nog iets te schuchter, maar het federale denken rukt weer op. Zo komt de politieke wereld dichter bij de publieke opinie. Ook los van WK’s en EK’s voetbal voelen immers veel landgenoten zich verbonden met België. Ook zonder Romelu, Kevin en Eden op de grote schermen blijft die affiniteit gewoon doorlopen.

Hoewel het electoraal succes van de V-partijen iets anders doet vermoeden: België is een sterk merk, ook in Vlaanderen. Zelfs 12 procent van de N-VA-stemmers is voorstander van een unitair België en maar liefst 22 procent van de Vlaams Belang-stemmers. Divers academisch onderzoek wijst dat het aandeel separatisten nauwelijks het niveau van de 5 procent-kiesdrempel overstijgt.

Ecolo en Groen zijn al sinds hun ontstaan één fractie in het federaal parlement. Ecolo-kopstukken zijn vertrouwde gezichten op onze recepties. Bij ons is dat geen nieuws meer. Eerlijk, de groene samenwerking is niet alleen maar fun. Soms kost dat iets meer tijd en energie. Soms vereist dat een compromis. Want Vlamingen en Walen wonen niet op een andere planeet, maar feit is wel dat er soms verschillen zijn. Maar alleen wanneer je structureel samenwerkt, is er het vertrouwen om met die verschillen om te gaan. Alleen ga je sneller, samen raak je verder.

Belgische voetbalsupporters in hartje Brussel.Beeld Photo News

In een tijdsgewricht waar vijanddenken opgang maakt, is inlevingsvermogen cruciaal. “Als we, dwars door scheidslijnen, fatsoenlijke instituties in stand willen houden, dienen we de competentie om ons in te leven in de ander te verbeteren”, aldus de filosofe Martha Nussbaum. Sterke politieke families oefenen die competentie elke dag. Ze zorgen zo voor meer dialoog, vertrouwen, empathie en terreinkennis.

L’union fait la force

Onze staatsstructuur mag nog honderd keer veranderen. Maar altijd, in elk scenario, van meer confederaal tot meer unitair, zullen we partijen en politici nodig hebben die met elkaar praten, ook al spreken ze een andere taal. De staatshervorming die we dus nodig hebben zijn partijen, families en politici die samenwerken.

Als de toenadering in de rode en blauwe familie authentiek is, is dat dus een lichtpuntje in een voor het overige weinig vrolijk makende regeringsvorming. Dagelijkse samenwerking binnen families is permanente preformatie. Dan heb je geen hele reeks informateurs meer nodig. Als motivatie kan dat tellen.

Het is te hopen dat de samenhorigheid van de nieuwjaarsrecepties ook de overige 364 dagen doorwerkt. Het is maar samen dat België zal werken. Dus inderdaad, l’union fait la force. Sterke familiebanden, dat mag zich niet beperken tot de feestdagen.

Of om ook eens Jacky Lafon te citeren:

Familie
Een beste vriend zou beter wezen
Dat is niet waar geef mij toch maar
Familie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234