Zondag 04/12/2022
Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Alles wat ik doe, zie of meemaak sla ik op in de voorraadkelder van mijn brein om later te gebruiken

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Het was kwart over vijf in de ochtend, de zon was nog niet op. Buiten alleen maar stilte. Ik laadde de spullen in de auto, vulde in de keuken mijn Delhaize-koeltas met een overschotje van de avond ervoor: heerlijke boterboontjes – ze smaken zoals boontjes smaakten toen ik kind was – water, kaas, brood en een zak vol zongerijpte, onbespoten tomaten die werkelijk goddelijk zijn.

Luisterend naar de vogels die zich nu lieten horen en naar het geritsel van hagedisjes, torren, mieren en kevers in het gras, dronk ik een laatste koffie en keek weemoedig naar het daglicht dat de nacht verjoeg en de prachtige blauwgroene heuvels tevoorschijn toverde.

Impulsief had ik een dag of tien geleden mijn vrienden gebeld – zij wonen acht maanden per jaar in Italië op het paradijselijke stukje aarde waar ik op mijn beurt herfst en winter mag doorbrengen om te schrijven aan een boek – en vroeg hen of het goed was als ik een weekje op bezoek kwam nu er onverwacht werk weg­gevallen was en ik vakantie had.

Het gastenhuisje staat klaar, zeiden ze lief, en geen dag later reed ik er zingend en fluitend heen, 1.350 kilometer in één ruk. Vroeger deed ik het in twee keer maar tegenwoordig bespaar ik een hotel en leg het geld opzij om er de energiefacturen mee te betalen.

Hoelang nog voor ik kopje-onder ga?

Maar ik dwaal af. Het aards paradijs, daar was ik.

Voor het eerst in jaren ga ik nu eens echt vakantie nemen, sprak ik mezelf streng toe onderweg. Luieren, lezen, zwemmen en lekker eten, dat is het!

Met een superkokkin als gastvrouw was dat laatste gegarandeerd. En ook het eerste ging me beter af dan ik had gedacht.

Eenmaal daar verplichtte ik mezelf om geen letter op papier te zetten en verdiepte me evenmin in de research over intrafamiliaal geweld tussen siblings voor Als je eens wist…, de documentaireserie waar ik nu maandag aan begin.

Stiekem werk ik dan toch altijd een beetje: alles wat ik doe, zie of meemaak sla ik op in de voorraadkelder van mijn brein om later te gebruiken. Maar het deed me zo goed om dagenlang onder een boom te liggen lezen, te wandelen met mijn hondje Mr. Wilson en ’s avonds dromerig naar de prachtige sterrenhemel te kijken.

“Arrivederci, paradiso”, zuchtte ik en stipt om zes uur reed ik het steile pad op naar de bewoonde wereld. Nog heel even reed ik langs mijn dode vrienden op het zakdoekgrote kerkhofje van Gello. Mr. Wilson stapte uit, dartel achter me aan, besnuffelde elk graf. Ik hoorde zacht gegiechel.

“Jullie waren niet erg spraakzaam de voorbije week”, zei ik. “Troppi turisti”, fluisterden ze me toe. “In de herfst, als het hier doodstil is...”, ze grinnikten even om dat woord, “praten we verder, goed?” “Ik kan niet wachten”, zei ik en vertrok.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234