Zaterdag 19/10/2019
Macron wordt omstuwd door supporters. Marnix Peeters: "Toen hij vorige week president werd, stond er geen maat op het gejubel." Beeld Photo News

Column

Alle media zijn opgeschoven naar een soort van Veilig Links: een enclave van propere meningen

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. Zijn nieuwe boek Zei mijn vrouw, een bundeling van deze vergezichten, is nu uit.

Je moet je dat eens voorstellen, zei mijn vrouw: dat je écht rechts bent, dat je écht van al die dingen overtuigd bent, dat je met al je vezels gelooft in zo’n Trump, of in Le Pen. Hoe zou dat dan voelen, als je merkt dat iedereen om je heen je minacht en uitlacht? Ik bedoel: toen vorige week Macron president werd, stond er geen maat op het gejubel. Dany Verstraeten jubelde, Het Laatste Nieuws juichte, deredactie.be slaakte een zucht van opluchting en het radio­nieuws begon nog nét niet met trompet­geschal.

Tom Van Grieken mag dan wel in een kader­stukje zeggen dat het mogelijk een gemiste kans is, en een week later staat dat groot in ’t Pallieterke, zei ik. Maar er ís dus wel iets van: alle media zijn opgeschoven naar een soort van Veilig Links, een enclave van propere meningen en juiste strekkingen. Allicht hopend om zo iets stichtends bij te dragen aan de publieke opinie – al lijkt die zich daar niet veel van aan te trekken.

Alleen over Pommeline discussiëren ze zich nog blauw, zei mijn vrouw. Als het over flauwiteiten gaat, wordt het debat in alle hevigheid gevoerd. Het is beangstigend dat iémand zich in 2017 nog druk kan maken over zo’n reclame­poster – soms lijkt het wel alsof we écht het discours van een minderheid aan het overnemen zijn. Pommeline hoort een neutraal object te zijn: zij is een jonge vrouw die op valse borsten kickt – geen enkel bezwaar – en die aan domme tv-programma’s meedoet – prima – en die er geen graten in ziet om vervolgens de aandacht te verzilveren door in welke houding dan ook eender waar te gaan hangen, ter bevordering van wat dan ook – werkelijk níks op tegen. Tien jaar geleden schreven de kranten – terecht – onthutst dat zulke posters in de Joodse wijk in Antwerpen werden beklad door boze orthodoxen, vandaag gaan ze zich voorzichtig mee staan afvragen of het wel kan, een bikini en een geile glimlach. Geloof mij: dat kan. Er is geen enkele reden waarom dat plots niet meer zou kunnen. Leve de geile glimlach!

Maar goed, zei ik: als het over essentiële dingen gaat, wordt er in de media steeds vaker maar één klok meer geluid. Er is maar één gelijk meer. Waarbij je je inderdaad kunt afvragen hoe die 30 procent ongelijk­hebbenden zich daarbij voelt – je kunt zeggen: het is schuim, het is rechts gespuis, maar het is nooit een goed idee om ze daarom maar te negeren en hun mening af te doen als overbodig en irrelevant. Als je mensen als onbruikbaren behandelt, gaan ze zich als onbruikbaren gedragen. Wat heb je als maatschappij aan zo’n boze, weggestuurde massa?

Een massa die steeds meer lak krijgt aan het gejubel van Dany Verstraeten en de opluchting van Het Laatste Nieuws, zei mijn vrouw. Er zijn genoeg plekken waar ze een mening kunnen hebben zonder dat er iemand meewarig hoofd­schuddend staat toe te kijken, en zegt: gelukkig heeft de dam het gehouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234