Dinsdag 21/01/2020
Beeld Geert Joostens

Column

Als bekend figuur geniet ik van al die toeristen, want ik word nooit herkend rondom mijn huis

Over ‘ons’ Amsterdam wordt veelvuldig geschreven. De stad zou ten prooi zijn gevallen aan toeristen, vastgoedhandelaars en handhavers die geen authentieke daklozen of anarchistische krakers dulden. Huur is niet meer te betalen, honderd jaar oude drogisterijen moeten plaatsmaken voor ticketshops, en in oma’s oude huisje is de zoveelste Nutella-winkel gevestigd. Ateliers verdwijnen, dure kledingwinkels komen ervoor in de plaats. De armere mensen worden steeds verder ­buiten het hart van de stad gedreven. 

Onze smalle straatjes, grachtjes en steegjes ­worden steeds dichter bevolkt door kuddes die geleid worden door enthousiaste gidsen met vlag. Complete Amerikaanse gezinnen wagen hun leven op huurfietsen, tot woede van de Amsterdammer.

De weg naar het Rijksmuseum kan zeker op zaterdag en zondag niet zonder slag of stoot worden afgelegd. Maar omdat mijn nieuwe collega uit Londen zich geen leukere activiteit kan voorstellen, wagen we het er toch maar op. Ook wij krijgen een gids – zonder vlag weliswaar, maar zeer kundig en bekwaam. 

Hij legt ons uit dat Amsterdam in de 17de eeuw de meest welvarende stad op aarde was. Van over de hele wereld trok men naar ons kikkerland om in Amsterdam zijn geluk te beproeven. Het leven was hard en vooral duur. Toen Rembrandt geen zin meer had om mooie portretten van welgestelde heren en dames te schilderen, raakte hij aan lagerwal. Hij verloor zijn bezittingen en werd ook nog eens getroffen door persoonlijk leed. “Uiteindelijk werd hij gedwongen te ­verhuizen naar de Rozen­gracht!” 

Niet begrijpend ­staren wij de beste man aan. Wat is daar mis mee? Onze gids legt ons uit dat de Rozen­gracht, waar je tegenwoordig een kek appartementje koopt voor een half miljoen, in die tijd werd gezien als een achterbuurt.

Ook nu kunnen kunstenaars hun ateliers niet meer betalen en moeten ze uitwijken om te kunnen overleven. Jonge mensen komen de huizenmarkt niet op tenzij ze rijke ouders hebben of de loterij hebben gewonnen.

Londen, de stad waar ik over een week tijdelijk naartoe verhuis, heeft een nog grotere woningnood. Daar is de vierkante meter zo duur dat niemand het zich kan veroorloven te kopen, behalve exorbitant rijke vastgoedmagnaten. Misschien is dat de toekomst van Amster­dam.

Voorlopig is de oudste supermarkt van Amsterdam nog altijd tegenover mijn huis gevestigd en doet ze het meer dan goed ondanks de Albert Heijn en de Organics om de hoek. Ook wonen er genoeg oudere en wat minder fortuinlijke mensen in mijn buurtje. Een straatje verderop heeft een jonge kunstenaar zijn intrek genomen in een normaal gezien niet te betalen pand. “Anti-kraak!”, roept hij enthousiast. En als bekend figuur geniet ik op zondag van al die toeristen, want ik word nooit herkend rondom mijn huis. Ik probeer de positieve kanten van het welvarende, uit zijn voegen barstende stadje te blijven zien, want zeker nu ik bijna vertrek naar Londen, is mijn liefde voor Amsterdam groter dan ooit. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234