Zaterdag 18/01/2020

De verzoening

Alleen wie uitgedaagd wordt, kan echt boven zichzelf uitstijgen

Beeld Ilah

Lisbeth Imbo is hoofdredacteur van deze krant.

Alleen bomen komen elkaar nooit tegen. Zo besluiten Theo Francken (N-VA) en Joris Vandenbroucke (sp.a) hun verzoening. Twee jeugdvrienden, nu politieke tegenstanders. Al behoort de ene tot het kamp van de 'zuiveren' en de andere tot dat van de 'verraders', het respect en het kameraadschappelijk gejen is gebleven. Een geslaagde ontmoeting dus. Al heeft ze - net als alle andere - veel voeten in de aarde gehad.

Er is hier de voorbije weken veel gevloekt en gezucht. Op deze bijlage. Ging het vorig jaar al moeizaam, dan liep het nu gewoonweg dramatisch. Niemand wilde verzoenen. Of toch niet met wie we in gedachten hadden. Meestal begon er een kat-en-muisspel van niet-beantwoorde telefoons, rare sms'en en veel excuses, zeg maar: uitvluchten. Of krabbelde men na een nachtje slapen - of praten met de woordvoerder - toch weer terug, wegens 'niet opportuun'. Verzoenen bleek voor velen 'niet opportuun'.

Omdat Brussel nog te gevoelig ligt, omdat het dispuut nog voor de rechter moest komen, de Kerk nog niet klaar was, de groene zaak meer baat had bij geruzie of - godbetert - omdat de ngo meer met de opvolging van de directeurs in de knoop zat dan met zijn publieke opdracht.

Er is dus veel gevloekt en gezucht.

Maar zoals altijd kwam het weer goed. Omdat het moet. Omdat er toch mensen werden gevonden die wél het gesprek wilden aangaan. Niet dat daarna alles opgelost is en iedereen als dikke vrienden de nacht in gaat. Wel is de lucht gezuiverd en staan de lijnen weer op communicatie.

Daarom blijven we zo geloven in deze bijlage. Alleen door het sputterende gesprek weer op gang te trekken, door te luisteren en op zijn minst de positie van de andere te erkennen en - als het kan - te begrijpen, kunnen we het samenleven op deze opwarmende aardkloot leefbaar houden.

We zijn natuurlijk geen kerstekinderen, uiteraard mag en moet er debat zijn, meningsverschillen, soms zelfs eens een goede ruzie, om zo vooruit te gaan. Alleen wie uitgedaagd wordt, kan echt boven zichzelf uitstijgen. Om dan groots te verzoenen met diegene die je zover kreeg.

Maar zo simpel ligt het niet voor iedereen. Sommigen hebben niemand om zich mee te verzoenen, omdat het lot vaak geen naam en gezicht kent, omdat wie in het oog van het kwade terechtkomt, soms geen verweer blijkt te hebben. Zoals Gabriël - nomen est omen - Verfaillie, die zijn vrouw verloor bij de aanslag in het museum in Tunis. Hun eerste reis in 25 jaar eindigde abrupt, toen een schutter Hilda met een kogel wegrukte uit dit bestaan. Nog elke ochtend zegt Gabriel 'goedemorgen' als hij de keuken binnenstapt. Wetend dat er geen antwoord meer komt. De elektricien heeft nog steeds pijn en verdriet, maar vanaf dag één sprak hij verzoenende taal. "Ik heb geen haat voor de mensen die het gedaan hebben. Ze weten niet wat ze doen."

Als zo iemand in staat is om te vergeven, dan moeten wij dat toch ook kunnen? Welaan dan. U hebt vast ook zo iemand met wie u het nog altijd moet uitklaren. Als we dat nu eens met z'n allen doen? Stef Selfslagh roept daarom dapper op tot een Dag van de Verzoening. Met een glas bubbels erbij moet dat toch verteerbaar zijn?

Lisbeth Imbo. Beeld Wouter Van Vooren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234