Vrijdag 03/12/2021
Griet Op de Beeck. Beeld Jonas Lampens
Griet Op de Beeck.Beeld Jonas Lampens

Griet Op de Beeck

Als mensen samen dansen, gebeurt er iets

Griet Op de Beeck is schrijfster en columniste voor De Morgen.

Ik geloofde weer voluit in de goedheid van de mens. Ik had zelfs opnieuw hoop dat er wel degelijk oplossingen bestaan voor uitzichtloos lijkende wereldproblemen. Dancing in Jaffa is een documentairefilm van Hilla Medalia die nu te zien is in de betere cinema's.

Medalia volgt Pierre Dulaine, zoon van een Britse vader en een Arabische moeder, geboren in Jaffa, een stad in Israël waar zowel Palestijnen als Joden wonen. Hij vertrok op zijn vierde met zijn ouders naar de Verenigde Staten en werd vier keer wereldkampioen stijldansen. Hij geeft al meer dan dertig jaar les aan kinderen, maar nu keert hij terug naar zijn roots met een plan dat even simpel is als gewaagd. Hij trekt naar een aantal Joodse en Palestijnse scholen om kinderen tussen negen en elf te leren stijldansen. Dat is op zich al geen sinecure, aangezien jongens en meisjes elkaar volgens de islam bijvoorbeeld strikt genomen niet mogen aanraken. Maar Dulaines ultieme doel is om Joodse kinderen te laten dansen met Palestijnse.

Voor Dulaine is stijldansen niet zomaar een hobby, voor hem heeft het te maken met zelfbewustzijn, persoonlijke groei, vertrouwen leren hebben in jezelf, en daarna in de ander. Ontroerend om te zien hoe waar dat voor sommige kinderen blijkt te zijn. Noor bijvoorbeeld is een potig Palestijns meisje dat sinds de dood van haar vader verloren loopt in zichzelf. Ze staat in het begin haar onzekerheid te camoufleren met een norsig soort buiten de groep blijven.

Dat valt ook wel te begrijpen. Zij zit als Palestijnse in de enige gemengde Palestijns-Joodse school. Als de overwegend Joodse kinderen iemand moeten kiezen om mee te dansen, blijft zij steevast als laatste over. Het meisje zit vast in een gruwelijke cirkel. Omdat ze genegeerd wordt, is ze boos op de wereld, en omdat ze almaar boos is, vinden de kinderen haar geen fijn gezelschap.

Het is 'mister Pierre', zoals ze hem noemen, die erin slaagt om dat patroon te doorbreken, door haar te zien en haar danstalent te benoemen. Hoe dat meisje zich uiteindelijk ontplooit. Zelfs de leerkrachten op school merken het: op het einde van het trimester is Noor een ander meisje geworden, of beter gezegd: eindelijk zichzelf.

Zelfs zonder de toenadering tussen Palestijnen en Joden zou het project dus al waardevol zijn geweest. Want het blijkt veel gevraagd voor ouders die meestal minstens iemand kennen die het leven heeft gelaten in het Joods-Palestijnse conflict, en die nu hun toestemming moeten verlenen. Voor de kinderen die nooit anders over de andere partij hoorden spreken als waren ze de duivel zelf. Wanneer die kinderen voor het eerst tegenover elkaar in een ruimte staan, zie je aan hun lichaamshoudingen en hun blikken hoe dat wereldprobleem op hen drukt.

Er zijn kinderen die hun handen in hun mouwen verstoppen als ze de ander moeten aanraken. Er zijn er die zeggen: "Als mijn vader mij zo ziet, vermoordt hij mij." Er zijn er die afhaken.

Maar langzaam ontdooien de kinderen. Alaa, zo'n jongetje dat je alleen al om zijn glimlach onweerstaanbaar moet vinden, danst met Loïs, en ze spreken bij elkaar thuis af om te oefenen, en hoe zij dan kijkt als ze ziet in wat voor armoedige hut hij met zijn familie woont. Hoe hij onwennig naar zijn vieruurtje blijft staren als haar moeder hem probeert uit te leggen dat Loïs een kind is van de spermabank. De werelden botsen, maar de kinderen hebben elkaar gezien, en gevoeld. Als mensen samen dansen, gebeurt er iets volgens mister Pierre, al was het maar omdat ze elkaar echt moeten aankijken. En wat is de wereld van morgen anders dan de wereld van die kinderen?

Ik weet wel dat kunst de wereld niet kan redden, dus een potje stijldansen al helemaal niet, maar ik durf toch te geloven dat deze kinderen alvast nooit meer op dezelfde manier naar de ander zullen kijken. "In het begin konden we niet eens goed met elkaar praten", zegt een jongetje op het eind, "en nu zijn we vrienden". Het project van Pierre Dulaine bleef ook na zijn vertrek bestaan. Ondertussen zijn er al meer dan duizend kinderen bij betrokken. Wonderen bestaan nog.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234