Donderdag 05/08/2021
Saskia de Coster. Beeld DM
Saskia de Coster.Beeld DM

ColumnSaskia de Coster

Als je zelf iets doet, wordt het een uitwisseling. Geen passieve overspoeling

Saskia de Coster is auteur en writer in residence aan de KU Leuven.

De parade van bovenarmen is een cathartisch moment in het verhaal dat begon tijdens de eerste lockdown: wij zijn de helden in ons eigen verhaal, we vechten een oorlog uit tegen een virus en kunnen nu euforisch ademhalen. ‘The feeling of doing the right thing’ en andere onzin lees nu je op socials. Grappig hoe iets uitermate passiefs en georkestreerds als gevaccineerd worden, met zo veel stewards dat je haast panikeert als je vijf meter zonder begeleiding naar de volgende stip moet lopen, toch gespind wordt als een actieve heldendaad. Het is niet meteen onze verdienste dat we hier leven, in het land van Bijna Gevaccineerden. Ik weet wel dat de boodschap voor een deel gericht is aan de antivaxers. Die hebben wantrouwen. Maar je kan je informeren. Dat is de taak van iedere zelfstandig denkende mens. Wat je daarna doet, is jouw verantwoordelijkheid.

Zondag is het Wereldvluchtelingendag. Volgens sommigen worden we overspoeld, het overkomt ons, we kunnen er niets aan doen en moeten ons teweerstellen of we worden zelf de Noordzee in gesluisd. Zo veel vluchtelingen willen binnen. Wat Frontex uithaalt om ons fort Europa te verdedigen, is bijzonder laf: vluchtelingenboten terugduwen zodat wij geen verantwoordelijkheid zouden voelen. Wij maken onszelf de slachtoffers in het hele verhaal. Wij dreigen te verdrinken, is het discours dan. Tijd voor een scriptdokter om even te sleutelen aan de rolverdeling.

Ja, het is complexe materie. Vandaar dat het des te belangrijker is om je informeren. Zelf wil ik niet meer praten met mensen die vluchtelingen per definitie met wantrouwen benaderen, rond stellingen als ‘We kunnen ze niet allemaal opvangen’. Dat zijn de antivaxers van de samenleving: ze informeren zich niet en zijn gelanceerd in een andere bubbel, ondoordringbaar, niet vatbaar voor feiten en cijfers en ook niet voor andere samenlevingsvormen dan die van hun eigen superioriteit.

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Sammy Mahdi (CD&V) stelde ooit op Instagram de vraag hoeveel vluchtelingen er in België waren. Ik schrok van het antwoord. In 2020 werden minder dan 5.000 mensen in België als vluchteling erkend. Zo weinig. En binnen die groep is er dan nog een groep die boven alle twijfel verheven onze hulp en bescherming nodig heeft. Niet-begeleide minderjarige vluchtelingen. Tussen 2018 en 2020 verdwenen in Europa 18.000 van hen. Achttienduizend kinderen. Feiten. Mensen die ons erop wijzen dat we mensen zijn. Wat je met die informatie doet, is ieders eigen verantwoordelijkheid. Ik doe iets kleins. Ik begeleid een jongen, als buddy. Als je zelf iets doet, wordt het een uitwisseling. Geen passieve overspoeling.

De jongen werd gedwongen om alleen te vertrekken op zijn veertiende. Hij is hier nog geen jaar, hij zegt ‘pazoep’ en piekert over zijn studiekeuze, hij leert dat Belgen strikt zijn met agenda’s en hij zal altijd moeten blijven leren hoe het is om hier alleen te zijn. Wie is hier de held? Hij, Akthar. Over zijn rol twijfelt hij nog, loodgieter of apotheker.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234