Donderdag 06/10/2022
Ivo Victoria. Beeld DM
Ivo Victoria.Beeld DM

ColumnIvo Victoria

Als je echt denkt dat die oorlog komt en er is iets wat wij, als burgers, op individueel, dagelijks niveau nu moeten weten of kunnen doen, dan zou ik zeggen: speak up, boys!

Ivo Victoria is schrijver van Alles is oké. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Ivo Victoria

Al dagen speelt het interview met Geert Mak en Jonathan Holslag (DM 4/6) door mijn hoofd. Twee verstandige, erudiete heren, speculerend over oorlog in de lentezon. Holslag hoopt dat die oorlog voor ons “koud” blijft “maar ik zou er niet van uitgaan”. Binnen de NAVO worden volgens hem “scenario’s uitgewerkt voor het geval er kernwapens gebruikt worden”. Geert Mak: “Dit kan héél erg mislopen.” Na dat rondje doemdenken, hekelen ze de “terrasjesgeneratie” die niet weerbaar genoeg is om een harde winter door te komen, om van een echte oorlog maar te zwijgen.

Vanochtend reed ik een eminent lid van de terrasjesgeneratie, mijn veertienjarige, naar school. Op de radio besprak men de toestand in Loehansk. “Zeg,” vroeg ze , “in Oekraïne, wordt daar gevochten zoals in de Tweede Wereldoorlog, met geweren en zo?” Oké, ik zou haar kunnen verplichten vaker het journaal te kijken, dank voor de tip. Ik mompelde wat over technologische vooruitgang, drones en precisieaanslagen op Russische generaals. Toen bedacht ik me. Ik zei: “Maar op de grond, in dorpen en steden, worden mannen, vrouwen en kinderen afgeslacht die drie weken eerder nog net zo’n zorgeloos bestaan leidden als wij.” “Drie weken?”, riep ze uit. Ik zag dat het binnenkwam, maar wat moest dat in haar leven veranderen?

Mensen hebben geen idee. De veertienjarige niet, ik niet, geen van onze politici, niemand van ons – ook Mak of Holslag niet – heeft ooit een oorlog meegemaakt. Allemaal lid van de terrasjesgeneratie, in a way. De luchthavens kunnen onze hang naar vertier niet aan, de eerste festivals exploderen – van feestvreugde, welteverstaan. Je kunt dat ‘onverschillig’ noemen. Kortom. Wat moeten de mensen wél doen? De journalist vraagt Mak en Holslag: “Hoe heeft de oorlog jullie persoonlijke levens al veranderd?” Aha, denk ik. Nu komen de praktische, hands-on huis-tuin-en-keukentips waar eenieder zijn voordeel mee kan doen. De heren blijven vaag. Ze maken zich zorgen, ze lezen veel. Wat ik wil weten: shoppen ze nog? Gaan ze met vakantie? Drinken ze af en toe nog een biertje op terras? Of is de schuilkelder al ingericht, met voldoende proviand? Bespreken ze met hun vrouw op welk moment ze gaan vluchten, zoals ik onlangs met de mijne deed, en zo ja: welk moment is dat dan? (Wij kwamen er niet uit.) Als je echt denkt dat die oorlog komt en er is iets wat wij, als burgers, op individueel, dagelijks niveau nu moeten weten of kunnen doen, dan zou ik zeggen: speak up, boys! Waarom geef je dit interview? Om straks tegen de gesneuvelde terrasjesgeneratie te kunnen zeggen dat jij het zag aankomen?

Hét beeld van de oorlog tot nu is voor mij een foto van twee vrolijke kleine meisjes voor hun huis, zwaaiend naar de camera, drie weken voordat ze door Russische soldaten worden vermoord en begraven in de tuin van datzelfde huis. Ook al staat de oorlog al jaren trappelend van ongeduld aan de grens, verdomd weinig mensen zien hem op tijd aankomen. Behalve mensen als Holslag en Mak – die ik zeer ernstig neem – maar ook zij weten niet wat u en ik moeten doen. Schol!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234