Woensdag 20/11/2019
Halina Reijn. Beeld Janey van Ierland

Halina Reijn

Als ze weg zijn, eet ik van hun borden wat zij hebben laten liggen

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Als ik op zaterdag gewapend met mijn laptop mijn vaste restaurantje Buffet van Odette binnenloop in de hoop mijn zeventien deadlines voor columns, treatments en andere zaken te halen, word ik opgeschrikt door een enthousiast "Hey! Halina!" en kijken vier prachtige hertenogen mij vrolijk aan. De ober had bij de ingang nog wel een blik op mijn paperassen geworpen en gevraagd: "Een rustig plekje achterin?", maar blijkbaar geen rekening gehouden met het feit dat ik deze jonge actrices zou kennen.

De een draagt de filmsterrennaam Cate Younsdale, terwijl de ander (spitting image van Romy Schneider) luistert naar Iris van Loon. Beide zijn ze niet alleen bloedmooi op een natuurlijke, 'zonder effort' manier, maar bovendien dragen ze hippe, edgy mode en lijken ze op geen enkele manier te worden gehinderd door een vorm van verlegenheid. "Ik moet wérken", lach ik en klap demonstratief mijn laptop open.

Nieuwsgierig kijken ze naar mijn scherm. "Wat schrijf je dan?" Ik zucht en probeer een korzelig antwoord te formuleren zodat de kleine keizerinnen begrijpen dat ik geen tijd voor ze heb, maar na een paar minuten ontwapenen ze me met hun lieve vragen, en de aanblik van hun ranke, zachte handen die wilde gebaren maken om te illustreren wat ze me willen vertellen.

Al gauw gaat het over de tv-films die we alle drie moeten draaien de komende weken. "Ik moet in een bikini in een meer", verzucht Cate. "Ik ga zo lekker lang sporten." "Waarom?" vraag ik en kijk naar haar knokige lijf en strak gespannen vel. "Ik heb love handles", fluistert Cate. Ze trekt zonder gêne haar broek een stukje naar beneden en knijpt het gebruinde jonge vlees van haar heup fijn tussen haar vingers. "Ik moet ook in een bikini," opper ik, "maar ik heb nog geen dieetplan uitgeschreven."

Lachend neem ik een hap van mijn truffelei met kaas op brood en een slok van mijn cappuccino. "Diëten heeft geen zin", beweert Iris. "Uiteindelijk gaat het over controle. Elke menukaart moet je in je hoofd hebben voor je een restaurant betreedt zodat je niet in de verleiding komt als je er zit." Ik vraag me serieus af of ik het goed gehoord heb. "In mijn tijd zou deze opmerking genoeg zijn om je linea recta op te sluiten in een eetstoorniskliniek", zeg ik.

Ze horen me niet, blijkbaar is anorexia een trendy way of life geworden. "Ik ben veganist, dus eet ik geen lactose. Maar ook geen gluten: dus nooit brood, pasta, rijst, aardappels..." Ik klap mijn laptop dicht. "Maar als je geen brood, aardappelen, pasta, suiker, vlees , melk, yoghurt of vis eet, wat eet je dan in godsnaam wél?" Verbaasd kijkt ze me aan: "Ik kan echt schrokken hoor, soms eet ik wel twee borden vol!" Met wát, vraag ik bijna woedend nu. Dat vinden ze grappig. "Wij zijn van een hele andere generatie. Gezond eten en sporten doen we allemaal."

Ik schud mijn hoofd. "Toen ik voor een rol 15 kilo moest afvallen, sportte ik elke dag en at ik ook geen granen, maar als er geen stok achter mijn deur is kan ik me er absoluut niet toe zetten."

Ze kijken op hun hipsterhorloges en zeggen dat ze met spoed naar hun lesje bodypump moeten rennen. Als ze weg zijn, eet ik van hun borden wat zij hebben laten liggen en dat is ongeveer meer dan de helft, dan bestel ik nog een groot glas melk uit pure woede en begin als een wilde te tikken: Een calorie-arm dieet. Het schijnt dat je er heel oud op kunt worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234