Zaterdag 20/07/2019
Julie Cafmeyer. Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Alleen aan een tafel voor twee. Dan ben je een consument die teleurstelt

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik zit op een terras in Barcelona met vrienden. Over ons zit een jonge vrouw aan een tafeltje. Ze heeft lange bruine haren en draagt een linnen broek met een bloemenprint. De ober vraagt haar of ze nog iemand verwacht. “Nee, ik ben hier alleen”, zegt ze in een Brits accent. Ze probeert zelfzeker over te komen. Ze weet wat voor reacties je kan krijgen als je alleen op reis gaat: “Waarom zit jij als mooie, jonge vrouw helemaal alleen aan een tafeltje? Waar is je man? En je kinderen? Je vrienden?”

Misschien is ze hier alleen omdat ze stilte wil. Misschien is ze uitgekeken op haar vriendengroep en verlangt ze naar een nieuwe ontmoeting. Misschien heeft ze zin om knalrode lippenstift te dragen voor niemand in het bijzonder. Misschien heeft ze straks wel een wilde nacht op haar airbnb met een vreemde die haar dingen laat voelen waar ze haar lichaam nooit toe in staat had geacht. En misschien zal haar kersverse Spaanse minnaar haar dan na een zesvoudig orgasme een diep inzicht des levens toefluisteren. Of misschien heeft deze jonge, mooie vrouw wel zin om de hele nacht alleen naar de zee te kijken.

Cijfers halen

De ober is duidelijk niet bezig met wat voor existentiële drijfveren deze vrouw hier zit. Hij zegt haar geïrriteerd dat het niet zeker is dat ze kan blijven omdat de tafel eigenlijk voor twee mensen is bedoeld. Deze vrouw is in zijn ogen niet meer dan een consument. Een consument die teleurstelt. “Mag ik alvast een glas cava?”, probeert ze nog. “Ik zal zien wat ik kan doen.”

Ze tuurt wat bezorgd in de verte. Ze zou zo graag genieten van een glas cava en wat olijven op dit mooie terras. De ober komt terug met het nieuws dat ze weg moet. Hij ziet er volledig opgedraaid uit. Waarschijnlijk kreeg hij net een opdonder van de teammanager: iedereen weet toch dat het terras zo snel mogelijk moet renderen? Cijfers halen, dat is het enige wat telt.

De vrouw schrikt en probeert nog tegen te stribbelen: “Gewoon snel een watertje dan? Ik heb dorst.” “Nee, je moet weg. Nu.” Ze staat op en zegt met een trillende lip: “This is embarrassing.”

Ik kijk naar een ander tafeltje waar een oudere man alleen een driegangenmenu eet. Zijn vermogen wordt hoger ingeschat. Zolang we maar genoeg consumeren.

Ondertussen is de vrouw verdwenen. Straks zal ze uitgeput op haar bed liggen. In plaats van naar de zee of haar Spaanse minnaar zal ze naar het plafond staren. De hele nacht zal ze denken: ik werd als een straathond weggejaagd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden