Zaterdag 23/10/2021

OpinieLezersbrieven

‘Bart De Wever is er na 20 jaar nog altijd niet in geslaagd zijn provincialistisch nationalisme aan wie dan ook op te dringen of te verkopen’

Bart De Wever, voorzitter van N-VA. ‘Bart De Wever is goed op weg om in de toekomstige geschiedenisboeken beschreven te worden als een groot staatsman, die helaas niets van zijn doelstellingen heeft kunnen bereiken’, schrijft een lezer. Beeld Photo News
Bart De Wever, voorzitter van N-VA. ‘Bart De Wever is goed op weg om in de toekomstige geschiedenisboeken beschreven te worden als een groot staatsman, die helaas niets van zijn doelstellingen heeft kunnen bereiken’, schrijft een lezer.Beeld Photo News

Een selectie uit de lezersbrieven aan onze redactie.

Wereld Alzheimer Dag

Op 21 september is het blijkbaar alweer Wereld Alzheimer Dag, en dus horen we op de radio de bekende spotjes van de Alzheimerliga, die onze aandacht vragen voor alle vormen van dementie. Werkelijk?

Door de naam ‘Alzheimerliga’ zelf worden de minder bekende vormen van dementie automatisch onder de mat geschoven. Wie, tenzij je de pech hebt er van dichtbij mee geconfronteerd te zijn, heeft al gehoord van frontotemporale dementie, of van Lewy Body dementie? Nochtans zijn deze en de vele andere vormen van dementie even verwoestend als alzheimer en treffen zij bovendien vaak jongere mensen en hun families.

Wie weet bijvoorbeeld dat enkel de ‘ziekte van Alzheimer’ voorkomt in de lijst van ernstige ziekten die recht geeft op bijkomende tegemoetkomingen? Het hangt er dus vanaf of je arts bij de diagnose ‘alzheimer met psychomotorische stoornissen’ heeft genoteerd dan wel ‘Lewy Body dementie’ of je bij de ‘gelukkigen’ behoort die recht hebben op bijkomende ondersteuning.

Wie beseft dat het feit dat de brave huisvader die op zijn 55ste plots wordt ontslagen omdat hij ongewenste voorstellen deed aan de jonge stagiaire méér dementie-alarmbelletjes zou moeten doen afgaan dan het feit dat de man steeds vergeet waar hij zijn huissleutels heeft gelaten?

Ik begrijp niet hoe het komt dat een organisatie die zich erop beroept de belangen van alle mensen met dementie en hun families te verdedigen, blijft verder varen onder een vlag die slechts 60 à 70 procent van de lading dekt.

Gina Plas

2024

“Het is begrijpelijk dat de druk groot is voor de N-VA, die sinds haar oprichting geen enkel communautair akkoord tot stand heeft kunnen brengen en dus geen stap dichter bij haar eerste doel gekomen is”, schrijft Alain Gerlache in zijn column (DM 20/9).

Het is niet de eerste keer in de geschiedenis van de wereld dat we paradoxen zien opduiken. In zijn recente boek Van muur tot muur serveert Jonathan Holslag ons een aantal pertinente voorbeelden op het niveau van de internationale politiek, en op nationaal niveau belichaamt Bart De Wever deze paradox.

Ondanks zijn electorale, maar ondertussen afnemende successen, is hij er na 20 jaar nog altijd niet in geslaagd zijn provincialistisch nationalisme aan wie dan ook op te dringen of te verkopen. Uitstellen naar 2024 betekent in de feiten zich neerleggen bij het fatalisme dat er niets meer van in huis komt.

Bart De Wever is goed op weg om in de toekomstige geschiedenisboeken beschreven te worden als een groot staatsman, die helaas niets van zijn doelstellingen heeft kunnen bereiken.

En maar goed ook, want zoals Lode Wils beschrijft in zijn boek Op zoek naar een Natie zijn de politici die “de voltooiing van Vlaanderen” willen, eigenlijk diegenen – die alweer paradoxaal genoeg – de grootste ramp over Vlaanderen zullen afroepen.

Stephaan Taccoen, Brugge

Witte konijnen

Ik ben het volmondig eens met Bart Maddens (DM 17/9) dat witte konijnen als Sihame El Kaouakibi zelden uitgroeien tot uitstekende parlementsleden; ook zijn stelling dat de royale bezoldiging van parlementariërs wel degelijk verantwoord kan zijn kan ik grotendeels volgen. Alleen zou ik daar als belastingbetaler en medefinancier van al dat schoon geld dan graag ook de voorwaarde aan koppelen dat deze parlementairen in ruil voor de bezoldiging dan ook hun taak grondig opvatten en een einde maken aan de vergaande collusie tussen de uitvoerende en de wetgevende macht: ik heb altijd geleerd dat in de trias politica enkel de volksvertegenwoordiging de wetten kan (en mag) maken en dat de regering die wetten dan in uitvoering moet brengen, onder het toeziende oog van het/de parlement(en).

Dat is in dit eigenaardig landje echter al lang niet meer zo. Onze geachte volksvertegenwoordigers laten zich gewillig degraderen tot backbenchers die op het gepaste tijdstip drukken op het door hun partijcenakels gewenste stemknopje. Veel wetgevend werk komt daar niet meer aan te pas – om van de controlefunctie van de (te) vele parlementen die we rijk zijn op al die regeringen maar te zwijgen.

Voor wat hoort wat, met andere woorden, en de royale vergoeding die deze knopjesdrukkers opstrijken kan op deze manier toch niet echt verantwoord worden.

En El Kaouakibi? Zij is uiteraard onschuldig tot het tegendeel bewezen is – maar maandenlang lafhartig wegblijven en ondertussen vlot haar hoge loon opstrijken, dat krijg ik toch niet uitgelegd aan de ondertussen spreekwoordelijke Deborah…

Janes Antonissen, Sint-Amandsberg

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234