Dinsdag 15/10/2019
Marnix Peeters voor online. Beeld rv

Column

Alleen heel saaie of heel norse mensen zijn pro alles altijd hetzelfde

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Ik word soms door de gekste dingen ontroerd. Toen vorige week die scheidsrechter Standard-Anderlecht na een halfuur afblies: dat ontroerde mij. Ik heb er geen enkele verklaring voor. Of eind maart de klok vooruitdraaien: je weet dat het vanaf dan zomer zal zijn, in je hoofd dan toch. Het is jammer dat erover geklaagd wordt en dat ze eraan willen morrelen – door op zo’n moment aan de Tijd te mogen prutsen sta je even bij de dingen stil, bij de betrekkelijkheid van alles. Je mag, nietig en wel, de dag herinrichten, het avondlicht aanknippen. Fantastisch. Wat maakt het uit dat je er een paar dagen door ontregeld bent – een mens zou wat vaker ontregeld moeten durven zijn. Goed voor de hersens. Alleen heel saaie of heel norse mensen zijn pro alles altijd hetzelfde.

Ik was ook sterk ontroerd toen vorige week in Huldange de Glenlivet Founder’s Reserve in reclame stond – als je er twee flessen van kocht, ging er acht euro van de totaalprijs af. En ze kosten daar al twee keer niks.

Dat is wel een andere soort van ontroering, zei mijn vrouw glimlachend, toen zij mij met mijn twee lichtblauwe dozen zag komen aanlopen.

Ik vind gaan winkelen, met zo’n karretje, nog altijd iets magisch hebben, zei ik. Na al die jaren. Ik herinner mij mijn verwondering toen ik als kind voor het eerst met mijn moeder naar de GB ging — dat moet in de jaren zeventig geweest zijn, toen die dingen plots ook in de Kempen opdoken. Het moet mij toen het ultieme teken van vrijheid en volwassenheid geleken hebben: met dat karretje tussen de rekken lopen en mogen kiezen wat je maar wilde. Toen ik op mijn achttiende alleen ging wonen, was dat ook hét moment van bezegeling: voor de eerste keer, weliswaar gehinderd door de schamele duizend frank in mijn broekzak, aan het feest te mogen in de Delhaize in Antwerpen. Ik kocht bier en Nescafé en een schaaltje moussaka, ik vergeet het nooit.

Nadat wij in Huldange de wijnen en de whisky’s hebben afgelopen, mag mijn vrouw kiezen wat ze de komende tien dagen te eten wil krijgen. Op basis van wat zij wil, en rekening houdend met de vervaldata, stel ik al slenterend een los-vast weekmenu samen. Tegen de tijd dat wij de nuttige rayons hebben bereikt, na de zuivel, waar wij ons telkenmale helemaal laten gaan, zijn wij vaak het winkelen moe – niet zelden moeten wij thuis vaststellen dat wij alweer de reinigingsmiddelen, de aanmaakhoutjes en de vershoudfolie vergeten zijn. Daar wordt dan even om gevloekt, maar niet van harte.

Er zijn hier geen Indiërs om nog snel een pakje of een fles van iets te gaan halen.

In het dak van de Wintergarten, op het hout van ons plafond, krisselt en krasselt ons mussenstel alweer aan hun nestje, louter aangevuurd door de lente, zich niet bewust van wat er zich onder hun pootjes afspeelt – ontroering. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234