Donderdag 07/07/2022
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

OpinieAya Sabi

Als de religieuze factor in het Israël-Palestina-conflict al iets bewijst, is het hoe weinig respect er is voor andermans religie

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

Elke ramadan is het Israël-Palestina-conflict hot topic in berichtgeving die sterk gepolariseerd is: het ene nieuwsmedium spreekt over ‘rellen’, het andere over ‘verzet tegen een onrechtmatige bezetter’. Waar er in het ene nieuwsartikel wordt gesproken over moslims en joden, en de situatie herleid wordt tot een religieus conflict, is in het andere artikel religie geen factor. Met taal kies je meteen kant, ook ik.

Dit vond plaats op de Tempelberg tijdens een heilig weekend. Alles viel samen: het joods en christelijk paasfeest én de ramadan. Alle mogelijke zon- en maankalenders waren op elkaar afgestemd en besloten dat het tijd was om een boodschap de wereld in te sturen. Deze periodes zijn periodes van meer zelfbewustzijn die eindigen in een groot feest, al moeten wij als moslims nog even wachten op het feest. Ik zit dus nog in mijn periode van inkeer, sorry voor deze kritische noot en mijn excuses alvast voor het verpesten van de feeststemming.

Religie is ondergeschikt aan het conflict. Als de religieuze factor al iets bewijst, is het hoe weinig respect er is voor andermans religie, voor eigen God. Als je foto’s ziet van de Israëlische politie die met modderlaarzen op de tapijten van Al-Aqsa-moskee staat terwijl er lichamen aan hun voeten liggen, weet je dat dit van nul respect getuigt voor zowel de God waarin religieuze mensen geloven als voor zijn schepping. Religie was niet van belang voor de loop van de geschiedenis en het is ook niet van belang nu. Palestijnen waren niet enkel moslim en niet enkel de moslims werden geviseerd door de Israëlische bezetting. Er zijn ook genoeg joden die zich uitspreken en zelfs organiseren tegen de staat Israël en haar zionistische gedachtegoed.

Of het nu de Tempelberg is waar dit gebeurt of een stinkend, afgelegen, onbekend en doodlopend steegje dat door niemand als heilig wordt gezien: oorlogsmisdaden blijven oorlogsmisdaden, los van wie de slachtoffers zijn die vallen, welke God of goden ze aanbidden en hoe hun achternaam klinkt. Toch reageren we niet hetzelfde op oorlog. We geven vluchtelingen uit Oekraïne – terecht – gratis treintickets. De bittere nasmaak is echter dat ik een paar jaar geleden nog een inzamelactie heb moeten organiseren voor een Syrische vluchtelingenfamilie. Ze kregen allemaal een boete van de NMBS omdat ze geen geldig ticket bij zich hadden. Driehonderd euro.

We voelen niet mee met andermans oorlogen, ver weg en betekenisloos omdat het er zoveel zijn, omdat de mensen niet op ons lijken, omdat oorlog voeren iets voor daar is, in landen waar bombardementen en massagraven eigen zijn aan de barbaarse cultuur. We vergeten echter dat wij het zijn die de wapens leveren, dat wij het zijn die in diplomatieke kronkels alles goedpraten en excuseren, we vergeten dat wij onze oorlogen uitvechten op andermans land. Wij zijn ook betrokken, maar we ontstrippen enkel de ander van menselijkheid. We ontstrippen onszelf van empathie voor de ander. Zo ontstrippen we onszelf dus ook van menselijkheid.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234