Zaterdag 21/09/2019
Beeld rv

Column Marnix Peeters

Behaaglijk rillend lagen zij in de zon, babbelend, en spinnen van tussen de Schiefer peuterend

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ons huis was deze week het epicentrum van de zwaluwtrek. Met honderden zaten ze te krakelen op de elektriciteitsdraden, en op de warme leien vlakbij het dakvenster hadden zich tientallen vogels genesteld. Behaaglijk rillend lagen zij in de zon, babbelend, en spinnen van tussen de Schiefer peuterend. Ze zijn dol op oude daken, daar schuilen de meeste beestjes.

Dat was het allermooiste moment van het jaar, zei mijn vrouw, die door het kantelraam wel een uur lang de zwaluwen van vlakbij had staan begluren.

Wij smelten allebei een beetje als ze op vertrekken staan — ze doen ons een zomer lang glimlachen om hun acrobatentoeren en hun vrolijke gekrijs, en als wij ons hun homerische vliegreis proberen voor te stellen, worden wij elk jaar opnieuw bevangen door een grote bezorgdheid, een groot mededogen.

Maar ze zijn dus weg.

Die avond gingen wij in de Alte Dorfschule in een naburig dorp naar het verjaardagsfeest van een goede vriend. Het was zeer plezierig. Het was warm, er was Bofferding van het vat en op de vroegere speelplaats was een grote barbecue ingericht. Kinderen snorden er met steps heen en weer, ze kwamen vragen hoe wij heetten en eentje kwam zeggen dat ik geen haar had.

De gesprekken gingen over de jacht, de oorlog en de brand in Brazilië.

Vooruitgang

Wat ze in Zuid-Amerika doen, hebben wij de voorbije eeuwen in Europa gedaan, zei mijn vrouw. Alles voor de vooruitgang, er stond geen boom meer recht toen we klaar waren. Maar nu is het genoeg geweest. Nu het water stijgt, moeten ze overal elders maar vrede nemen met paard en kar. En nóg ironischer: die Brazilianen kappen dat woud om er landbouwgrond van te maken, om er koeien te laten grazen, en met kinnen druipend van het rundervet staan wij dat hier op de speelplaats van de Alte Dorfschule van Ouren volmondig af te keuren. Wij willen allemaal een betere wereld, maar eigenlijk willen wij vooral dat er niet aan onze verworvenheden wordt geraakt.

De jarige had ook voor mij een cadeau, zei hij knipogend, en hij nam me mee naar binnen, waar hij me een zo goed als intacte clip Remington RA43 oorlogsmunitie overhandigde, en een set van vijf met een dikke roestlaag bedekte Duitse patronen.

Zijn buurman had zijn terras heraangelegd, vertelde de gever, en had al doende een depot uit 1944 blootgelegd. Wij spitten tijdens het bloemenplanten ook weleens een huls of twee op, de bodem zit hier vol, maar dit was indrukwekkend: kisten vol met kogels en geweren en granaatwerpers, ze hadden de Oostkantonse DOVO moeten bellen om de grootste bommen onschadelijk te komen maken.

En de rest wordt dan onder de liefhebbers verdeeld — ik weet niet precies waarom ik dat graag op de kast zie staan. Heel die oorlog fascineert natuurlijk, zeker hier, maar dat verklaart niet het kinderlijke plezier waarmee ik nu ’s ochtends bij de koffie naar dertien scherpe geweerpatronen zit te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234