Woensdag 26/01/2022
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Als die tweedeling tussen mooi en lelijk al objectief zou bestaan, laat ons dan lelijk zijn

Aya Sabi is columnist en auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

Naaktheid is genormaliseerd in het Westen, vinden we, maar is dat wel zo? De naaktheid die we in de praktijk aanvaarden, bestaat niet eens. Het is de gefotoshopte en bijgewerkte benadering van een onbestaande perfectie. De meeste vrouwen die we zien in films, in realityprogramma’s en op tv bestaan niet eens in het echt.

We hebben geen probleem met een boezem in het straatbeeld om lingerie verkocht te krijgen, maar we hebben meer moeite met een vrouw die in het openbaar haar kind de borst geeft. Vanaf het moment dat een vrouwenlichaam gestript wordt van seksualiteit, van gezien worden door de mannelijke blik, is er een probleem. Vanaf het moment dat er striemen, haren of extra kilootjes zichtbaar zijn, ontstaat er kortsluiting. Vanaf het moment dat een vrouw écht wordt – bloed, zweet en tranen – dan kijken we liever weg.

Na de eerste aflevering van Dancing with the Stars ontving seksuologe Lotte Vanwezemael heel wat online haat. Bepaalde socialemediagebruikers vonden dat ze het recht hadden om in het openbaar het gewicht van Lotte te bespreken. Ze waren het erover eens: Lotte moest op dieet en er waren een paar kilootjes te veel. Je mist echt heel wat empathie om zo opmerkingen te maken over het lichaam van een ander. Je moet ook over de nodige arrogantie beschikken om te bepalen wat eraan zou moeten veranderen.

Voor mij gaat het echter verder dan eisen om mooi te zijn of plek te maken voor verschillende lichaamstypes. Het gaat verder dan de zogenaamde imperfectie en de alledaagsheid, het afwijken van de norm. Dat we toch altijd mooi zijn. Nee, dat zijn we niet. Als ik net wakker ben na een korte nacht zou ik mezelf niet echt meteen als ‘mooi’ omschrijven en dat doet er ook niet toe op dat moment. Het enige wat ik dan wil is een sterke koffie en rust. Ik ben niet in de spiegel aan het kijken om te bepalen of ik op dat moment al dan niet mooi ben.

We zijn er niet om mooi te zijn. We zijn er niet om gezien te worden. En soms zijn we ook lelijk, voelen we ons lelijk. Als die tweedeling tussen mooi en lelijk al objectief zou bestaan - wat natuurlijk niet het geval is. Maar als die zou bestaan: laat ons dan lelijk zijn.

Ik heb de afgelopen week voor het eerst door de ‘realistische’ filters gescrold op Instagram. Ik herkende mezelf gewoon niet. Ik wil echt niet weten hoe schadelijk het is voor jonge meisjes om zich constant te moeten vergelijken met een onbestaande en onbereikbare versie van zichzelf. Ik vermoed: zeer schadelijk.

Ik wil maar zeggen: we zijn mooi en lelijk en zelfs op de momenten dat we ons lelijk voelen, zit er toch heel veel schoonheid in ons. We zijn vooral meer. We zijn vooral echt. Je bent oké. Je bent genoeg. Soms kijk je in de spiegel en denk je ‘ah mokke, jou zou ik wel op een etentje trakteren’ en op andere momenten vermijd je elke weerspiegeling van jezelf. Het is oké.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234