Donderdag 22/10/2020

OpinieMegan Thee Stallion

Als straks de laatste stem geteld is, zullen zwarte vrouwen weer voor zichzelf moeten vechten

Megan Thee Stallion.Beeld The New York Times

Megan Thee Stallion (@TheeStallion) is een Amerikaanse rapper, filantroop en ondernemer.  

In de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen rekenen de Democratische kandidaten eens te meer op de zwarte vrouwen om hen aan de overwinning te helpen. Iets meer dan een eeuw geleden mochten we niet stemmen, nu maken ze ons het hof als kiezers. Maar toch – en ondanks het feit dat we dit jaar zoveel positieve boodschappen over raciale rechtvaardigheid hebben gehoord – krijgen zwarte vrouwen in veel domeinen van het leven nog steeds geen respect of aandacht.

Nog niet zo lang geleden werd ik aangevallen door een man. Na een feestje schoot hij twee keer op mij terwijl ik van hem weg liep. We hadden geen relatie. Ik was oprecht geschokt. Eerst zweeg ik over dat incident, omdat ik vreesde voor mezelf en mijn vrienden. Zelfs nu zijn er mensen die mij als slachtoffer niet geloven en me veroordelen. De manier waarop ze openlijk vragen stellen en discussiëren over mijn rol in dat voorval, bewijst dat mijn angst om erover te spreken jammer genoeg gegrond was.

Ik heb lang nagedacht over wat mij is overkomen, en heb beseft dat geweld tegen vrouwen niet altijd verband houdt met een relatie. Het echte probleem is dat te veel mannen alle vrouwen als objecten zien, wat het gemakkelijker maakt om geweld te gebruiken wanneer wij aanspraak maken op onze vrije wil.

Al aan het begin van de puberteit, die ingewikkelde periode, voelen wij vrouwen het gewicht van dat gevaar en het gewicht van tegenstrijdige verwachtingen en domme vooroordelen. Vaak beginnen we te veel waarde te hechten aan hoe anderen ons zien – als ze ons al zien. Voor zwarte vrouwen is het nog veel erger, want wij moeten vechten tegen de clichés. Als we trachten op te komen voor onszelf en onze zusters, worden we als boos of bedreigend beschouwd. Als zwarte vrouw mag je vooral geen vurige pleidooien houden.

Niet bang voor kritiek

Laatst gebruikte ik het podium van Saturday Night Live om me boos te maken over Daniel Cameron, de procureur-generaal van Kentucky, en de schandelijke manier waarop hij Breonna Taylor (de zwarte vrouw die in maart door de Amerikaanse politie werd doodgeschoten tijdens een inval in haar appartement, red) en haar familie hun recht ontzegt. Ik had wel verwacht dat er een terugslag zou komen: iedereen die het voorbeeld volgt van wijlen Congreslid John Lewis, die reus van de burgerrechten en ‘good trouble, necessary trouble’ maakt, loopt gevaar om te worden aangevallen door mensen die tevreden zijn met de status quo.

Maar weet u? Ik ben niet bang voor kritiek. Wij leven in een land waar we de vrijheid hebben om politici te bekritiseren. En het is belachelijk dat sommige mensen die eenvoudige zin “Bescherm zwarte vrouwen” controversieel vinden. Wij verdienen bescherming als mensen. En wij hebben het recht om woedend te zijn over de misbruiken en de onverschilligheid waarvan we het slachtoffer worden.

Ongeveer drie keer meer zwarte dan witte moeders sterven in het kraambed, een duidelijk teken van rassenonrecht in de gezondheidszorg. Volgens de Human Rights Campaign was in 2019 een astronomische 91 procent van de transgenders en niet-genderconforme mensen die werden doodgeschoten zwart.

Terwijl onze gezondheid en ons leven gevaar lopen, worden we elke dag met kritiek en tegenstrijdige boodschappen geconfronteerd. Als we nauwsluitende kleren dragen, worden onze rondingen een gespreksonderwerp in de sociale media en op het werk. Het feit dat Serena Williams, de grootste atlete van alle sporten samen, zich in 2018 moest verdedigen omdat ze op Roland Garros een bodysuit droeg, is een ontegensprekelijk bewijs van de kwalijke obsessie met het lichaam van zwarte vrouwen.

Seksualiteit in de verf

Ik kan het weten. Ik heb evenveel aandacht gekregen voor mijn verschijning als voor mijn talent. Ik kies zelf wat ik draag. Ik herhaal: ik kies wat ik draag, niet omdat ik mannen wil versieren, maar omdat ik trots ben op mijn uiterlijk en omdat een positief lichaamsbeeld centraal staat in wat ik ben als vrouw en als artieste. Ik krijg liever complimentjes van vrouwen dan van mannen. Maar de opmerkingen die ik krijg, zijn vaak gemeen en wreed en veel mensen denken dat ik mij voor de mannenblikken kleed. Als vrouwen ervoor kiezen hun seksualiteit in de verf te zetten, hun eigen kracht op te eisen, zoals ik dat doe, worden we belasterd en beschimpt.

In elke sector worden vrouwen tegen elkaar opgezet. Zeker in de hiphop, waar in een door mannen gedomineerd ecosysteem slechts plaats lijkt te zijn voor één vrouwelijke rapper tegelijk. Keer op keer hebben mensen mij willen uitspelen tegen Nicki Minaj en Cardi B, twee ongelooflijke artiesten en sterke vrouwen. Ik ben niet de ‘nieuwe’ wie dan ook. Wij zijn allemaal op onze eigen manier uniek.

Zou het niet mooi zijn dat zwarte meisjes niet werden overstelpt met negatieve, seksistische commentaren over zwarte vrouwen? Zou het niet mooi zijn dat ze zouden horen over de vele belangrijke dingen die wij hebben bereikt? Er was een Hollywood-film nodig, Hidden Figures, om de wereld te vertellen over Katherine Johnson, de wiskundige van de NASA. Ik wou dat ik op school over haar had geleerd, en over andere, meer banale realisaties: Alice H. Parker, die het patent voor de eerste verwarmingsketel indiende, of Marie Van Brittan Brown, de uitvinder van het eerste huisbeveiligingssysteem. Of dat ze mij hadden verteld dat zwarte vrouwen, te vaak in de schaduw, de echte kracht achter de burgerrechtenbeweging waren. We mogen niet vergeten dat zes van de negen kinderen die in 1957 in Little Rock de schoolsegregatie trotseerden zwarte meisjes waren. En hoe ongelooflijk dapper Rosa Parks was toen ze weigerde om in het ‘gekleurde’ deel van de bus te zitten. Ik zou willen dat elk zwart meisje leerde dat Black Lives Matter werd opgericht door Patrisse Cullors, Alicia Garza en Opal Tometi.

Ik hoop dat de verkiezing van Kamala Harris als vicepresident, in de voetsporen van legenden als Shirley Chisholm, Loretta Lynch, Maxine Waters en Carol Moseley Braun, de eerste zwarte vrouwelijke Senator, een tijdperk zal inluiden waarin zwarte vrouwen niet langer ‘geschiedenis schrijven’ met prestaties die decennia te laat komen.

Maar het zal tijd kosten en zwarte vrouwen zijn niet naïef. Wij weten dat wij, als de laatste stemmen zijn geteld, weer voor onszelf zullen moeten opkomen. Want dat is voorlopig alles wat we hebben.

© 2020 The New York Times Company

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234