Dinsdag 15/10/2019
Wilde natuur in Tirol. 'Sinds wanneer zijn de inwoners van Tirol trots? Ik ken enkel een zekere Anton uit Tirol. Die man heeft zijn trots reeds lang geleden op skivakantie in een Yetibar achtergelaten.' Beeld BELGA

Zomercolumn

Als citytripper verkies ik de onvoorspelbare stadsjungle boven de natuurlijke wildernis

Stijn Van de Voorde ontdekt dat er in de zomer nog andere zekerheden zijn dan ingewikkelde cocktails. Zoals: natuurwandelingen zijn soms overroepen.

De natuur is prachtig. Ik heb geen begrip voor bedrijven die onze waterwegen vervuilen of grote stukken regenwoud platbranden voor snel profijt. Ik ben bereid om tot 10 procent meer te betalen voor producten met een ecolabel. Als we ons best doen om de natuur te beschermen, zal de natuur hetzelfde doen voor ons.

Dit wil echter niet zeggen dat ik het noodzakelijk vind om mijn verlofsaldo weg te werken in de vrije natuur. Er zijn nog te veel indrukwekkende grote steden waar ik nog niet ben geweest. Het is me opgevallen dat fauna en flora me enorm kunnen boeien in BBC-documentaires van maximaal 45 minuten. Ik geloof avonturiers die vertellen dat muggenbeten jeuken en dat je aan het drinken van rivierwater een kittige buikloop kunt overhouden.

Ik hoef het niet zelf te ervaren. Evan Dando vat het in 'The Outdoor Type' wat mij betreft mooi samen. Omdat ik anderzijds geen fan ben van oogkleppen besloot ik vorig jaar toch in te gaan op het voorstel van twee bevriende natuurliefhebbers. Het kan soms handig zijn om te weten waarover je praat. Behalve als het gesprek plots over volksdansen gaat. Dan geloof ik iedereen op zijn woord.

Rob en Herwig beweren dat je de natuur pas echt leert appreciëren als je er een tijd in hebt doorgebracht. Dat klinkt in theorie logisch. Ze namen me een week mee naar de Adelaarsweg in Tirol. Zeven dagen stappen door Oostenrijkse bergen en overnachten in naar zweetvoet geurende hutten. De route, die een totale lengte van 320 kilometer heeft, volgt het leefgebied van de adelaar. Wij hadden amper tijd om 6 van de 24 etappes af te werken.

In het Adler-starterspakket dat Herwig voor mij had besteld, zat een wandelboek met stempelblad om iedere etappe te laten afstempelen. Er bleek ook een bandana en een houten talisman in te zitten, maar dat hadden ze me niet gezegd uit angst dat ik het "allemaal reeds op voorhand belachelijk zou vinden". Daar hadden ze wel een punt. De eerste etappe van St. Johann tot de Gaudeamushütte was mooi en rustgevend. Ik zag groene heuvels met hier en daar wat bergen. Toen ik 's avonds informeerde naar wat we de dag nadien te zien zouden krijgen, werd ik wat zenuwachtig: groene heuvels met hier en daar wat bergen. Niets mis mee, maar dat had ik reeds een hele dag mogen aanschouwen. Algauw begon het te dagen dat ik een hele week hetzelfde zou doen: stappen in een vergelijkbaar uitzicht.

Stijn Van de Voorde. Beeld Karoly Effenberger

Toen ik mijn ongenoegen uitte over het feit dat ik na een pittige etappe nog geen enkele adelaar had gezien, bleek dat normaal te zijn. Er zijn er niet meer zoveel. De adelaar werd vooral als symbool gekozen omdat de vorm van de weg doet denken aan zijn uitgespreide vleugels. Een adelaar zou bovendien de vrijheid en kracht belichamen die overeen komt met de waarden van het trotse Tirol. Sinds wanneer zijn de inwoners van Tirol trots? Ik ken enkel een zekere Anton uit Tirol. Die man heeft zijn trots reeds lang geleden op skivakantie in een Yetibar achtergelaten.

Ik heb de wandeling afgewerkt zoals afgesproken. Zonder zeuren, want ik ben een groepsmens. Al moet ik eerlijk zijn. De natuur heeft gedurende die zeven dagen niet haar beste beentje voorgezet. Een beetje variatie was interessanter geweest. Rob beweert dat hij op dag vier een steenadelaar zag vliegen, maar dat zegt hij volgens mij enkel omdat hij besefte dat het allemaal wat saai was. Na een tijdje begin je uit pure verveling desnoods warmbloedige pterosaurussen te zien.

Als de natuur niet meewerkt, is de arbeid vergeefs. Hoe dom is het ook om te wandelen 'in het spoor' van een adelaar? Die vogels zijn slim genoeg om snel over het matige landschap te vliegen. Ze laten geen sporen achter. Mochten die beesten ooit beseffen wat we daar beneden aan het doen zijn, lachen ze de pluimen uit hun vel. Omdat er uiteindelijk amper tijd was voor één vierde van de totale route, kreeg ik slechts een bronzen Adelaarspin. Voor een zilveren pin waren er veel meer stempels nodig.

Volgens Seneca wordt de natuur gemakkelijker begrepen dan verklaard. Ik begrijp de natuur min of meer, maar ik kan niet verklaren waarom het een goed idee is om langer dan een dag in hetzelfde natuurlijke landschap rond te dwalen. Zelfs niet als er een bronzen adelaarspin op het spel staat. Volgens mij droeg Adolf Hitler overigens een gelijkaardige pin op zijn propere kostuum, terwijl hij vanuit het Adelaarsnest de wereld probeerde te vernietigen.

Al doet dit minder ter zake.

Als citytripper zal ik de onvoorspelbare stadsjungle altijd boven de natuurlijke wildernis verkiezen. Elke zichzelf respecterende metropool heeft bovendien een zoo met minstens drie soorten adelaars. Ideaal om even te bewonderen, een foto te nemen en dan, hup, op weg naar een volgend avontuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234