Dinsdag 07/12/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Alleen mensen met slurfen, reusachtige bulten of olifantenballen komen er bij haar in

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Zoals ik eerder al schreef, ben ik verslingerd geraakt aan de tv-zender TLC. Elke week kijk ik wel een uurtje naar de wederwaardigheden van Tammy en Amy Slaton, twee Amerikaanse zussen die samen 500 kilogram wegen. Kort nadat ze een maagverkleining kreeg, raakte Amy zwanger. Dat was dus een maat voor niets. Tammy is de dikste van de twee, zij heeft ook een vriend maar die man is zo iel dat je je gewoon niet kunt voorstellen dat zij de liefde bedrijven. Hij past wel zeven keer in zijn lief.

Sinds kort loopt er op de zender een nieuwe show, over een dermatologe. Dr. Pimple Popper heet het programma. Je denkt: dermatologie, saai man, maar deze dame behandelt geen acne of peperkousen. Alleen mensen met slurfen, reusachtige bulten of olifantenballen komen er bij haar in. Die man op de foto: ‘Hallo, ik ben Roger, zestig jaar, ik heb een gezwel op mijn neus.’

Na mijn vorige stukje over TLC beschuldigde iemand die ook mollig is mij van respectloosheid en voyeurisme, maar dat heeft er natuurlijk niets mee te maken. Ik leer veel bij van dit soort programma’s. Over menselijke grenzen bijvoorbeeld. Wanneer beslis je dat je te dik bent? Als je hijgt als je de trap opgaat? Als je broek knelt? Waarom pas als je 322 kilo weegt en je met een soort vorkheftruck naar de wc moet? Ik vind dat interessant. Of Roger: sommige mensen maken zich druk over en zichzelf ongelukkig door een wratje op hun neus. Roger loopt al twintig jaar rond met twee puistige peren aan z’n kanis, en pas nu hij z’n sandwich niet meer goed naar binnen krijgt, zegt hij: ik ga er maar eens mee naar Dr. Pimple Popper. En o, een cameraploeg, ja natuurlijk, film maar. Ik denk dat Roger een vrij man is van wie wij nog iets kunnen leren.

Nu VRT NU weer wat nieuwe oude reeksen van Maurice De Wilde online heeft gezet, ben ik ook daar weer mee weg. De jeugdcollaboratie had ik nog nooit gezien. In de aflevering die ik gisteren zag, getuigde een man die op zijn vijftiende met het Waals Legioen naar het oostfront was getrokken. Bij de slag om Tannenberg hadden ze eerst zijn rechteroog eruit en vlak erna zijn rechterarm eraf geschoten, wat ook nu nog duidelijk waarneembaar was, en toch had de knaap zonder oog en zonder arm bij min twintig graden in zijn zomeruniform in z’n eentje nog vijf Russische tanks uitgeschakeld. “Dat was nogal wat”, zei hij eenvoudig.

Wat zou erger zijn, zei ik: de slag om Tannenberg, of beledigd worden door Eddy Demarez?

Wij zijn allemaal zulke plattekazen geworden, zei mijn vrouw. Onze referentiekaders voor tegenslag en verdriet zijn helemaal vervaagd. Wij weten niet meer wat pijn is. Wij zien en horen zoveel mensen klagen over een prul, dat wij denken: dat hoort zo, wij zullen het ook maar op een mekkeren zetten. Op den duur loopt de hele wei te blèren. En dan is het wachten tot het eens écht gaat tegenzitten – dat wordt lachen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234