Maandag 19/04/2021

OpinieBrief van de dag

Back to the future

Beeld ter illustratie. Beeld Thinkstock
Beeld ter illustratie.Beeld Thinkstock

Tien augustus 2052, 12 uur. Moe maar voldaan breng ik de laatste dozen van de verhuiswagen naar de woonkamer van mijn nieuwe huisje. Éen specifieke doos is opvallend lichter dan de andere. Ik nestel me op mijn nieuwe appelblauwzeegroene zetel en nieuwsgierig maak ik het plakband los. Tot mijn verbazing vind ik een stapel jassen waarvan ik het bestaan vergeten was. Ze moeten nog geweest zijn van in mijn tienerjaren. De mode in de jaren 20 was alleszins heel wat anders dan nu. In 32 jaar kan er veel veranderen.

Ik haal een bruine wintermantel uit de kartonnen doos en merk op dat de ene jaszak niet leeg is. Mijn hand gaat op onderzoek uit en wat ik daar vind, opent een kamer in mijn herinneringen waarvan de deur lange tijd op slot heeft gezeten.

Een mondmasker. Zo’n lichtblauw exemplaar met witte touwtjes. De kleur is al wat weggetrokken, maar het masker is volledig intact. Waar is de tijd dat zoiets standaard aanwezig moest zijn in al je tassen en jassen? Telkens als je de deur uitging, moest je zeker zijn dat je enkele zaken niet vergat. Portefeuille? Check. Gsm? Check. Sleutels? Check. Mondmasker? Check.

Mijn gedachten dwalen verder af. Voor het eerst sinds lange tijd laat ik het mezelf toe om terug te denken aan die vreemde periode. Aan de sfeer die er heerste toen bekend werd gemaakt dat we enkele weken geen school zouden hebben. Vreugde, gemengd met een ongekend gevoel. Deze situatie was ongezien. Hoewel het leuk was dat we ‘vakantie’ hadden, voelde het ergens heel zwaar beladen aan. Dit was geen vakantie. Toch was het een rust waar we misschien allemaal nood aan hadden. Alles moest altijd sneller en beter gaan. Altijd wilden we meer. Plots stond de hele wereld op pauze. Soms mis ik die rust. Die ruimte. Ruimte om ons even creatief te ontwikkelen. Ruimte om even na te denken. En er was genoeg om over na te denken. Wat was er nu precies aan de hand? Een pandemie? Voordien leek een epidemie het ergste wat ons kon overkomen en een avondklok was iets uit oorlogstijden. Voordien was quarantaine iets wat ik me herinnerde uit de Tiny-boekjes, iets van in het ziekenhuis. Iets met een heel negatieve connotatie. Voordien was een bubbel dat wat ontstond als je in het zwembad met je hoofd onder water ging en heel hard blies. In coronatijden waren het woorden die thuishoorden in ons dagelijks vocabularium.

Bovendien begon die vakantie lang te duren. Na een tijdje had iedereen het er wel mee gehad. Ik miste mijn vrienden en de routine die er vroeger was. Ik miste het uitkijken naar het weekend, omdat we konden uitgaan en shoppen. Omdat we gewoonweg met meer dan vier mensen konden afspreken. Ik miste zelfs de lessen, het gevoel dat ik bij kon leren. Ik herinner me hoe alles nog zwaarder werd in de winter. De zon stond minder lang aan de hemel, sneeuw bedekte de straten. Nu zaten we echt vast. Bovendien begonnen die vier muren op me af te komen. Ik wilde even ontsnappen, naar buiten, naar mensen buiten mijn gezin, naar mijn vroegere leventje. Naar toen alles nog normaal was. En toch, op een vreemde manier werd het het nieuwe normaal. Op een vreemde manier vergat ik een beetje wat ik allemaal niet kon doen. Gek hoe ik achteraf pas besefte hoe absurd die hele situatie wel was. Als je er middenin zit, went het ergens wel.

Ik herinner me dat ik het moeilijk had met de weinige vooruitzichten. Veel was er niet om naar uit te kijken en elke week was hetzelfde. En als er dan iets was om naar uit te kijken, was het bang afwachten en hopen dat het nog zou mogen. Het leek alsof het eeuwig zou blijven duren. Gelukkig werd alles langzaamaan opnieuw normaal en ging het leventje na al die tijd weer zijn gewone gangetje.

Het is al meer dan 30 jaar geleden en ik ben nu een gelukkige 49-jarige vrouw die op zaterdag dinertjes geeft met een hele bende, zonder mondmasker gaat winkelen en ’s zomers vrolijk op vakantie gaat. Dat mondmasker stamt uit een lang vervlogen tijd waaraan ik liever niet herinnerd word. Ik laat het verleden waar het hoort en doe die deur in mijn geheugen opnieuw dicht, maar niet op slot. De coronacrisis in 2020 heeft me veel bijgeleerd en deels gemaakt tot wie ik nu ben. Ik ben nog steeds dankbaar voor elk concert, elke knuffel, elk restaurantbezoek en elk plezierreisje.

Voor elke dag zonder mondmasker. Dat pakken ze me niet meer af.

Ella De Staercke (17), Don Boscocollege Kortrijk

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234