Zondag 17/01/2021
Marnix Peeters.Beeld DM

Column

Als de dagen korten, veranderen de routines vanzelf

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Je ziet de hele zomer lang geen mees, en plots, op een dag, zijn ze er weer. Zolang ze zelf hun eten kunnen vinden, gunnen ze je geen blik, nu hangen ze in trosjes aan de vetringen en de notenbollen. Op de grond wemelt het van de mussen, die hebben de pootjes niet om zich ergens aan vast te klampen en moeten het stellen met de kruimels die vallen. De sleedoornstruik trilt van de merels, die de dikke bosbesblauwe bessen komen roven. Mijn vrouw heeft na de eerste vorst haar deel geplukt: de vruchten gisten nu in witte wijn en wodka, met kaneel en steranijs. Rond nieuwjaar is de drup getrokken.

Het houthok zit vol met gedroogde beuk en eik. Als het stil is hoor je de muizen erin omgaan, Boef staat er soms minutenlang met slaande staart naar te luisteren. Als hij er een te pakken krijgt gooit hij ze enkele keren op, zoals een kat dat doet, alvorens ze met grote happen met huid en haar op te eten.

In het dorp is een baby geboren, er is een schuur afgebrand en de oude weduwe Lenz is gestorven. Op warme dagen werd zij deze zomer door haar zoon op een stoel voor het huis gezet, waar zij luid naar de voorbijgangers riep. Wij zwaaiden naar haar, haar tijd was gekomen.

Gisteren sloegen wij een praatje met de boerin aan de Our. Door corona is iedereen het klimaat vergeten, zei ze. Jaar na jaar wordt het droger. De mensen zien het regenen en ze denken: dat is dan weer opgelost. Maar het volstaat allang niet meer, onze velden verdrogen. Wij hebben gelukkig de rivier nog, andere boeren houden dat niet lang meer vol.

Je kunt je, ofschoon hij pas voorbij is, de zomer amper nog herinneren. Dan leven wij op ons Spaanse ritme: met namiddagdutjes en avondeten om negen uur. Als de dagen korten, veranderen de routines vanzelf; ik begin om vier uur aan het houtvuur en sluit me vervolgens op in de keuken. Vaak zijn wij om zeven uur al klaar met eten. Dan is mijn kamer lauwwarm. Ik drink een Duvel en kijk op mijn tablet naar de laatste episode van The Crown. In haar kamer doet mijn vrouw hetzelfde — met een Elixir de Spa, en zij kijkt trager, zij zit nog maar aan aflevering drie. Boef slaapt aan haar voeten. Als hij droomt maakt hij stapbewegingen met zijn pootjes, nu en dan grolt hij naar een fictieve eekhoorn.

Zo’n hond heeft nogal wat voordelen. Sinds hij er is, wandelen wij elke dag tien kilometer. Haar benen beginnen er als die van Tia Hellebaut uit te zien, zei mijn vrouw laatst.

Als het straks écht gaat vriezen, draag ik een muts in huis.

Ik leef eigenlijk een beetje zoals mijn grootvader, zeg ik. Die droeg in de winter ook gewoon drie vareusen over elkaar. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234