Woensdag 22/05/2019

Opinie

Bart De Wever moet een verdraaid goede reden hebben om zijn belofte aan de kiezer te breken. En die heeft hij

Bart Eeckhout. Beeld Eva Beeusaert

Bart Eeckhout is hoofdredacteur van De Morgen.

Het jaar is amper veertien dagen oud, en de grootste stad van het Vlaamse Gewest mag al beginnen wennen aan de gedachte aan een nieuwe burgemeester. Dat is schrikken, in eerste instantie voor de Antwerpenaar, maar toch ook voor een groot deel van de rest van het land.

Wat de nieuwe ambitie van N-VA-kopman Bart De Wever betreft, is het redelijk eenvoudig. Als meneer De Wever écht Vlaams minister-president wil worden – en dat heeft hij toch zeer expliciet gezegd –, dan wordt hij het ook. Simpel. De kiezer beslist and all that jazz..., maar in het Vlaamse politieke landschap van vandaag is het erg moeilijk om een Vlaamse regering te vormen zonder N-VA. Die N-VA zal ook wel de grootste partij blijven, dus staat weinig het regeringsleiderschap van De Wever in de weg – behalve een woordbreuk.

Over woordbreuk gesproken. Van de ruim 282.000 Antwerpenaren die in oktober een geldige stem uitbrachten, koos ruim een vierde voor de persoon Bart De Wever. De goede score van N-VA in de Scheldestad was eerst en vooral een uitstekende score voor Bart De Wever. Al die kiezers weten hun vertrouwen nu alreeds beschaamd, nu de man die meermaals beloofde burgemeester te blijven na twee weken zijn mogelijke en waarschijnlijke exit alweer aankondigt.

Dat is geen kleinigheid. Terecht tillen vele kiezers zwaar aan de onhebbelijke gewoonte van vele politici om van het ene mandaat naar het andere te hoppen. Wie De Wever ook vervangt, het wordt een burgemeester die iets meer of minder dan 5.000 voorkeurstemmen heeft behaald. Dat is nogal een verschil, ook in gezag en leiderschap, met de 76.700 stemmen voor Bart De Wever.

Goede reden

Bart De Wever moet dus een verdraaid goede reden hebben om zijn belofte aan de kiezer te breken. En die heeft hij. 

Eigenlijk wil de N-VA een PS-strategie uitvoeren. Eerst maakt de partij zich onmisbaar in het eigen gewest. De ambitie is om zo ook onmisbaar te worden op het federale niveau.

In de feiten zouden de Vlaams-nationalisten het land dan in een confederale logica duwen: vanuit de deelstaten wordt bepaald hoe en door wie de federale reststaat bestuurd wordt. Als dat lukt, zou dat zonder meer een kleine revolutie zijn.

Gaat het ook lukken? Toen de PS in 2014 een gelijkaardig manoeuvre uitvoerde door eigenhandig Franstalige deelregeringen te vormen (zonder MR), bleek dat geen garantie te bieden voor een zitje aan de federale tafel.

Evenzeer is het de vraag of andere partijen zitten te wachten om samen met de N-VA een confederaal, communautair strijdperk te openen. Waarom zouden ze? Dit leuke land behoeft nog vele hervormingen, maar een verdere, dure,  inefficiënte splitsing van bevoegdheden is er daar geen van.

Maar goed, dat niets zeker is, beseft Bart De Wever ook wel. Hij heeft nu een tegenzet geplaatst, om de positie centraal op het bord te heroveren. Het zullen slopende politieke tijden worden. Maar ook boeiende en spannende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.