Zaterdag 24/07/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Anderlecht is Bali niet en bij ons werd niet op djembés geroffeld, maar hardstyle gedraaid

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

“Wij voelen ons net dertigers.” Het krantencitaat kwam van een student die het coronabeleid kotsbeu was. Hoewel ik geen student meer ben, begreep ik hem. Zo lig ik tegenwoordig tegen elf uur in bed en begin ik na twee glazen wijn al te geeuwen.

Omdat dit in het aankomende Rijk der Vrijheid weleens problematisch kan worden, ben ik alvast aan mijn voorbereiding op het spannende leven begonnen.

Zo danste ik op een kille zondagnamiddag samen met een handvol semionbekenden de ziel uit mijn lijf in een donker Anderlechts zaaltje; volledig nuchter, maar wel blootvoets. Dat zijn namelijk de regels van Ecstatic Dance: een ceremoniële danspartij waarbij deelnemers zich overgeven aan het ritme van de muziek om zo een natuurlijke high te beleven.

Klinkt zweverig, maar Anderlecht is Bali niet en bij ons werd niet op djembés geroffeld, maar hardstyle gedraaid.

Al snel gingen mijn knieën zeuren, begonnen mijn tenen te branden; ik was natuurlijk niets meer gewend. Ik besloot dat deze fysieke ongemakken het best genegeerd werden door nog fanatieker op en neer te springen. Ik voelde een vreemde tinteling door mijn ledematen trekken, mijn gedachten waren uitzonderlijk leeg. Trad hier het eeuwenoude ritueel in werking?

Al lang voor covid én Christus waagden de Maenaden, vrouwelijke volgelingen van God van de feestvreugde Dionysos, zich aan woeste groepsdansen in de vrije natuur. Gehuld in dierenhuiden dansten ze zichzelf in extase, wekten bovennatuurlijke krachten op.

Ook in de middeleeuwen was danswoede een dingetje. Grote groepen werden getroffen door een onverklaarbare drang om te dansen; dagen- of wekenlang, tot ze er dood, of anders toch bewusteloos, bij neervielen. Niet toevallig voltrokken die mysterieuze marathons zich steeds in door hongersnood of epidemische ellende geteisterde gebieden.

In tegenstelling tot die taaie middeleeuwers werd ik na amper twee uur al geveld door een gruwelijke spierpijn, die me dagenlang zou immobiliseren.

Het volgende weekend zag ik me dus genoodzaakt een veiligere vrijetijdsbesteding uit te kiezen. Ik organiseerde een brunch, oftewel een maatschappelijk aanvaard excuus om het overdag op een zuipen te zetten.

Echt iets voor dertigers, vond een van mijn gasten, niet toevallig zelf een dertiger.

Overigens, zo pikte een andere in, had ik nu nog steeds niet naar de serie Dertigers gekeken? Echt een aanrader; heel herkenbaar, vond een derde.

Ik wierp tegen dat ik nog twee jaar te gaan had tot tram drie me kwam oppikken, maar niemand luisterde. Ik dronk gestaag verder; ik zat al aan de vierde mimosa zonder te gapen.

De volgende ochtend ontwaakte ik met een kater die ongetwijfeld tot aan het volgende weekend zou aanhouden. Het leek me een goed moment om die vermaledijde tv-serie over Vlaamse dertigers te bingen; bij wijze van voorbereiding.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234