Maandag 21/09/2020
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Alsof het succes van de ene de ondergang van de ander betekent

Julie Cafmeyer is columniste.

Enkele weken geleden stuurde ik een berichtje naar een journaliste die ook voor deze krant schrijft. Ik stuurde: “Ik vind je columns uitdagend, grappig en prikkelend.” De journaliste was in de wolken door mijn compliment en nodigde me uit voor een koffie. Ze zei: “Ik vind het ongelofelijk dat je me schreef. Ik werk al langer als journaliste en de ervaring leert me dat er vaak competitie is tussen jonge vrouwen binnen de krant. Alsof er altijd te weinig plaats is voor de jonge vrouw.”

Ik zei: “We kunnen onze krachten toch bundelen? Competitie is trouwens niet iets wat alleen voor jonge vrouwen geldt. Ook niet alleen binnen een krant. Het geldt voor iedereen in deze kapitalistische wereld. Het foute idee dat we altijd de beste moeten zijn. Dat er altijd iemand in je nek hijgt om je plaats in te nemen als je niet goed genoeg bent. Volgens mij leidt zo’n dynamiek tot burn-outs. Ik heb daar ook last van, van de angst dat je werk niet goed genoeg is, dat je te allen tijde van de kaart kan worden geveegd. Ik noem dat ‘ontslagangst’.”

De journaliste zei: “Misschien kunnen we een reportage maken over een zoektocht naar heling in deze prestatiemaatschappij. We kunnen naar plekken gaan waar mensen de bergen eren, waar mensen groepsorgieën organiseren, waar mensen dansen in een rituele ceremonie en ayahuasca nemen. Een onderzoek naar mensen die in gemeenschappen leven als verzet tegen een maatschappij die alleen maar op het succes van een individu is gericht.”

Dat vond ik een fantastisch idee.

Een paar dagen later belde de journaliste me op. Ik was op dat moment in een ondergronds netwerk, op zoek naar de juiste metro. Ze zei: “Voordat we verder werken, is er iets wat ik je moet zeggen. De krant waar jij voor werkt, heeft me ook een vaste column geboden. Normaal gezien heeft het niets met jou te maken. Maar ik dacht, ik geef het maar mee. Ik wil eerlijk met je zijn.”

Het begon me te duizelen. Het liefst van al wilde ik haar feliciteren, maar ik werd misselijk door de manier waarop ze het zei. Alsof we plots een bedreiging voor elkaar vormden. Alsof het succes van de ene de ondergang van de ander betekent.

Door de coronacrisis worden we overspoeld door het nieuws van faillissementen. Er is te weinig. Ook diegenen met werk staan onder druk. Elk moment kan je alles verliezen. Er is geen vangnet.

Ze zei: “Als je nu bang wordt, moet je misschien eens naar de redactie bellen, of jouw plaats nog gegarandeerd is?”

Er dwarrelden zwarte sterretjes voor mijn ogen. Zou ik flauwvallen? Ik ging liggen op het perron. Ik hoopte dat er iemand achter me zou komen zitten, mijn nek zou kussen en zachtjes in mijn oor fluisteren: “Niets is ooit gegarandeerd, mijn lief, bang meisje. Niets.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234