Zondag 25/08/2019

Column Hugo Camps

Als ik Guy Vanhengel zie, denk ik aan stoemp en zwaar bier

Hugo Camps. Beeld rv

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Brussel heeft een regering. In het treurige landschap van nationale en regionale onbeslistheid is dat een opsteker. Dat in de moeilijkste stad van het land nog coalitieakkoorden kunnen worden gesloten, mag een houvast worden genoemd. Toch nog partijen die niet de dynamiek van de verschroeide aarde opzoeken. 

De Brusselse regering zal ons bruto nationaal product niet spectaculair de hoogte injagen, maar het is wel goed dat ze bestaat. Ze verzoent extremen van diversiteit en mag met een ecologische en culturele agenda pronken. Als de derde regio van het land, met al zijn armoede, verzoend kan worden, dan ook de twee grote dwarsliggers.

Brussel als ansichtkaart

Bij Le Grand Départ van de Tour wemelde het van het volk in de steegjes aan de Grote Markt. Brussel als ansichtkaart. Alle communautair gekonkel ten spijt willen Vlamingen en Walen nog graag een keertje langskomen in de hoofdstad. Om te proeven van oude historische tijden, maar ook voor het stripboekeneffect. Iedereen in Brussel wordt zijn eigen stripfiguur. Mooi voorbeeld is Guy Vanhengel. Sven Gatz en Laurette Onkelinx zijn ook geoefende transgenders. Voedstervader en -moeder van de brede lach met een horecazweem.

Guy Vanhengel (Open Vld) in Brussel. Beeld BELGA

Als ik Guy Vanhengel zie, denk ik aan stoemp en zwaar bier. De excellentie is volkser dan de Marollen. In zijn discours is hij gewichtiger dan Trump en Poetin, maar alles eindigt bij een glas schuimend bier. Ook zo mooi: na het scheren gebruikt hij nog aluin. Zijn gladde kin nodigt uit om erin te schaatsen. Bij elke regeringsvorming wordt Vanhengel een ideologische variant van zichzelf, maar hij komt ermee weg. Minister van Feesten en Partijen, veel meer wordt er van het liberale boegbeeld in Brussel niet verwacht. Hij mag zich opwinden over een nieuw voetbalstadion en als de plannen weer worden afgevoerd is het ook goed. Guy Vanhengel is een minister die nooit gesanctioneerd wordt. Kan alleen in Brussel.

Ook zeer stripwaardig is Laurette Onkelinx. Speelse furie van de brute macht. Alles kan haar gestolen worden, maar Brussel laat ze niet los. Het nieuwe zespartijenkabinet is vooral haar architectuur. In realiteit is Laurette de go-between voor partij en regering. Eerst haalt ze het maximum uit haar woede, vervolgens vervelt ze tot strijkijzer met een gezicht vol liefde. De oud-vicepremier is incontournable in Brussel. Ondanks een licht erotische glans blijft haar populariteit beperkt. Alreeds te veel moeder geworden van alle ketjes. Het avontuur in haar is een beetje zoek.

Rancune

De pogingen van de MR om in te breken in het akkoord van Groen, Open Vld, one.brussels sp.a, PS, Ecolo en DéFI zijn mislukt. Ondergangsfilosofen waarschuwen dat de Brusselse rancune van de MR zal wegen op de federale onderhandelingen. Ach, liberalen laten zich graag inpakken door cadeautjes met strik. Zelfs Charles Michel is nu een kerstboomrestant voor Europa. Met prestigieuze, maar lege portefeuille. Prestatie is vooral representatie. Doe het licht maar aan…

De Brusselse regering wordt niet helemaal serieus genomen. Foute inschatting. Ben Weyts is een even grote folklorist als Guy Vanhengel. Alleen heeft het liberale puddingbroodje leren genieten van zijn relatieve marginaliteit. Hij is de laatste politicus van dit land die nog durft te schateren tot hij erbij neervalt. Politiek zondagskind.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden