Donderdag 21/11/2019
Marnix Peeters. Beeld Bob Van Mol

Column

Als een toefje borsthaar uit de punthals van Martine Tanghe komt piepen...

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters (°1965) over vrijheid, vogels, zijn vader en zijn vrouw. Zijn nieuwe roman Ik heb aids van Johnny Diamond verscheen bij Pottwal Publishers.

Jij kunt er echt niet aan weerstaan om dingen in het belachelijke te trekken, zei mijn vrouw. Het is weinig respectvol. Bovendien: laat die Daffy Duck achterwege, en je argument wordt eens zo krachtig.

Ik had in een interview in Het Nieuwsblad iets over Bo Van Spilbeeck gezegd – dat het me wat wrong dat er schijnbaar enkel met een soort van stille verering naar dat verhaal kan worden geluisterd, dat je dat spannend en dapper en positief móét vinden, terwijl het me in hoofdzaak nogal koud laat – iedereen doet echt maar wat hij of zij móét doen, zolang je geen mensen loopt te kwetsen of te koeioneren.

Ik had er nog bij gezegd dat ik het merkwaardig vond dat Bo zo snel alweer voor de camera stond – ik heb steeds het gevoel dat ze haar stem wat probeert te forceren, dat ze wat feminiener probeert te praten, wat ik lastig vind in een nieuws­uitzending. En daarbij had ik dus naar Daffy Duck verwezen, wat mijn vrouw tot boven­staande berisping noopte.

Ik vind echt dat we dat soort dingen moeten mogen kunnen blijven zeggen, zei ik. Meisjes mogen jongens worden en jongens meisjes, maar gun het me om daar raar van op te kijken. We hoeven niet alles te omhelzen en te fêteren, we kunnen ook gewoon zeggen: wat gek, daar moet ik een poosje gewoon aan worden.

Mocht ik baas van VTM geweest zijn, ik had gezegd: strak plan, Boudewijn, hier heb je drie jaar betaald verlof, we houden je stoel vrij en als alles achter de rug is, pikken we de draad gewoon weer op. Nu krijg je toch soms het gevoel dat er op een vergadering een mediatiek stappenplan is uitgedacht – waarbij ik me afvraag of je zo’n intiem proces niet beter in de luwte doormaakt, zonder dat er om de haverklap iemand komt vragen of een welbepaalde chirurgische stap al is gezet of niet, en hoe dat dan voelt bij het fietsen.

Dat moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken, zei mijn vrouw. Bo voorop. Natuurlijk, zei ik, net zoals ik het voor mezelf moet uitmaken of ik die bedenking wil maken of niet – dat ik het soms wat aan de geloofwaardigheid van de berichtgeving vind knagen als een reporter zijn of haar stem zo verbuigt. Als Martine Tanghe morgen beslist om als Martin door het leven te gaan en even later met een five o’clock shadow en een rustieke mannen­stem Het journaal gaat presenteren, en een toefje borsthaar dat uit haar punthals komt piepen, zal haar verslag van de toestand in Oost-Congo in een eerste fase wellicht ook wat aan credibiliteit inboeten. Je moet mensen de tijd geven om aan dingen te wennen, zeker als ze extreem zijn, en je moet mensen ook de mogelijkheid bieden om iets extreem te vínden. Niet alles is zoete koek, of hoeft zoete koek te zijn.

En zo kibbelden wij de avond in, die liefdevol viel over de heuvels van de Eifel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234