Dinsdag 12/11/2019

Opinie

“Als onze portefeuille de enige maatstaf is, dan is er geen keuze. Zo simpel is het. Zo’n systeem is gedoemd om te crashen”

Beeld Belga/PhotoNews

Meryame Kitir, fractieleider voor sp.a in de Kamer. Joris Vandenbroucke, fractieleider voor sp.a in het Vlaams Parlement.

Een shift van 8 uur met een pauze van 30 minuten, sjouwen met bagage dat tussen de 15 tot 32 kilogram weegt per stuk, per vlucht gemiddeld 200 stuks in de bagageruimte stapelen of lossen, vaak op de knieën en dat tot slot gemiddeld voor 8 à 9 vliegtuigen per dag. Ziedaar in een notendop hoe de gemiddelde werkdag van een bagagist van Aviapartner eruitziet. Het loon dat daar tegenover staat? 1.800 euro per maand. De penibele werkomstandigheden op de tarmac in Zaventem maken dat zelfs reizigers  die hun duurbetaalde vakantieplannen ingekort of in het water zien vallen  in hun diepste zielenroerselen begrip kunnen opbrengen voor de staking. Maar op het eind van de dag  en dat nu al voor de zesde dag op een rij  zijn er enkel verliezers in Zaventem. Werknemers die zo niet meer voort willen, reizigers die zo niet meer voort kunnen. 

Als zelfs in zulke omstandigheden een vorm van begrip het haalt van frustratie, boosheid en ontgoocheling, dan is er iets mis. Dan betekent het dat we met zijn allen een carrousel in stand houden die op barsten staat, zowel menselijk als ecologisch. Want een systeem waarbij we collectief op zoek gaan naar de goedkoopste vlucht en lowcostvliegtuigmaatschappijen dat goedkoopste ticket (moeten) verhalen op het welzijn én het loon van hun werknemers, is gedoemd om vroeg of laat te crashen. Een systeem ook dat ons een valse keuze voorschotelt wanneer we amper één muisklik verwijderd zijn van een vlucht naar het zuiden van Frankrijk, om de simpele reden dat de trein twee tot drie keer duurder is om op bestemming te geraken. Als onze portefeuille de enige maatstaf is, dan is er geen keuze. Zo simpel is het.

Stilaan groeit het besef dat op het einde van de schakel daar iemand de prijs voor betaalt. De voorbije zomer was dat meer dan eens het personeel van Ryanair dat het werk neerlegde, precies omdat dat het zo niet verder kan. Vandaag geeft de werknemer van Aviapartner, niet voor het eerst trouwens, datzelfde signaal. En morgen is dat misschien de pakjesbezorger van bol.com die het Sinterklaas-geschenk van uw kind – dat u bestelde aan de andere kant van de wereld – binnen de 24 uur netjes aan uw voordeur levert. Technologie en vooruitgang moeten we omarmen, maar als we er onze planeet mee om zeep helpen en mensen mee uitbuiten, dan staat het eindresultaat nu al vast. Dan is dat desolate uitzicht van een vertrekhal met opeengestapelde koffers, wachtend op een bestemming, een uitstekende metafoor voor een systeem dat geen enkele toekomst heeft.

Gezond verstand

De verschillende collectieve acties van het personeel in de luchtvaartsector de voorbije maanden is meer nog dan een dringende vraag naar gezond verstand bij hun werkgevers, vooral een alarmbel voor de overheid. Elke overheid. De democratisering van de luchtvaart de voorbije decennia is een enorme stap vooruit, maar niet als ze in the end een ratrace naar the bottom wordt die een enorme ecologische en sociale tol eist. Het is tijd om verantwoordelijkheid op te nemen en ervoor te zorgen dat wie werkt in de luchtvaart als mens behandeld wordt in plaats van slaaf, en dat de keuze voor alternatieven die milieuvriendelijker zijn – zoals de trein – ook evident én betaalbaar worden. Voor iedereen en niet alleen voor de happy few wiens moreel kompas én portefeuille dat wel toelaat.

Vergis u niet: een overheid heeft wel degelijk de macht om nieuwe krijtlijnen uit te tekenen die iedereen beschermt. Zowel de werknemer, de reiziger als onze planeet. Een overheid heeft wel degelijk de vrijheid om die keuze niet over te laten aan het individu. Zoals de keuze om wél te investeren in het spoor of de keuze om wél een bijdrage van vliegtuigmaatschappijen te vragen voor het verbruik van kerosine. Zoals de keuze om wél eerlijke (prijs)concurrentie tussen een hogesnelheidstrein naar Marseille of het vliegtuig mogelijk te maken. Kortom, het wordt dringend tijd dat elke overheid, hier bij ons én in Europa, ook de luchtvaartsector laat opereren binnen de sociale en ecologische grenzen die intussen gemeengoed zijn. Er is geen enkele valabele reden om dat niet te doen. En er is werkelijk geen enkele reden om te denken dat er geen draagvlak voor zou zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234